✻

Η ωραιοτάτη 

Σαν άφηνε την παιδική του ηλικία πίσω, στους λεπτούς ακόμη ώμους του, κουβάλαγε τρία σακιά μνήμες.

Στο ένα χώραγε η μάνα κι ο πατέρας του. Βαθιά σκαμμένα πρόσωπα, αυστηρά, σαν σε απόσταση μεταξύ τους κι ας αγκαλιάζονταν τα βράδια να ξαποστάσουν και να μεριάσουν τις ευθύνες τους. Κι οι προσμονές χαραγμένες κι αυτές στα πρόσωπα, οριζόντια, πλάγια και κάθετα στις παρυφές τους που το γέλιο είχαν ξεχασμένο. Τόση η ανέχεια και η προσπάθεια για το καθημερινό. Τέτοιες οι καταβολές που χάραζαν τον δρόμο τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Λούσιος (*)»

Ἄλικο ῥόδο σοῦ ’δωκε ἀδόκητα ἡ μοῖρα,
στὰ τρίσβαθά σου ἄστραψε ὁ ἄσωτος ῥυθμός,
τὰ φρένα σου παγκιάσανε στοῦ πόθου τὴν πορφύρα,
γιά δὲς ποὺ ὁ κόσμος ἔγινε ὡραῖος καὶ λαμπρός!

Καὶ τώρα σύγκορμος τρυγᾶς ἀνθὸ τοῦ μαλαμάτου
καὶ ἡ ψυχή σου ἀγάλλεται στὸ γέλιο τοῦ Διονύσου,
μὰ ὁ Λόγος θὰ συντρίβεται πάνω σ’ ἀφρὸ κυμάτου·
μέσα στὸ πῦρ τοῦ πάθους σου, ἄνεργε νοῦ ἀφήσου.

©Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✿

Ή
Adnotatio
ad cryptophiliam

Πόσα φεγγάρια και ήλιοι θα πέρασαν•
Απ’ όταν
Γέλια των συνομήλικων – σπρωξίματα με χάχανα
Φοβόμουν να πάρω τα παγούρια
Μια ορθοπεταλιά μέχρι τη στοιχειωμένη βρύση•
Πουλιά ανήκουστα στις φυλλωσιές
Και νεράιδες εταστικές στο γάργαρο νερό
Σαν τις φωνές που κατοικούν μέσα μας και βγαίνουν
Όποτε είμαστε μόνοι με το αόρατο• ενώ
Τώρα που δε φοβάμαι πια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: De paradoxis III»

I

ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ

Χαρτοπολτός
για νέα βιβλία που θα τυπωθούν,
θα διατεθούν και θα πουληθούν·
για νέα βιβλία που θα διαβαστούν.

Από παλιά που πια δε θα διατεθούν,
γιατί από κανένα δε θ’ αγοραστούν
και που σε σχολεία δε θα δωρισθούν,

σε βιβλιοθήκες δωρεάν δε θα δοθούν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τα εις εαυτόν»

✻

ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Απαίτηση της ολοκλήρωσης
η συμβίωση του είναι, με τις αντανακλάσεις του στον καθρέφτη του άλλου
το όλον γίνεται ήμισυ
ο προσανατολισμός της μονιμότητας, γνώμονας της αποδοχής
εκλογικευμένος πόθος
οδηγός στη διασταύρωση της οικειότητας με τη φθορά.
Εκεί, που οι ονειροπόλοι επιδιώκουν το απόλυτο
οριοθετώντας την ένταση των ενστίκτων τους
εκεί, εύθραυστη απ’ το γνώριμο, παρατηρώ
την αντανάκλαση μου στο άγνωστο
στο εκ γενετής ανολοκλήρωτο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός»

❇︎

Ο κάμπος απλωνότανε μεγάλος και στρωτός·
στο βάθος ο ωκεανός φαινόταν μαύρος
κι έτοιμος να ριχτεί στη ζωογόνα γη.
Ακόμα πιο μακριά οι κεραυνοί μιας θύελλας
διέκοπταν τη νεκρική σιγή του τόπου.

Αίφνης, από των πύργων τις πελώριες τις θύρες,
που υψώνονταν στις δυό αντίπνοες πλευρές του κάμπου, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Caturaṅga»

❇︎

«Pseudo-Blues»
[prose song «written on a toilet roll»]

Καθισμένος στα σκαλοπάτια· για λίγο·
Όσο κρατά ένα τραγούδι μακρινό
Μέσα στη νύχτα· still like dust i’ll rise·*
Σηκώνεται· σκέφτεται τη χαμένη φωνή τού
Αηδονιού· just like moons and like suns
With the certainty of tides· που λίγοι
Άκουσαν να
Κι ακόμη πιο λίγοι
Έδωσαν αφτί στο δάσος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Blues For No Reason»