Ασημίνα Λαμπράκου, Όπου η θάλασσα της Σούγιας κολπώνεται τη γυναίκα [2015]

Αρχείο 03.01.2015

fav-3

[πρόσωπα: φωνές, γυναίκα]
[τοπίο: Σούγια, Απρίλης, σκόνη από την έρημο καλύπτει τον ορίζοντα και το προφανές, άνεμος, δυνατός άνεμος, μοναξιά τοπίου, μοναχικότητα ανθρώπου]

[φωνή]
Δες πόση η αντάρα στα βουνά
από την πικραμένη σκόνη!
Μη και ξεχωρίσουν, λες, στον ορίζοντα

Το άλλο
μάλλον ψάρι ξεβρασμένο
σε λιτανεία γλάρων
-κάτι άλλο σε ζωντανό
το αποκλείω-

[άλλη φωνή]
Κοίτα!
Ο ένας σηκώθηκε
Πως ορθοπετά στον άνεμο!
Πλώρη αντιστεκόμενη το εμπρός του
Το σύνηθες, ανάποδα.
Θα του πάρει τα φτερά!
Πρόσεξε! Θα σου πάρει τα φτερά!

[φωνή]
Κι αυτή δίπλα
Κόρη
που έφτασε
γυναίκα υποσχόμενη
στη γλώσσα αυτή της θάλασσας
Μαινάδα
όπως ο άνεμος φουρφουρίζει
στα μαλλιά και τα φορέματά της
Μην άραγε
τις Ερινύες για να διώξει;
Είδα μια!
Πετούσε ορθόπωρη
στον άνεμο αντίθετα
Θα της πάρει τα φτερά!
Πρόσεξε! Θα σου πάρει τα φτερά!

[άλλη φωνή]
Δες την!
Γυναίκα
που κόρη ξημερώθηκε αβάφτιστη
Άνεμοι γλυκαίνουν τα χαμόγελά της
Λόγια τραγουδάνε μέσα τ’ αφτιά της
Πώς έφτασες κόρη
ταυτότητα γυρεύοντας και μοίρα;
Εκάτη ή Εκάβη;
Ιφιγένεια αμφίβολη.
Ποτέ Ηλέκτρα.[αδιαμφισβήτητα]
Μήδεια ή Αντιγόνη;
Κλυταιμνήστρα. [σαν κατάφαση]
Κασσάνδρα;… [σαν έκπληξη]
Μια γάτα μπλέχτηκε στον χιτώνα σου
Πρόσεξε! Θα ξεψυχήσει!

(Ο γλάρος γυρίζει πλώρη στο θύμα
Η γάτα ξεφεύγει σαλεμένη
Η γυναίκα γυρνά μάτι γυαλί
γλώσσα μαχαίρι
κάθεται ανακούρκουδα στα βότσαλα αλαφιασμένη
γυρνά το βλέμμα εδώ κι εκεί
στρέφεται στη θάλασσα)

[γυναίκα]
Δάκρυ μου
των ματιών μου δάκρυ
του κορμιού μου αίμα
Ποιος άνεμος σε στέγνωσε;
Ποια γλώσσα σε κατάπιε;

Υπάρχει ένα άσπρο βουνό πίσω μου και κιτρινισμένα φύλλα πάνω στα ξεραμένα βότσαλα η γάτα σοδομεί με ένα ψόφιο κοράκι
Στ’ ανοιχτό πέλαγο ο άνεμος που φέρνει σκόνη
Ερημιά Ερημιά
Ο άνεμος περνά μέσα από τα αφτιά μου σκάει στο βράχο δίπλα μου γλείφει το σώμα του τον ερωτεύεται του κλέβει τη φωνή
Υπάρχει ένας θόρυβος μέσα στη σιωπή του επικείμενου
Αυτός με σπρώχνει εδώ στην άκρη αυτής της θάλασσας
Να πάρω
Να πάρω για να δώσω
Να δώσω για να πάρω να δίνω
Ο γλάρος κλέβει το επικείμενο
Το κοράκι το τρώει
Ο άνεμος το επιστρέφει στα  κύματα
Η γάτα κλαίει
Εγώ η γυναίκα η υποσχόμενη να εκπληρώνω γυναίκα υποσχεμένη για να εκπληρώσω
Να δίνομαι για να παίρνω να δίνω

Υπάρχει ένα άσπρο βουνό πίσω μου
Μια γάτα που κυνηγάει το φως πίσω από τις σκιές
Άνεμος που φέρνει σκόνη
Σκόνη
Το παρόν που γλύφει το βράχο
Ο βράχος
Υπάρχει γαλάζιο νερό μπροστά μου
Κι αλμύρα
Ένας γλάρος σηκώνει φτερά ανάποδα στον άνεμο
Άνεμος
Άνεμος που φέρνει σκόνη
Σκόνη που κλέβει τον ορίζοντα
Να με κλείσουν τα νερά
Η στρογγυλάδα τους να με καταβροχθίσει
Να τα πιω
Να αναληφθώ υποσχεμένη
Να δωθώ

( η γυναίκα σηκώνεται
βαδίζει προς το νερό
η θάλασσα φουσκώνει
η γάτα σηκώνει ράχη
τα βότσαλα χάνονται στον αφρό
τα ξεβρασμένα ψάρια ζωντανεύουν
το κύμα καίει)

[φωνές]
τι κάνει;
δες!
τι κάνει;
τι κάνει;

[φωνή]
Πάρ’ την από κει!
Πάρ’ την!
Που μού γέρνεις
στη θάλασσα επάνω κουρασμένη;
Ξεβράστηκαν τα ψάρια
Οι γλάροι αλωνίζουν
Γράφτηκε η μοίρα

[άλλη φωνή]
Βγάλε γυναίκα
απ’ τα χείλη της θάλασσας
την άκρη της ποδιάς σου
πριν τα χιόνια στην παγώσουν
Βγάλ’ την
Που μού γέρνεις
στη θάλασσα απάνω κουρασμένη;
Θα σε πάρει!
Θα σε πάρει
Πρόσεχε!
Βγάλε γυναίκα
απ’ τα χείλη της θάλασσας
την άκρη της ποδιάς σου
Βγάλ’ την!

(Φρύδι το κύμα/Ο βράχος πριν το πέρα
Ένα κορίτσι στο αμάξι/Δυο γεράνια διψασμένα
 Ο γέρος σκύλος που γλείφει τ’ αχαμνά του
βότσαλα όπως σκελετοί πτωμάτων/μαύρο φόρεμα στον αέρα
Κάποιος είπε, φάντασμα
Η ερημιά που φτιασιδώνεται ._)

*
©Ασημίνα Λαμπράκου (από την υπό έκδοση συλλογή: η σκιά του ανθρώπου κι ο λυγμός του σκύλου)
φωτο©Ασημίνα Λαμπράκου, “Σούγια”