«Κορίτσια, ετοιμαστείτε. Θα πάμε για πικ νικ».

Τα δυο κορίτσια στριμώχτηκαν στην πόρτα της κουζίνας, όπου η μητέρα τους ετοίμαζε όσα θα έπαιρναν μαζί τους και την κοίταξαν με μάτια γεμάτα λαχτάρα αλλά και τρόμο.

«Ο μπαμπάς το ξέρει;» Ρώτησε η μικρότερη.

«Φυσικά!» απάντησε ανέμελα η μητέρα δίχως να γυρίσει. Μπορώ να πάω τα παιδιά εκδρομή, αυτό μου επιτρέπεται, σκέφτηκε, παρακάμπτοντας με τέχνη τον όρο ότι θα πρέπει να τον ενημερώνει πάντα για το πότε και το που θα πήγαιναν. Σήμερα από την ώρα που ξύπνησε, ένιωθε μια επαναστατική διάθεση να φουντώνει μέσα της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάουρα Ρομπέσκου, Πόσο κοστίζουν τα λάθη;»

Παρηγοριά

Στη θάλασσα
ένα τραπέζι
μία καρέκλα
κάτω απ΄τις μουριές
αυτός είναι για μένα
ο παράδεισος επί της γης
νεανικά σώματα
πηγαινοέρχονται
τα υμνώ με τους στίχους μου
τι πιο ζηλευτό από τη νιότη
η ακμή του ανθρώπου
η ομορφιά, το φως Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, κάτω απ΄τις μουριές»

I

Ἀπὸ φωτιὰ κι ἀπὸ δροσιά, ὡραῖα ζυμωμένη,
μέσα σὲ πέπλο ἄλικο ἀντάμα μου βαδίζει.
Σὰν τὸ κρουστάλλινο νερὸ φαντάζει ἡ Ἑλένη
ποὺ σκύβω γιὰ νὰ δροσιστῶ καθὼς κατηφορίζει.

II

Στὸ κάλεσμά σου πάντοτε μαλάκων’ ἡ ψυχή μου
τὶ ἦταν ἀγάπης κάλεσμα στὰ χείλια σου ἡ φωνή,
καὶ λύνονταν τὰ σπλάγχνα σου στ’ ἀλόγιαστο φιλί μου
κι ἀνθίζαν ἀπὸ πάνω μας ὁλάκεροι οὐρανοί! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Έρωτες»

Είχαμε κλείσει εννιά ώρες στο γραφείο, βυθισμένες στο πέλαγος των διοικητικών εγγράφων. Αγανακτισμένες από την αποπνικτική υγρασία και την αφόρητη ζέστη, λαχταρούσαμε μια βουτιά στο θαλασσινό νερό. Χρειάστηκε να επισκεφτούμε δυο τρία κοντινά, παραλιακά μέρη, με το αυτοκίνητο, για να βρούμε καταφύγιο στον ήρεμο ίσκιο μιας ψάθινης ομπρέλας. Ετοιμαζόμασταν για το σμίξιμο με το δροσερό, υδάτινο στοιχείο, όταν μια ολιγομελής ομάδα νεαρών μαζεύτηκε στην άκρη της αμμουδιάς. Ομοιόμορφα μπλουζάκια με λογότυπο στην πλάτη υποδήλωναν και την αποστολή τους. Διάσωση!

– Τι περιεργάζονται; Πάμε να δούμε! είπα στη φίλη μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Σιωπηλή μοναξιά στην άμμο»

Πέντε χρόνια, δύο μήνες και δεκατρείς ημέρες. Ή μήπως ήταν δεκαπέντε; Τον τελευταίο καιρό από την ανυπομονησία του είχε χάσει το μέτρημα. Αλλά δεν είχε σημασία. Τώρα πια μπορούσε να απολαύσει την ελευθερία του. Το πως θα το έκανε αυτό βέβαια ήταν άλλο ζήτημα. Μόνο όταν τη χάσει κανείς καταλαβαίνει πόσο πολύτιμη είναι.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Μάρκος, Ο δικός του δρόμος»

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Γενόσημα, πεζά ποιήματα ― ΑΩ εκδόσεις

ΤΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στη συλλογή ΓΕΝΟΣΗΜΑ περιλαμβάνονται 49 ποιητικές ολότητες με περιορισμένο (μονοψήφιο πάντα) αριθμό πεζών ποιημάτων η καθεμία. Το σύνολο των ποιημάτων είναι 278. Οι αριθμητικοί συνειρμοί είναι ποικίλοι μα πάντως όχι από πρόθεση. Οι ολότητες αυτές εκκινούν από μια αφορμή ( πχ. μία κοινωνική συνθήκη, μια διερώτηση ή ένα συντριπτικό συναίσθημα) και αναπτύσσονται εγκαθιστώντας μια διαλεκτική συνύπαρξη ανάμεσα στα ποιήματα και τους τίτλους τους. Τα ΓΕΝΟΣΗΜΑ οφείλουν τη δομή και τη γραμματολογική τους υπόσταση στην ομορφιά των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας της Γλώσσας και αποτελούν φόρο τιμής στο Tractatus Logico-Philosophicus του Λούντβιχ Βίτγκενστάιν καθώς και στην εικαστική ιδιοφυία του  Αύγουστου Ζάντερ, φωτογράφου – ποιητή της εικόνας και εκφραστή της Νέας Αντικειμενικότητας στην φωτογραφική τέχνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Γενόσημα ―Κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις Εκδόσεις Στίξις

ΔΩΜΑΤΙΟ 304

 Με τα πιο μέτρια ποιήματα ζωγραφίζεις το σύμπαν. Όπως με την αθωότητα του νηπίου τη μοναξιά. Και μια ανορθόγραφη λέξη αρκεί για να καρποφορήσει  το μέλλον. Εκεί που τελειώνουν οι στίχοι φυτρώνουν δάχτυλα που αγγίζουν το πεπρωμένο. Το μεταλλάσσουν σε ένα καταπράσινο λιβάδι πλησίον της φθοράς. Ο άνθρωπος είναι το παυσίλυπο της ανυπαρξίας και η ανεστραμμένη εκδοχή της ζωής. Με την προϋπόθεση βέβαια να υφίσταται η Ιστορία για να καταγράψει τη διαδρομή. Και οπωσδήποτε η Ποίηση που θα την εκλεπτύνει.

✿