Αρχείο 05/06/2016 -Της Κυριακής

 Στο N. Xατζηκυριάκο-Γκίκα

Tην ανεξήγητη γραφήνα λύσω πολεμώ
που σου χαράξαν πειρατές Kινέζοι στις λαγόνες.
Γυμνοί με ξύλινους φαλλούς τριγύρω απ’ το λαιμό,
μας σπρώχναν προς τη θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες.

Kόκκαλο ρίξε στο σκυλί το μαύρο που αλυχτά
και στείλε τη «φιγούρα» μας στον πειρατή ρεγάλο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Καββαδίας, Λύχνος του Aλαδίνου»

Αρχείο 02/06/2016 –εκδόσεις Γαβριηλίδης 2016

ΤΑ ΚΟΜΟΔΙΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΝΙΚΟΛΣΟΝ

Άνοιξη του 1828
αποφασίσαμε να αναστηλώσουμε το σπίτι.
Εγώ κρατούσα έναν κουβά με μπλε μπογιά
και με πινέλο έβαφα την μέρα ώσπου νύχτωνε.
Εσύ επισκεύαζες τον ουρανό
και αντικαθιστούσες τα καμένα αστέρια.
Τελικά κάναμε τρία παιδιά
κι έναν ξύλινο κούκλο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (αποσπάσματα)»

Αρχείο 01/06/2016

Άτιτλο

Στη Μήδεια και στη Μαρία

Προτού γεννηθώ, σε μολυβόθωρη σκιά,
χέρια ενώσαμε σ’ ένδειξη συμφωνίας.
Θηλυκό πρόσημο για μερική λευτεριά
και το φόρεμα του φύλου της εντεκνίας.

Κι ήρθε ο καιρός του πολέμου των συμβόλων,
τότε που ξεσπάθωσαν οι διχογνωμίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αθηνά Χ. Λαζαρίδου, τέσσερα ποιήματα»

Αρχείο 30/05/2016

Ύπαρξη όμορφη, ύπαρξη σκληρή
μια τραγική σκιά συνέχεια στο κατόπι σου
σε μακελεύει βήμα-βήμα, σου κόβει το πρωί
εκεί που πας δηλαδή ν’ αναστηθείς σε νεκροθάβει
σε βάζει δέσμιο μιας πουτάνας αλυσίδας
που σε σέρνει, σε μαρκάρει, όπως καφτό σίδερο τα βόδια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Δημουλάς, Ύπαρξη»

Αρχείο 28/05/2016

1
Η Ρώμη το Γενάρη είναι μια πέτρα
που καρδιοχτυπά, το ζωντανό μουσείο
των επισκόπων της και των αυτοκρατόρων.
Για μια στιγμή την κράτησαν στη χούφτα τους,
κι ύστερα πετάχτηκαν στυμμένοι
από την ίδια τους την πέτρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χάρης Γαρουνιάτης, Εξωμοσία στη Ρώμη»

Αρχείο 27/05/2016

Αίνιγμα

Με πνίγει πλέον η θάλασσα των ανθρώπων
Άπατα νερά η μοναξιά ανάμεσά τους
Βδέλες που κολλούν στα χέρια σου
Η απόκοφη βουή τους.
Να κολυμπήσεις πώς;

Σαν τους γνωρίζεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτα Καλογεράκου, Σαν λιγάει ο χρόνος βυθίζεσαι -ποίηση»

Αρχείο 26/05/2016

Ι.

Τριάντα παρά δυο Απρίληδες
Αρνούμενος
πιάστηκα αγκαζέ την παιδικότητά μου

Η ιδρωμένη αλμύρα των καρφιών στερέωνε τον ήλιο
όταν στο αίμα των φρέσκων πληγών
πνίγηκε το αφελές παιδί που μούλιαζε το χρόνο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Λεβεντόπουλος, Τα γράμματα του Χ»