Χάρης Γαρουνιάτης, Εξωμοσία στη Ρώμη

Αρχείο 28/05/2016

fav_separator

1
Η Ρώμη το Γενάρη είναι μια πέτρα
που καρδιοχτυπά, το ζωντανό μουσείο
των επισκόπων της και των αυτοκρατόρων.
Για μια στιγμή την κράτησαν στη χούφτα τους,
κι ύστερα πετάχτηκαν στυμμένοι
από την ίδια τους την πέτρα.

2
Με εκπλήσσει το πόσο εύκολο είναι
όντας ξένος σε μια ξένη πόλη
ν’ απαρνηθείς ό,τι ήσουνα,
να εγκολπωθείς ό,τι αρνιόσουν,
να πεις αυτό ή εκείνο ή το άλλο
και να ηχήσουν όλα εξίσου ορθά∙
αλλά κυρίως με εκπλήσσει
το πόσο ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι, Σαούλ.

3
Δούλοι κατοίκησαν εδώ, ή θεοί;
Ή μήπως δούλοι των θεών;

4
Το ποίμνιο μαζεμένο στην πλατεία.
Ψηλά στο μπαλκόνι, ο ποντίφικας.
Όλα είναι στη θέση τους.

5
Η προσευχή είναι μια εσωτερική διαδήλωση,
μια πορεία-δρομολόγιο από και προς τη σιωπή
ενάντια στον πρόεδρο του σύμπαντος του εαυτού.

6
Συν τοις άλλοις είναι κι αυτή η εμμονή μας
να αποδίδουμε τις χειρονομίες της τύχης,
στις διαθέσεις ενός αθέατου χεριού.

7
Χιλιάδες φωνές τώρα που μιλάμε
διαμαρτύρονται γονατιστές
στα πατώματα της Ρώμης.
Καθώς ο θεός τις πλησιάζει
τεντώνοντας τ’ αυτί,
εκείνες πνίγονται στη σκιά
της αγαθής πατούσας του.

8
Η θρησκεία είναι μια ξύλινη σκάλα
μεταφυσικών βημάτων.
Άχρηστα, άχρηστα σκαλιά.
Κανείς δεν κατεβαίνει προς εμάς.

9
Ακόμη κι ένας μέτριος θεός
θα τα πήγαινε καλύτερα
απ’ αυτό το θεό των μετρίων.

10
Η αλήθεια είναι ένα μήλο
απείρως πιο εκτυφλωτικό απ’ τον ήλιο,
στα οποία ωστόσο ο θεός
είναι επιλήψιμα αλλεργικός.

11
Έντιμο το ψεύδος, μόνο
αν συστήνεται ως τέτοιο.

12
Στεκόμουν στο παράθυρο
και διάβαζα Κάτουλλο:
idem nunc retrahis te …
Κρύος αέρας δάγκωνε το δωμάτιο
με δόντια φρεσκοπλυμένα.

13
Αν έσκυβες αρκετά, μπορούσες να δεις
τη μεγαλοπρέπεια της Βασιλικής,
και λίγο πιο χαμηλά τον Πέτρο
να κυνηγάει το δάσκαλό του
ζητώντας τη ζωή του πίσω.

14
Ο Κάτουλλος, κι ο Πέτρος:
δυο ανεξιχνίαστες μορφές
μες στη ρωμαϊκή νύχτα,
και γι’ αυτό ανεξάντλητες.

15
Ξάστερη, όμορφη νύχτα.
Κι απόψε η Μαρία κέντησε
με σβαρόφσκι την παρθενιά της.

16
Εν αντιθέσει με το θεό, οι άγγελοι υπάρχουν.
Όλη νύχτα περπατούν στο πεζοδρόμιο.

17
Ας μην ψέγουμε άλλο το θεό.
Άλλωστε η ανάγκη ύφανε το πορφυρό ριχτάρι
που ντύνει τη σάπια του μπερζέρα.

18
Τόσα λίτρα σκέψης χυμένα
για ν’ απαλλαγείς απ’ το τίποτε.

19
Συλλογίζομαι τα μαιευτήρια της Ρώμης, τα βρέφη,
που παίρνουν αυτή την ώρα την πιο σκληρή ανάσα.
Αύριο θα ‘ναι ψηλότερα, δυνατότερα, γρηγορότερα
απ’ τους προγόνους τους, αν και το ίδιο πρόθυμα
να μάθουν τη φωτιά απ’ την αρχή.

20
Ένας τρελός οικονομολόγος κήρυξε
πως θα πληρώσουμε πολύ ακριβά
που φτάσαμε τόσο αργά στον κόσμο.

21
Για ένα ακόμη διάστημα,
το να ‘ρχεσαι στον κόσμο αργά
θα ‘ναι δυστύχημα. Έπειτα,
θα ‘ναι ευλογία ή τίποτε.
Το λέω πιο πολύ για τα μωρά,
που βάζουνε στο στόμα τους
των γέρων τις τελευταίες πνοές.

*
©Χάρης Γαρουνιάτης
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε