Pierre-Jean Jouve, δύο ποιήματα [2015]

Αρχείο 24.2.2015

fav-3

Μετάφραση Θανάσης Χατζόπουλος

Ο Ταξιδιώτης

Φοβερός αφρός! Και μοναξιά χωρίς μνήμη.

Πόσους δρόμους και πόσα όνειρα της νύχτας
Πόσες πόλεις και πόσες χαμένες χώρες
Διέσχισα από την εποχή της πρώτης μου ματιάς
Το βλέμμα μου και μόνο αρκεί για να εγκαινιάσω το ταξίδι!
Α! κουράστηκα, δώστε μου μία καρέκλα
Δεν ξέρω πια πως είναι φτιαγμένο το σώμα της γυναίκας.
Πονάω σε τόσα σημεία της σιωπής μου,
Της ιστορίας της πορείας μου χωρίς τις χαρές του εμπορίου,
Και της λήθης των παιδιών μου που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν
——μες στην ευτυχία,
Που το μυαλό μου γίνεται κούφιο σκοτεινό και ζηλόφθονο

*
Καράβι

Χρόνια επάνω στο παράξενο καράβι
Που με φέρνει μεσ’ απ’ τις πιο άγονες χώρες
Τα πρόσωπα είναι ταραγμένα, τα λόγια χωρίς ηχώ,
Η αυπνία μας διαπερνάει, τεράστια και πράσινη η καταιγίδα,

Χρόνια είχα αμφιβολίες για τα μέσα μου
Ήμουν βέβαιος για την ανηθικότητα της δυστυχίας,
Έχασα το κανάλι ή το κατώφλι αυτού του κόσμου
Γλιστρώ σαν μέσα από ένα μάτι κλειστό,

Χρόνια η χώρα που διασχίζουμε πεθαίνει
Κι ο θηριώδης κυβερνήτης μένει οδηγός
Χρόνια κι ενάντια σε κάθε ελπίδα ελπίζω

Ένα λιμάνι· κι ήξερα ότι έξω η νύχτα μου
Με το μοναδικό αστέρι χρειάζεται οδύνη
Ενέργεια και σκίρτημα πικρής σάρκας.

*
Pierre-Jean Jouve, Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός, γεννήθηκε το 1887 στο Αρράς και πέθανε το 1976 στο Παρίσι

Πρώτη δημοσίευση περιοδικό “η λέξη” τ.58 Οκτώβρης 1986