Αρχείο 25.12.2014

Ίδιος με μια φωτογραφία

Κι έτσι θα μοιάζεις, το λοιπόν, σαν τα χαρτιά
ενός συνταξιούχου
με εξοφλημένα γραμμάτια, τακτικές αποδείξεις,
με υπογραφές παραλαβής και παραδόσεως,
παλαιά εισιτήρια θεάτρων, πλοίων και σιδηροδρόμων –
τόσων πραγμάτων, τόσων πραγμάτων μιας ζωής.

Γι’ αυτό, πέρα από το σώμα μου υπάρχει το άλλο
σώμα μου, —- ίδιο με απόμερο παλαιικό ξενοδοχείο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάνος Ελευθερίου, “κι ακόμη εκείνοι που έμειναν κλεισμένοι έξω από τη δική τους πόρτα”… [2014]»

Αρχείο 23.12.2014

Τσέζαρε

Δεν πρόκειται για την έμφυτη μελαγχολία του. Αυτή είναι μόνον η συνέπεια ενός πορτραίτου, η φυσική ακτινοβολία που δεν διαψεύδεται και δεν αμφισβητείται ποτέ. Ο Τσέζαρε Παβέζε δεν γοητεύει απόψε για τη βιωματική του γραφή, τα οδοιπορικά στην Ιταλία της βιομηχανίας, τις σκληρές συνθήκες, την καθημερινή αγωνία της επιβίωσης που γίνεται θρησκεία. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε εδώ και χρόνια αποσαφηνίσει αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα, κρατώντας για πάντα τον ειδικό, ψυχολογικό σφυγμό της στην ησυχία της Όστια.

Αυτή όμως η ρεαλιστική εξομολόγηση είναι δευτερευούσης σημασίας για τον Ιταλό που απελπίζεται, φτιαγμένος για μια άλλη εποχή. Τέτοιοι άνθρωποι ορόσημα μοιάζουν με τ΄απόφωνα των ορεινών, οδικών δικτύων, όταν επαναφέρουν μες στην ξαφνική ησυχία τ΄απόφωνα μιας αδάμαστης και σαν όλα τα απόλυτα, ωραίας και φυσικής ιστορίας. Ο Τσέζαρε ανήκει σ΄αυτά όταν ονειρεύεται μυστικά, πίσω από φαινομενικά, βροχερές ιστορίες, αισθανόμενος ολόκληρη τη ζωή μέσα του, την ακέραιη ομορφιά ενός αινίγματος.

Απόψε που συναντώ ξανά τον Τσέζαρε να λάμπει σαν την αρχαία ομορφιά της Ρώμης, της Αθήνας, της Καρχηδόνας, όσων πραγμάτων μυθικών διατηρούν ακέραιο το σφυγμό τους, απόψε που επιβεβαιώνονται και πάλι τ΄αναρίθμητα στρώματα της ανθρωπιάς που σημαίνει η γραφή, διαβάζω δυνατά εκείνο το ποίημα. Και όλα όσα διασώθηκαν απ΄τα μάτια του, υποθέσεις από πριν χαμένες αναβιώνουν σ΄ένα καθεστώς απελπισίας που γυρεύει τη μορφή του. Για όλα αυτά και ακόμη για έναν ρυθμό φυσικό, για την υποβλητικότητα και το δέος που κρύβει η ίδια η ζωή και τα μυστήριά της,

ο θάνατος θα΄ρθει και θα΄χει τα μάτια σου,

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θά ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

*

©Απόστολος Θηβαίος

Αρχείο 22.12.2014

Χριστούγεννα στο Γκουαντάναμο

Στο πάρκο αναβοσβήνουν
τα λαμπιόνια.
Το καρουζέλ τρίζει.
Ήρθαν τα Χριστούγεννα;
Ξύπνησα σε μια όαση ελευθερίας.
Διαβόλοι και τριβόλοι όμως
ντυμένοι άνθρωποι
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σάκαλης, “ίσως να μπέρδεψα και τις νύχτες” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 20/12/2014

ΣΩΣΙΒΙΕΣ ΛΕΜΒΟΙ

Οι μέρες που φαίνονται μπροστά μας
Είναι σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων
Και μας περιμένουν μαζί
Τα μέλλοντα να εξερευνήσουμε

Τα παρελθόντα, είναι ναυαγισμένα πλοία
Που ’χουν ακόμα τα φώτα τους ανοικτά
Στάζουν αλάτι και νερό από τα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Καρτ Ποστάλ -”σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων”»

Αρχείο 2.12.2014

Ο σπουδαίος Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda, είναι ο μεγάλος ‘ανατόμος’ της γης και της μνήμης της Νοτίου Αμερικής. Το ποιητικό του έργο ανάγεται στο φως, στο πάντα λυτρωτικό φως της ενεργής και «ζώσας» μνήμης. Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής αναπλάθει και μεταπλάθει ποιητικά τη γη, τα ποτάμια, τις πέτρες και τα βουνά της Νοτίου Αμερικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pablo Neruda: ‘Να ξυπνήσει ο ξυλοκόπος’ -του Σίμου Ανδρονίδη [2014]»

Αρχείο 18.12.2014

Έχτιζε χρόνια, πάλεψε πολύ.

Πέρασε βράδυα έρμαιο σαρκοβόρων.
Μάζεψε πολλές φορές από το πάτωμα ότι είχε απομείνει:
αποφάγια, νύχτες, χρόνια, μήνες και ήττες.

Δεν ήταν σωστό και συχνά δεν ήταν δίκιο, δεν ήταν ωραίο,
κάποιες φορές η εικόνα της προκαλούσε ναυτία
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Γάτσου, Χτίστες [2014]»