Από τις εκδόσεις Βακχικόν

Περιγραφή (από την εισαγωγή του βιβλίου, της Α.Αφεντουλίδου)

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη, μέσα στη δεκαετία που ήδη πέρασε και στη δεύτερη την οποία βαδίζει, υπηρετεί την τέχνη του λόγου μέσα από πολλές παράλληλες δράσεις, επιδεικνύοντας αξιοζήλευτη προσήλωση, εργατικότητα και αγάπη. Και της ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει με το ίδιο πάθος σε όλα τα πεδία: ποίηση, αφήγηση, μετάφραση, θεατρική συγγραφή, ανθολόγηση, κριτική. Εξάλλου, κανένα από αυτά δεν στεγανοποιείται πλήρως από το άλλο, καθώς το ένα προοικονομεί το άλλο, το ένα προϋποθέτει ή/και ακολουθεί το επόμενο∙ καθώς όλα αλληλοεισδύουν συναιρούμενα, διαμορφώνοντας έναν χώρο δραστικής πραγμάτωσης, όπου ηττάται η απραξία∙ απραξία η οποία δεν μπορεί παρά να είναι παθολογική για ένα πλάσμα τόσο ζωντανό, τόσο γεμάτο δύναμη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Ποιήματα 2009-2017 ―κυκλοφορεί»

Ποίημα της Κωνστάνς Δημά αφιερωμένο στην κόρη της Καλίνα στα ελληνικά και στα γαλλικά
Poème de Constance Dima dédié à sa fille Kalina en grec et en français.

Το Καλινάκι

Ήσουν και θα είσαι πάντα το μικρό μου!

Τι ήταν, όμως, αυτό το κάτι,
ακόμα αναρωτιέμαι,
αυτό το ιδιαίτερο που με κινούσε πάντα
για σε να ψάχνω και ν’ ανακαλύψω;

Να ‘ταν μια κάποια σύμπτωση;
Ή μια σύμπτωση αστρική
τη μέρα που γεννήθηκες;
Τι να σημαίνει άραγε
Ήλιος στον Υδροχόο, μαζί και η Σελήνη;
Ποιες περίπλοκες αντιθέσεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Constance Dima, Το Καλινάκι – La petite Kalina»

Από τις εκδόσεις Πόλις

[από την ενότητα ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗ]

Hasselblad 500C/M
Ξενομερίτες καβάλα στα ζώα τους φτάνουν στο έμπα του χωριού. Η θεια Θεοφανή που βοτανίζει στο χωραφάκι της κόβει κάμποσες χεράδες ρεβυθιές και τους καλοδέχεται δίνοντάς τους τα φρέσκα ρεβύθια, εν είδει ανθοδέσμης.

Leica Monochrome
Στο πανηγύρι του άη Γιάννη, στις 29 Αυγούστου, στο Ξεροπήγαδο, όσοι είχαν γαϊδούρι για πούλημα, το στεφάνωναν με κλαδιά ακακίας ώστε οι ενδιαφερόμενοι να το διακρίνουν. Η Καρμήρω, η γριά μας γαϊδούρα, χωρίς στεφάνι, πουλήθηκε πρώτη και σε καλή τιμή. Είχε γερά καπούλια κι ήταν υπάκουο ζώο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Χ. Θεοχάρης. Δίφορη μνήμη ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

«Κώνειο!»

Αναφωνεί ο Βασιλοχαλκιάς δυσκολευόμενος να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Τον κοιτάω προσπαθώντας να βγάλω άκρη.

«Φυτικό δηλητήριο προερχόμενο από το ρήμα κωνάω, δηλαδή περιστρέφω. Το φυτό είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Ελλάδα, ευδοκιμεί τόσο στον Ταύγετο όσο και στην Πάρνηθα ενώ η παραγωγή εκχυλίσματος από τα φύλλα του είναι ιδιαίτερα εύκολη. Ένας φίλος μου βοτανολόγος από την εποχή που συνυπήρχαμε στο χημείο της Σόλωνος έχει ασχοληθεί ενδελεχώς με τις παρενέργειες του αλλά και τυχόν θεραπευτικές ιδιότητες σε μικρή δοσολογία, επικοινωνήσαμε χτες και μου είπε πως τα αποθέματα του γεμίζουν τρεις νταμιτζάνες, ικανές να σκοτώσουν όχι μόνο το Λιθρινάκη αλλά και ολόκληρο ελέφαντα, μεταξύ μας δεν έχουν και ιδιαίτερη διαφορά» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Stand up tragedy ―[προδημοσίευση]»

