Αρχείο 26.2.2015

Ο ΤΗΛΕΣΚΟΠΟΣ ΙΧΘΥΣ ΣΠΑΕΙ ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

Ο τηλεσκόπος ιχθύς σπάει πέτρες στα βάθη των βιβλίων
Και η ηδονή μετά πιάνει και τσουλάει τις πέτρες τούτες
Έτσι όπως πάνε γαϊδουροκαβάλα νεαρότατα κοράσια μιας
—εποχής αλλοτινής
Φορώντας εσθήτες ακακίας
Ο καιρός είναι τόσο αίθριος που τρέμων μην και δεν τελειώσει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «André Breton, “Στο χιόνι εκείνο που σε βρήκα” -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής [2015]»

Αρχείο 24.2.2015

Μετάφραση Θανάσης Χατζόπουλος

Ο Ταξιδιώτης

Φοβερός αφρός! Και μοναξιά χωρίς μνήμη.

Πόσους δρόμους και πόσα όνειρα της νύχτας
Πόσες πόλεις και πόσες χαμένες χώρες
Διέσχισα από την εποχή της πρώτης μου ματιάς
Το βλέμμα μου και μόνο αρκεί για να εγκαινιάσω το ταξίδι!
Α! κουράστηκα, δώστε μου μία καρέκλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pierre-Jean Jouve, δύο ποιήματα [2015]»

Αρχείο 13.1.2015

Αφιερωμένο στη σφαγή των ανθρώπων της «Charlie Hebdo» και την ανεκτικότητα και την ελευθεριότητα  που κάποτε διέθετε το Ισλάμ του αραβικού κόσμου, πολύ πριν τον Γαλλικό Διαφωτισμό, τότε που ακόμα το βαθύ χριστιανικό σκότος σκέπαζε την Ευρώπη.

Χαρούν – Ερ – Ρασσίντ: Ιστορία του βαστάζου και των τριών κυράδων της Βαγδάτης
…Κιεκείνη πήρε το φλασκί με το κρασί, και γέμισε το πρώτο ποτήρι και το ‘πιε, κι ύστερα και δεύτερο, και τρίτο, κι ύστερα γέμισε και τέταρτο και το ‘δωσε σε μια από τις δυο αδερφές της, και τέλος, γέμισε ως απάνω ένα μεγάλο ποτήρι και το κέρασε στο βαστάζο λέγοντάς του του ποιητή το στίχο: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγνώστου Άραβα συγγραφέα: ερωτικό απόσπασμα από τις «Χίλιες και Μία Νύχτες» [2015]»

Αρχείο 04.01.2015

Ο αυθεντικός άναγνώστης τού Proust διατρέχεται συνεχώς από μικρούς φόβους. Διαπιστώνει κατά τα άλλα στη μεταφορική το καταστάλαγμα τής ίδιας μιμητικότητας, πού θα έπρεπε να τον καταπλήσσει σάν αγώνας για τήν ύπαρξη τού πνεύματος κάτω από τό φυλλωτό θόλο τής κοινωνίας. Πρέπει νά αναφερθεί καί κάτι, γιά τό πόσο βαθιά καί γόνιμη είναι ή αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο βίτσιων, τής περιέργειας καί τής κολακείας. Συναντάμε σέ ένα αποκαλυπτικό σημείο τού κειμένου τής πριγκίπισσας Clermont – Tonnerre: «Καί δέν μπορούμε τέλος νά αποσιωπήσουμε, τό ότι ό Proust εκστασιαζόταν μέ τή μελέτη τού υπηρετικού προσωπικού.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙII [2015]»

Αρχείο 14.12.2014

“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“

Τό σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙI [2014]»

Αρχείο 08/12/2014 – Απόσπασμα από το 10ο κεφάλαιο, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης

Αν απλά και μόνο ηχούσαν οι σάλπιγγες, αν είχαν ακουστεί μονάχα τα εμβατήρια, αν είχαν φτάσει ανησυχητικά μηνύματα από το βορρά, αν ήταν μονάχα αυτά, ο Ντρόγκο θα είχε φύγει. Τον είχε, όμως, κυριεύσει κιόλας η νάρκη της συνήθειας, η στρατιωτική κενοδοξία, η αγάπη γι’ αυτά τα τείχη που έβλεπε καθημερινά. Τέσσερις μήνες ήταν αρκετοί για να τον παγιδέψουν στο μονότονο ρυθμό της υπηρεσίας του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντίνο Μπουτζάτι, Η έρημος των Ταρτάρων»