Γιώργος Γκανέλης, ‘φασκιώνω νεογέννητες λέξεις’

Αρχείο 04/08/2016

fav-3
ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

Αγόρασα καινούργιο ποτήρι
Για να πιω ληγμένο θάνατο
Στάζει πυρετό απ’ τη βρύση
Ρίχνω παγάκια αίμα στο νερό
Πνιγμένα ψάρια στο νεροχύτη
Το κλάμα της Ελένης σκληρό
Σαν καρφί σε σώμα αρρώστου
Που σκουριάζει με τα χρόνια
Όπως το χιόνι που κοκαλώνει
Και μετά κατακαίει τα φυτά.

Ξαφνικά ακούγεται ένα πιάνο
Νεκρές νότες απ’ το νιπτήρα
Άνθρωποι μιλάνε ψιθυριστά
Περπατούν χωρίς παπούτσια
Τους αποφεύγω προσωρινά
Μα είμαι ήδη πολύ άρρωστος
Πίνω το φάρμακο του γιατρού
Μέσα στο καινούργιο ποτήρι
Ανοίγω μέχρι τέρμα τη βρύση
Και γελώ σιγά μέχρι θανάτου.

fav-3
ΤΥΨΗ

Άργησα πολύ να σε συναντήσω
Με ξεπέρασαν οι επαναστάσεις
Θώρακες στρατιωτών περιμένουν
Να πληγωθούν απ’ το χέρι σου
Μπαίνεις ξυπόλητη στον τάφο
Βγαίνεις ζωντανή μα πιο μόνη
Τοπία αλκοολικών σ’ ακολουθούν
Αμπέλια μεθυσμένων συνειρμών
Ζωγράφοι υπερθετικού βαθμού
Του σώματος που σπαρταράει.

Κι εγώ πνιγμένος απ’ τις τύψεις
Θα φασκιώνω νεογέννητες λέξεις
Μ’ ένα κατάλευκο κομμάτι χαρτί.

fav-3
ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ

Τον τελευταίο καιρό βγαίνω αργά
Βλέπω τα άδεια βαγόνια να κλαίνε
Σκορπισμένα φέρετρα στον ουρανό
Σκελετούς ανθρώπων ν’ ανεβαίνουν
Φυτρώνουν χέρια στα πεζοδρόμια
Και το κορμί σου στα ξενυχτάδικα
Με άρωμα φτηνού αποσμητικού.

Αναγγελία θανάτων απ’ το ράδιο
Αναβολή ταφής λόγω συνωστισμού
Συναντώ φίλους από το παρελθόν
«Δε σε ξέρω, κι όμως σε γνωρίζω»
Ψάχνω απεγνωσμένα τα ίχνη σου
Στις προθήκες των καταστημάτων
Στις καρέκλες των θερινών σινεμά.

Φυματική πόλη ξερνάει έρωτες
Πλανόδιοι ποιητές των δρόμων
Απαγγέλλουν στίχους χαράματα
Καρφώνω μαχαίρια στο φεγγάρι
Βρέχει κόκκινα γραμματόσημα
Ταχυδρομώ το κουτί που κάπνιζες
Πάνω του κολλημένη μια τσίχλα.

Τον τελευταίο καιρό δε βγαίνω
Δεν έχω έμπνευση, δεν έχω τίποτα
Μονάχα τρομαγμένα σπουργίτια
Φτερουγίζουν στους στίχους μου.

*
©Γιώργος Γκανέλης
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε