del viver ch’è un correre a la morte
Dante (Purg. 33. 54)

Α, Ζωή! Πόσο κακοπαιγμένο έργο ήταν αυτό!
Κι όμως δεν πάψαμε στιγμή με στόμφο
(έτσι, εις πείσμα σου) να αλαλάζουμε
πως παίξαμε όμορφα, σωστά και συνετά,
πως δεν σκοτώσαμε την ολιγόπνοη ώρα μας
λίγο πριν το σκοτάδι πέσει και μας θάψει.

Πόσο κακόγουστο αστείο ήσουν!
Κι όμως στα σοβαρά σε παίρναμε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Α, Ζωή!»

Στον Ηλία Ελευθεριακό

το ποίημα δεν είν’ η ευθεία που κοιτάς
ο βιογράφος της ζωούλας σου
η λεκτική σου τσάρκα –
είναι τα πρέκια και των δύο

είν’ ένα ζάρι
φτιαγμένο από το κλείσιμο του ματιού στη
Νέκυια

γι’ αυτό ζαλίζει τα αριθμοκάγκελα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ε. Μύρων, Αρυθμήσιμο»

Ζοάο Λούις Μπαρρέτο Γκιμαράες, Μεσόγειος ―Μετάφραση Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Νήσος

Η λάσπη της Ιστορίας

Σε ποιον
άραγε να ανήκε αυτό το ποδήλατο βυθισμένο
στον πυθμένα ενός καναλιού της Ντέλφτ που
τώρα κοιτάζουμε (εγώ
εσύ και
αυτός ο σκύλος) προσεκτικοί στη λάσπη της Ιστορίας;
Με λάσπη ο χρόνος κανονίζει
τη λάσπη της προηγούμενης ιστορίας (αυτό
αποδεικνύει το έγκλημα της Μπαλταζάρ Ζεράρ
που σκότωσε τον Γουλιέλμο της Οράγγης κατ’ εντολήν
του βασιλιά της Ισπανίας). Στρώματα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζοάο Λούις Μπαρρέτο Γκιμαράες, Μεσόγειος ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Παιδί μου πάει καιρός που έπαψα να σε ξανοίγω πια·
μέσα μου ρίζωσε για σένανε του πόνου η στριγκιά φωνή.
Αυτή η ζωή που μου την στέρησες ολόδική μου ήταν,
πριχού του σκότους τα σαγόνια σε αρπάξουν από εμένα.

Σαν τον αστραφτερό λαμπρό καθρέφτη ήσουν
που μέσα του φαντάζανε τα γέρα μου ανανιωμένα,
καθώς κοντά του έσκυβα και η μορφή μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μνημοσύνη»

Εδώ, που ο κόσμος τελεί σε καρτερία·
Εδώ, που όλη η φασαρία μοιάζει
Ανέμων πεθαμένων κι εξαντλημένων κυμάτων, ανταρσία
Σε αμφίβολες αναπολήσεις ονείρων·
Το πράσινο λιβάδι κοιτάζω να φουντώνει
Για θεριστές και σπορείς,
Τον καιρό του θερισμού και της συγκομιδής,
Ένας κόσμος χειμάρρων που κοιμάται.

Από δάκρυα και γέλια έχω κουραστεί,
Κι ανθρώπους που γελούν και θρηνούν· Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Garden of Proserpine by Algernon Charles Swinburne ―μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου»

Βιβλία ξεφτίζω ρουφώντας τα,
χαράζοντάς τα με μελάνι, με μολύβι,
απ’ τον χρόνο κιτρινισμένα,
τσαλακωμένα απ’ της αμάθειας το ξέσπασμα,
της κρίσης τον ερεθισμό,
αμφιβολία, διχογνωμία, ενστερνισμό.
Βιβλία ταλανισμένα,
με την αίσθηση συνευρίσκονται, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, το δειλινό το αναπόδραστο»

Σημειώματα στην χαρτοπετσέτα*:

Αν δεν υπήρχε ο θάνατος
στον κόσμο
πως θα σ’ είχα συναντήσει;

Αντωνία Φρέιζερ

Θα μ’ έβρισκες τριγυρίζοντας το μεγάλο μπαρ
Ποτήρια υψωμένα,
Ένα για σένα, ένα για μένα

Χάρολντ Πίντερ

*Γράφει η Φρέιζερ γι’ αυτά τα «χαϊκού»: «Τώρα τελευταία γευματίζοντας σε κάποιο εστιατόριο της περιοχής ο Χάρολντ αστειευόμενος είπε πως ο θάνατος ίσως να’ ναι απαραίτητος ειδάλλως ο πλανήτης μοιραία θα κατακλύζονταν. Του απάντησα μ’ ένα είδος χαϊκού που το έγραψα επάνω σε μια χαρτοπετσέτα». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χάρολντ Πίντερ, ποιήματα ―Μετάφραση: Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος»