ή
Οι άπληστοι πιανίστες δεν έχουν τέλος καλό

Το μαγαζί ήταν χωρισμένο στα δύο. Από τη μια πλευρά η παρέα του Γουίλ «Ντόλαρ» Χαρτ του Πρεσβύτερου. Και από την άλλη οι Γκιλέσπι, μεθυσμένοι ως τον λαιμό, όλοι τους με πελώρια κορμοστασιά, ικανοί να ξεκολλάνε από τις λάσπες ακόμη και ένα ασάλευτο βόδι. Ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και δεν έλειπαν τα κεράσματα. Πότε από τον κουρέα στον υπεύθυνο του τηλέγραφου και από τον υπεύθυνο των ζωοτροφών προς τον ίδιο τον Γουίλ, αφού κάποτε τα δυο τους είχαν ξεπαστρέψει όλες τις τράπεζες στα δυτικά. Πέραν αυτών, όμως, ουδέν άλλο από το μέτωπο του μπαρ, «Σουηδέζα» που το έτρεχε μια αληθινή Σουηδέζα, απροσδιορίστου ηλικίας, φτιασιδωμένη με μια ολόκληρη παλέτα από χρώματα που δεν την έκαναν πιο όμορφη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ανταπόκριση από μια παραμονή»

Ο όχλος σ’ όλους τους τόπους και σ’ όλες τις εποχές δεν αφουγκράζεται τα κελεύσματα των καιρών γιατί γεννιέται και πεθαίνει μέσα σ’ έναν απερίγραπτο ψόφο που ο ίδιος προκαλεί.

⁕

Όσοι ισχυρίζονται ότι τ’ ανθρώπινο γένος έχει προοδεύσει ηθικά, ξεχνούν ότι η πρόοδος αφορά μόνον στις τεχνικές προσποίησης, απόκρυψης και καμουφλαρίσματος που ‘χει αναπτύξει περίτεχνα ο άνθρωπος.

⁕

Την αλήθεια πρέπει να την τρίβεις σαν το υαλόχαρτο στα μούτρα του άλλου μέχρι να ματώσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Σπάσματα»

Χρόνια μετά την αποτυχημένη Εξέγερση,
προσπαθούσα – ματαίως- να την περιγράψω.
Έστω να προσεγγίσω κάτι από την φλόγα.
Μυρωδιά καμένου.
Με κοίταγαν περίεργα οι άλλοι.
Προσπέρνα! εννοούσαν τα βλέμματα τους σαν διασταυρώνονταν με τα δικά μου.
Το δικό μου βλέμμα πάλι, συνέχιζε να παρατηρεί.
Κόλλημα; Διαστροφή;
Έπειτα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Quattro gatti»

Οι πυροτεχνουργοί

Ο πατέρας μου έφαγε μια ζωή για να φτιάξει ένα σπίτι.
Απογεύματα, γιορτές στο κουζινάκι
χωρίς ένα γλυκό ή ένα καφενείο.
Όταν πέθανε, άφησε ένα χορταριασμένο στρατί,
ένα κτίσμα δίχως κουφώματα, δίχως σοφάτια, χρόνια…
Άλλαξαν οι καιροί, που λέει και ο λαός,
πράγματα διάφορα συνέβησαν,
χαθήκαμε με τον αδελφό μου,
μάθαμε πώς πέθανε και ο πατέρας… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μαρκόπουλος, Οι πυροτεχνουργοί»

Γεννήθηκε σαν σήμερα 8 Δεκεμβρίου 1911 και μας άφησε το 1992…

Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Εκεί που φύτρωνε φλησκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο
τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Γκάτσος, Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες»

Ανταποκρίσεις, ιστορίες με λαμπιόνια

Η ανταπόκριση ήρθε χθες αργά. Ο Ματ που βρισκόταν στην εφημερίδα ως αργά ήταν ο πρώτος που διάβασε. Τηλεφώνησε αμέσως στον κύριο Τζέιμς, τον μεγαλομέτοχο – αν και κανείς δεν νοιάζεται εδώ πέρα αν είσαι μεγαλομέτοχος ή απλά μέτοχος ή καθόλου μέτοχος, σαν να λέμε αμέτοχος όπως παντού. Ελάτε, είναι σοβαρό. Εκείνος σκοτώθηκε με το παλιό σέλικα στρίβοντας επικίνδυνα με την Κάλας στη διαπασών. Και αν γραφόταν ιστορία εκείνη την ώρα, ρώτησε και απάντησε μονάχος του, θα μας βοηθήσει ο καλός Θεός, έτσι δεν είναι, για κάτι τέτοια δεν υπάρχεις;  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Ματ δεν μένει πια εδώ»