Τραυλίζοντας οἰκουμένη καθὼς
ἡ πραγματικότητα χωλαίνει κι ὅπως
ἀσπροφωλιάζει ἡ λευτεριὰ στὸν ἄστοργο πάγο
περικαλιόμαστε τὴ σώτειρα τήξη.

(Νὰ ἰδοῦμε ἂν ἡ ἄνοιξη θὰ συνδράμει τὰ ὄνειρά μας.)

Ἕνας ναύτης: Τὸ μυαλὸ πῶς μαλακώνει στὰ Οὐράλια;
Ἕνας ἄλλος ναύτης: Τί θέλεις νὰ πεῖς; Δὲν κατάλαβα.

μουχλιάζει τὸ τηλέφωνο, εὐδαιμονία

…

Νοστάλγησα τὰ ὀρυχτὰ τὴν ἄφωνη
θηλαστική μου ἱερότητα
κι ἀνατρέχω στὸν ὕπνο ποὺ μὲ σῴζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Καρούζος, Νεολιθικὴ νυχτωδία στὴν Κρονστάνδη»

I

ΔΙΓΛΩΣΣΟΣ

Τα γραπτά μου
μεταφράζουν τις σκέψεις μου·

συνεπώς, δεν θα διαβάσετε ποτέ

τα ποιήματά μου
– μονάχα τις μεταφράσεις τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Να πιστεύεις πως είσαι το δώρο»

11 Ιανουαρίου 1910 Ουσουρίσκ, Ρωσία – πέθανε σαν σήμερα 10 Φεβρουαρίου 1975 στην Αθήνα

Στὸ ἡμερολόγιο γράψαμε: «Κυκλὼν καὶ καταιγίς».
Ἐστείλαμε τὸ S.O.S μακριὰ σὲ ἄλλα καράβια,
κι ἐγὼ κοιτάζοντας χλωμὸς τὸν ἄγριον Ἰνδικὸ
πολὺ ἀμφιβάλλω ἂν φτάσουμε μία μέρα στὴ Μπατάβια.

Μὰ δὲ λυπᾶμαι μία σταλιὰν – Ἐμεῖς οἱ ναυτικοὶ
ἔχουμε, λένε, τὴν ψυχὴ στὸ διάολο πουλημένη.
Μία μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνὴ καὶ σκυθρωπή,
ποὺ χρόνια τώρα καὶ καιροὺς τὸ γιό της περιμένει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Καββαδίας, Ἕνας δόκιμος στὴ γέφυρα ἐν ὥρᾳ κινδύνου»

Τότε ανασύροντας αυτό το βάθος προς τα έξω, φέρουμε την ευθύνη που μοιάζει με την πρώτη ύλη, τότε το σκοτεινό αυτό βάθος, διαβάζεται αλλιώς, έχει ένα πυρετό του αλλιώς.

Σονέτο για τα μάτια σου Με το ζεστό της θάλασσας δέρμα το μεσημέρι σε αγκαλιάζει. Μικρές Κυκλάδες πεζούλι του καλοκαιριού, η στιγμή για το ζωγράφο μια μονοκοντυλιά, η ραχοκοκαλιά υπάρχει διακριτικά παντού στο φτερό, στων κοριτσιών τα όνειρα, στη Ναυσικά φοινικιά Ιόνιο αποχαιρετώντας τις άσπρες πικροδάφνες της.

Υλικά σχήματα, να αποφεύγεται η φενάκη το ψέμα η αναπλήρωση,  όπως ξέρεις αυτά ξεκινάν και σε λίγο ξεκινάν πάλι. Η ομορφιά  δεν αφήνει να κοκκινίσεις μέχρι τις ρίζες των μαλλιών και η πνευματική ομορφιά και η ψυχική. «Εγώ που οδοιπόρησα/ Με τους ποιμένες της Πρεμετής/ Είχα τα μάτια μου/ Παντοτεινά στραμμένα/ Στο εωθινό σου πρόσωπο…».Γ. Σαραντάρης   Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Υδάτινη σάγκα»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

ΜΠΟΡΕΙΣ;

Μπορώ τον πυρήνα της γης να αγγίξω
Να κοιτάξω τον ήλιο στα μάτια
Να παίξω κρυφτό με τ’ αστέρια τη νύχτα
Να μετράω τα κύματα
Να χορεύω στη φλόγα κεριών τούρτας γενεθλίων
Να δραπετεύω σε άλλους πλανήτες.
Δεν μπορώ να σταματήσω του πόνου το κόκκινο ποτάμι
Τις ριπές που κουρελιάζουν την Άνοιξη
Τον φθόνο που φωλιάζει στις στέγες
Να ζεστάνω παγωμένες καρδιές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Δρογγίτη, Καράβια του ήλιου ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Δυο φορές πετάχτηκα στον ύπνο μου απόψε
σύρθηκα στο παράθυρο κι είδα τα φώτα,
μια φράση μισοτελειωμένη του παραμιλητού,
σαν τα αποσιωπητικά, οδηγεί στο μηδέν
ανήμπορη να με καθησυχάσει.

Έγκυο σε ονειρεύτηκα και να,
μαζί σου τόσο χρόνια ζώντας,
την ενοχή μου ένιωσα και με το χέρι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωσήφ Μπρόντσκι, Αγάπη ―μτφρ.: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»

Χορεύοντας πορεύονται πολλοί μέχρι το τέλος
Άδοντας μπαίνουν στο μαύρο ποταμό και πάνε

Είναι κι αυτοί που ξυπνούν μέσα στη νύχτα
Από μια συνεχή ανησυχία –μόνοι-
Και πριν συλλογιστούν την αναχώρηση
Τους αρπάζει αίφνης το κρύο χέρι.

Μα πιο πολύ τη σκέψη μου και την καρδιά ταράζει
Όταν ένα τυχαίο τρίκυκλο, μια κατσαρίδα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Αναχώρηση»