Αρχείο 15/05/2015

Ωδή από χάσματα

Τώρα μεγάλωσα και μου είναι αδύνατο να φανταστώ μιαν αλφαβήτα
Που να ξερνάει τα σύμφωνα και να κρατάει τα φωνήεντα
Τα γράμματά της όλα. Υάκινθοι
Χωρίς τα θήτα και τα νί τους πως ν’ ανθίσουνε
Σε σκοτεινό παρτέρι ακούσματος
Ως ασυνήθιστο επιφώνημα πτώσης.
Ωδή από χάσματα – Υ ά ι ο ι ! –
Να μπαινοβγαίνει ο άνεμος στο στήθος – Υ ά ι ο ι ! – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Φωστιέρης, “Το βουητό του ωκεανού· το βουητό”»

Αρχείο 13.5.2015

Αρχείο 10/05/2015

Εκδήλωση ΙΙ

Πρόλογος: ομιλητές κι ακροατές βγαίνουν
στο προσκήνιο.
Τα χειροκροτήματα κρεμιούνται στα δοκάρια
της οροφής ανάποδα
σαν νυχτερίδες.
Σκηνή Α: ο πρώτος ομιλητής, πριν αρχίσει,
προβάρει τη φωνή του και
βγάζει το χειρόγραφο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Πρεβεδώρου, “Τα μικρόφωνα καγχάζανε βουλώνοντας τ’ αυτιά τους” -ποίηση»

Αρχείο 08/05/2015

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΕΡΝΕΙ

Μια τόση δα ρυτίδα στην αρχή
σαν – ανεπαίσθητη – ουλή,
σαν μια ρωγμή,
που ανακαλύπτεις ξαφνικά απορημένος
και μένεις έκπληκτος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντρέας Γιολάσης, “και ένα δάκρυ, στο υπόγειο, που λιμνάζει” -ποίηση»

Αρχείο 05/05/2015

Sardina actinopterygia

Είδα τη σαρδέλα,
κινδύνευε,
το σώμα της γυάλιζε σαν το λεπίδι και
τα δόντια μου μούδιασαν – έφερα
το χέρι στο στόμα αυτόματα, τα λέπια
όμως ανοιγόκλειναν,
τέντωνε με σπασμούς τα πτερύγια, τα νεύρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Καρτάκης, “πότε πότε μονάχα ένα άγουρο μήλο”»

Αρχείο 5.5.2015

Sardina actinopterygia

Είδα τη σαρδέλα,
κινδύνευε,
το σώμα της γυάλιζε σαν το λεπίδι και
τα δόντια μου μούδιασαν – έφερα
το χέρι στο στόμα αυτόματα, τα λέπια
όμως ανοιγόκλειναν,
τέντωνε με σπασμούς τα πτερύγια, τα νεύρα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Καρτάκης, “πότε πότε μονάχα ένα άγουρο μήλο” -ποίηση [2015]»

Αρχείο 04/05/2015

Ήσουν γυναίκα
Ήσουν γυναίκα με ίχνη απουσίας
στην άμμο
το πέρασμα στον άνεμο
άνεμος
ήσουν γυναίκα με τα σκοτάδια του ήλιου
στο βλέμμα

Ήσουν άντρας
Ήσουν άντρας με ίχνη ηφαιστείου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, “λέξεις στάζουν από τα νύχια” *»

Αρχείο 01/05/2015

Στα τζάμια σου μπουμπουκιάζει η χτεσινή βροχή
τώρα που η παραλία ανάβει τα φανάρια της.
Ένα καΐκι στάθηκε καταμεσής στο πέλαγο.
Γαλήνη.
Περίμενε δω με το βλέμμα στις σταγόνες
(δυο ανθισμένες γαλάζιες σταγόνες τα μάτια σου).
Περίμενε. Θα ξημερώσει.
Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Πρωτομαγιά»