Αρχείο 10/11/2014

Το ανεκπλήρωτο

Έγραφε στο δρόμο
κι άφηνε τις λέξεις πουλιά
—–απέραντο κενό
Είδε τις λέξεις
να ματώνουν στο μπετόν
και σαν αυτόχειρες να κρέμονται
Μανιωδώς έγραφε
κι έσβηνε στο μυαλό του
λέξεις καινούργιες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Δ. Στεφανάκις, “Μια ζωή όνειρα μου λες” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 5.11.2014

ΣΠΑΤΑΛΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ

Σπάταλοι καταρράχτες
Που μαζεύουν όλοι τους όλη τους την αγριότητα και
—όλη τη δύναμη
Όποτε ρίχνουν το συγχισμένο σου βλέμμα πάνω
—από τα μύρτιλλα
Που κρέμονται στον γκρεμό
———που κοιτάζεις έντρομη
Σαν το μυρωμένο σταφυλοκέρασο που ’χει αρχίσει να σαπίζει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Konstantin Biebl, δύο ποιήματα -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής [2014]»

Αρχείο 04/11/2014

Τάξη

Εδώ τα βήματα ήταν βαριά και σίγουρα μετρημένα
Οι ανάσες χωρούσαν μέσα τους τον ορίζοντα τα σπίτια
Τα όνειρά τους τίποτα δεν περίσσευε αν αφαιρούσες
Μια πέτρα γκρεμίζονταν το σπίτι μια λέξη έπεφτε
———Ο ουρανός.

Κάθοδος

Επάλληλα στρώματα πετρωμάτων συγκρατούν
Το έδαφος γεμάτο από αρπαχτικές ρίζες φυτών Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Πορφύρης, ‘Την τρομαγμένη ηχώ της δικιάς σου φωνής’»

Αρχείο 03/11/2014

ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πῶς νά μιλήσω με τά δένδρα
τή γλῶσσα τῆς ὑπομονῆς ἐγώ,
πού δέν ὑπέμεινα μήτε γιά ἕνα καλοκαίρι
τόν δίκαιο ρυθμό τοῦ οὐρανοῦ;

Σπαταλημένη μέσα στήν ἀχλύ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάννα Γ. Πασούλη, “παίζουν τά βότσαλα στίς κοῖτες τῶν χειμάρρων” -ποίηση»

Αρχείο 30/10/2014

Από “Το τρία του ενός”, ποιήματα 2002

1.
Θλίβομαι
Θνητού θεού θαρρείς θύμα
Εγώ
Που σιώπησα σιωπές σιαγόνων σιγής
Που ασπάσθηκα ασπάλαξ άσπιλον άσπρο
Τα ιμάτιά μου να διασκορπίζω και
Να επανέρχονται ατόφια
Εγώ,τώρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννης Ψάρρας, τέσσερα ποιήματα»

Αρχείο 26/10/2014

Απόβαρο

Τα βιβλία που διάβασα
σελίδες λευκές
άλλες ζωές
δεν έχει αντιγράψει η ζωή μου,
Κάποτε θα τους επιστρέψω
τις λίγες δανεικές
λέξεις που συντηρούνε τα χαρτιά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ. Π. Ζαφειρίου, Οι σκιές μας δεν βρίσκουν πια τους τοίχους»

Αρχείο 24/10/2014

Στη ρευστή οροφή του κόσμου

Ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε γνώριμα τοπία σκουριά
ανάμεσα σε καταιωνισμούς αιμάτων
με ψήγματα σιδήρου και χρυσού
με υδρατμούς και πίσσες –

ανέβαινε η ψυχή
ανάμεσα σε άγνωστα τοπία δόξης
άνεμος έπνεε βαθύς ο πόθος
αποκαλύπτοντας
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη, “από τη σαρκοφάγο ενός πεντάχρονου παιδιού”»

Αρχείο 22/10/2014

I
τα ‘χω ξεχάσει όλα
τους αργούς ελαιώνες
το κύκλο του χειμώνα

οι εξορμήσεις στον ήλιο

όλα είναι μια κίτρινη φωνή
ένα θηρίο τόπος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, “αν η υπόσχεση είναι ειρήνη που δανειζόμαστε” -ποίηση [2014]»