τα ξεντυμένα κόκαλα
μες στην ερημιά
του περιβολιού
λένε όλη την ιστορία

Περπάτησε με αποφασιστικό γρήγορο βήμα, έτοιμος όλα να τα διορθώσει, να πάρει πίσω την τρομερή του ομολογία. Μερικά ποτά στα μπαρ του δρόμου του χάρισαν το κουράγιο που δεν είχε λίγες ώρες πριν. Η δουλειά του είναι να φθάσει ως την είσοδο του μεγάρου της εσωτερικής διοικήσεως και εκεί μπορεί να πει την ιστορία του. Κοιτάξτε, η ιστορία μου απέδωσε αυτόν τον ρόλο, η ανάγκη ξέρετε είναι ένα αδηφάγο τέρας που σου σπαράζει την ζωή, η ζωή μου αξίζει πολλά περισσότερα, τώρα το ξέρω, συγχωρείστε τον, δεν είναι αυτό που γράφουν οι φυλλάδες, μια ευκαιρία ουρλιάζοντας, πεισμώνοντας, κλαίγοντας έξω από τους πάνοπλους φρουρούς του μεγάρου της εσωτερικής διοικήσεως που για να΄ναι κανείς ειλικρινής θυμίζει σε πολλά αυτό το ποιητικό κτίσμα της δικής μας πλατείας Αιγύπτου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: el blues de iskariotis»

Γνώρισα την Ελένη τυχαία. Καθόταν σ’ ένα καφέ της πλατείας έχοντας δίπλα  της ένα μεγαλόσωμο ήσυχο σκυλί . Την πλησίασα να χαϊδέψω το ζώο και πιάσαμε κουβέντα για το σκύλο. Μού άρεσε το ήρεμο χαμόγελό της και πρόσεξα πώς κοίταγε τα χέρια μου. Τά κοίταξα και εγώ μήπως είχαν κάτι και δεν το είχα δεί. Εκείνη χαμογέλασε πλατιά και μου ζήτησε συγνώμη αλλά ήταν κάτι ,είπε στο οποίο δεν μπορούσε να αντισταθεί. Της άρεσε να παρατηρεί τα χέρια των ανθρώπων. Τράβηξα μια καρέκλα και έκατσα ρωτώντας τη αν ενοχλώ , πιο πολύ για τους τύπους αφού ήδη είχα κάτσει συνεχίζοντας να χαϊδεύω το σκυλί της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιουλία Γεωργάκη, Τα δάχτυλα»

Από τις εκδόσεις Μελάνι

⚙︎

Ημέρα ν-7

Έξω από τον υπόγειο, η ομίχλη είναι πυκνή.
Εντός, ανθρώπινη ομίχλη.
Ο υπόγειος είναι κυκλικός ― μπορείς να πηγαίνεις ή να έρχεσαι.
Δίπλα, ένας άντρας μαθαίνει μία ξένη γλώσσα από στάση
σε στάση. Κάνει επανάληψη το λεξιλόγιο.
Απέναντι. μία γυναίκα δακρύζει και κάνει επανάληψη
πρόσφατες στιχομυθίες.
Βουβά, ψιθυρίζοντας ξόρκια στον εαυτό της.
Σε μία στάση θα κατέβουμε όλοι.
Θα μείνει μόνο μία εφημερίδα, μια άδεια σακούλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρίστη Ζαΐμη, Στραβαίγκιν ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

«Αν γεννιόσουν από φτωχούς γονείς, δεν θα σκεφτόσουν έτσι και δεν θα τα έλεγες αυτά, γιατί τα παιδιά των εργατών και των υπηρετριών ήταν πρώτοι μαθητές, και αργότερα στη ζωή τους προσπάθησαν, να ανέβουν τα σκαλιά της κοινωνίας, ώστε σήμερα να είναι γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βιομήχανοι. Θυμάμαι τον κυρ Σταύρο που έλεγε: «κύριε Μάνο, μπορεί εγώ να κουβαλούσα τσιμέντο σε όλη μου τη ζωή, αλλά η κόρη μου βγήκε φιλόλογος και ο γιος μου μικροβιολόγος». Όχι σαν εσένα που τα είχες όλα και δεν πείνασες, δεν κρύωσες, δεν είδες να υποτιμούν τους γονείς σου, γι’ αυτό δεν θέλεις να δουλέψεις και να κάνεις κάτι στη ζωή, αντί να μιλάς για λίγες υλικές ανάγκες και για έρωτες». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ο εγγονός»