Χοακίν Χιανούσι, “του ατομικού βίου είναι, κιθαρίτσα τσέπης” -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής [2015]

Αρχείο 13.5.2015

fav-3
JOAQUÍN GIANNUZZI
ΒΡΟΧΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ
Κοίταγα με περιέργεια πώς κάνουν οι πεταλούδες
που τις αιφνιδίασε η βροχή στον κήπο.
Ματαίως γυρεύαν καταφύγιο μες στα φύλλα
και στων λουλουδιών τα βάθη.
Μιά τους όμως ανέβηκε πετώντας

προς τα μαύρα ασήκωτα σύννεφα
επιλέγοντας να βρει τον θάνατο σε μιαν αχτίδα
και να χαθεί του είδους της η μνήμη.
Με καρτερία εκάπνιζα εγώ πίσω από το τζάμι
και επιζούσα ήρεμος, προβάροντας
την ενασχόλησή μου με τη σχόλη, τις μεταφυσικές διακοπές μου,
αλλά συνάμα και σκεπτόμενος
ποιά κλάση θανάτου, ποιό μοντέλο τάφου
θα ταίριαζε στην αποκλειστική προσωπική μου ιστορία
και ποιό είδος πόνου θα μου πήγαινε εμένα καλύτερα.

fav-3

ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΕΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ
Το ποίημα που έρχεται ο καθένας
και το μασάει σαν τσίχλα ηλιθίως
δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Γελοία προκατάληψη
του ατομικού βίου είναι, κιθαρίτσα τσέπης,
τραγουδάκι κάποιου φουκαρά στα μολυσμένα πνευμόνια
όσο ο δρόμος γεμίζει κόσμο απ’ όλες τις μπάντες.
Μόνο ο Θεός ξέρει πού πάει ο καθένας,
ενώ το Κράτος ξέρει και παραξέρει
πού πάνε όλοι με τη μικρή του μουσική
να παίζει στα δόντια τους ανάμεσα.
Ο μασημένος στίχος μετακομίζει στ’ αφτί μου
Να δει πως ακούγεται: φιάσκο, που δεν το σώζει καν
αυτός ο συναισθηματικός συρφετός, καθώς σουρουπώνει
με κάτι φήμες περί ορχήστρας
που αποκεφαλίστηκε λέει.
 *
Μετάφραση: © Γιώργος Κεντρωτής.