Αρχείο 17/12/2014

Θέλω να βρεθώ σ’ ένα χώρο κλειστό.
Μορφές γεμάτες αιχμές πληγώνουν την ανάσα μου.
Ο χρόνος ανοίκειος αντίπαλος.
Ποιανού η σκέψη αντανακλάται και ηχεί;
Ποιανής ο πόνος ουρλιάζει έλεος;
Ποιός νεκρός προσμένει την ανάσταση;
Ποιός ζωντανός τη σταύρωση;
Η Γένεση ημέρα πρώτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Χαιρέτη, Ο τόπος πόνος -ποίηση»

Αρχείο 16/12/2014

ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ

Εκείνα τα χρόνια έκανα όλες τις δουλειές. Μάζευα δεκάρες και κατοστάρικα. Πήγαινα κάλφας κοντά στους μαστόρους και μάθαινα τα μυστικά. Χτίσιμο, αγροτικά, μπακαλική μέχρι και πεθαμένους καλαφάτιζα. Το φόρτε μου όμως ήταν η κουρευτική. Όλο το χωριό περνούσε απ’ τα χέρια μου. Οι άντρες μόνο, οι γυναίκες βολεύονταν μεταξύ τους. Τότε δε θέλαν και πολλά. Οι περισσότερες είχαν κότσο. Κόβαν την ψαλίδα κι αυτό ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»»

Αρχείο 13/12/2014

SARAJEVO

στη Raffaella Marzano

Μια παύση σε ανοιχτό μικρόφωνο μετά το «grazie»
με πνιγμένη φωνή, τα μάτια βουρκωμένα,
γιατί ραγίζει κι η φωνή γκρεμίζεται σαν γέφυρα.
Μια γέφυρα είναι η φωνή που ενώνει τις δυο όχθες
του Μιλιάτσκα να περπατάν πάνω της οι άνθρωποι
να συναντιόνται να αγκαλιάζονται. Μια γέφυρα
να περπατάνε τα ποιήματα. Ακούγεται ο πόλεμος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Μια γέφυρα να περπατάνε τα ποιήματα»

Αρχείο 12/12/2014

Όμορφα είναι και δω σε τούτη τη μικρή πολιτεία, μια κωμόπολη στην ελληνική επαρχία. Τα βουναλάκια τριγύρω, τα ποταμάκια, τα λουλουδάκια… Και το δίκιο τό ‘χετε βέβαια εσείς, πέρα για πέρα, κύριε Θόρτον Γουάιλντερ. Τι ωραία που την επαραστήσατε εσείς τη ζωή γενικώς της μικρής πολιτείας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Χατζής, Ο ντεντέκτιβ [2014]»

Αρχείο 11/12/2014

Όπου το πώς στράβωσε η πρώτη ληστεία σε συρμό του μετρό της Αθήνας

Για τους φίλους από την  «Athens Voice»

Η πρώτη ληστεία που έγινε ποτέ στο μετρό της Αθήνας ήταν την Παρασκευή 31 του Οκτώβρη 2008, 11.07 π.μ. – 11.19 π.μ.. Είχε δέκα νεκρούς και δεν ξέρω πόσους τραυματίες. Κι έτσι μάθαμε μια και καλή τον (σήμερα επικηρυγμένο) Γλόμπο.

Εκείνη τη μέρα ο Γλόμπος είχε μπει από το σταθμό στο χειριστήριο του τρένου, μπροστά, σπρώχνοντας μέσα και απειλώντας συγκαλυμμένα την οδηγό με πιστόλι. «Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, μπήκε μαζί μου σα να ήταν φίλος μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Αίμα στο Μοναστηράκι»

Αρχείο 10/12/2014

Κοιτάζω εκεί που δεν κοίταζε ο Γκρέκο : Κάτω. Αναστρέφω τα στοιχεία της ταφής του Κόμη Όργαθ όπου μηχανικά αστέρια αιωρούνται με οπτικές ίνες, και βγάζω την τελετή ταφής έξω στον υπαίθριο Άδη, για να φαίνεται το τέμπλο του βουνού, μια «Φοινικιά» δόξα ζωντανή, ραδινή, και υδροχαρή άκοφτα άνθη που μοιραίνουν τον Αχέροντα καθώς οδηγεί προς τον Άδη. Πτώση και άνοδος του ήρωα, στη ζωντανή στιγμή, ένα αίφνης μεταμορφωτικής στιγμής στα σπλάχνα των τοπίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Δρόμος είναι;»

Αρχείο 6.12.2014

Σαιν Νικολά,
Όταν γυρνάω με το σχολικό στο σπίτι, έχει ένα δρόμο μεγάλο όλο ευθεία. Δίπλα είναι το κανάλι έχει και καράβια. Εγώ κοιτάω ευθεία. Θα πάω σπίτι. Έχει ομίχλη. Και είχε πολλά πολλά φώτα προχθές και τα έδειξα στη μαντάμ στο λεωφορείο. Είπε αυτοκίνητα. Γελάει η μαντάμ. Το πρωί έρχεται μόνο ο Τιμπό, ο οδηγός και με παίρνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Η ομίχλη του Σαιν Νικολά [2014]»

Αρχείο 6.12.2014

Πόση ώρα έμεινα στην ίδια θέση; Ποτέ δεν μπόρεσα να πω με σιγουριά. Άλλοτε μου φαίνεται στιγμή κι άλλοτε η στιγμή αυτή μοιάζει να υψώνεται σε ύψη δυσθεώρητα, έτσι που νομίζω ότι είμαι ακόμα στην ίδια εκείνη καθισιά˙ μόνος. Αυτή ’ναι η αλήθεια που μπορώ με σιγουριά να υποστηρίξω. Για ό,τι άλλο, έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις κατά πώς θέλεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Όρκος [2014]»