Γρηγόρης Λεβεντόπουλος, Τα γράμματα του Χ

Αρχείο 26/05/2016

fav-3

Ι.

Τριάντα παρά δυο Απρίληδες
Αρνούμενος
πιάστηκα αγκαζέ την παιδικότητά μου

Η ιδρωμένη αλμύρα των καρφιών στερέωνε τον ήλιο
όταν στο αίμα των φρέσκων πληγών
πνίγηκε το αφελές παιδί που μούλιαζε το χρόνο

Τ’ άψυχο κορμί
κόκκινες παπαρούνες
τύλιξαν σε φύλλο μπαγιάτικου καπνού
κι έκαψαν λαίμαργα τις μελανές μπούκλες
μοσχομυρίζοντας νιάτα τον Κάμπο

Οι καμπάνες χτύπησαν
μακρόσυρτα
ετεροχρονισμένα

λησμονώντας πως το Πένθος
ως όνομα κύριο

προϋπήρχε του αορίστου πένθους

και δεν του πρέπει να ξοδευτεί

σε αδειανές παλάμες που χαρίζουν πεθαμένες χειραψίες

σε χαρμάνια πικρά και κραγιόνια ξένα

σε δάκρυα που σκιάζονται την πρώτη αντηλιά

μες στην πολλή συνάφεια
που τόσοι έτρεμαν
πριν από εμάς..

fav-3

ΙΙ.

Είσαι
ξέρεις
μια στιγμή ατέρμονη

Σαν σπυρί που εκρήγνυται
αποδομώντας τη ματαιότητα του φρέσκου σου δέρματος

Είσαι
ξέρεις
ο πρώτος μου Μάης

οι επόμενοι
κι άλλοι τόσοι που δε θα βλαστημήσουμε παρέα τη γύρη

Φέτος το φτάρνισμα μόλυνε Άνοιξη τις πληγές σου

Κανείς δεν είχε μέχρι τώρα τολμήσει να ξηλώσει της σάρκας του τις ραφές

Πώς να μη δραπετεύσεις
λοιπόν
απ’ την εφήμερή σου προσμονή;

Πώς να εκχωρείς το χρέος σου
σε θεό ατελή
καθ’ ομοίωσή των φόβων σου πλασμένο
που δεν γνωρίζει νόμισμα άλλο απ’ την ληξιπρόθεσμη αθανασία;

Πώς τον ύπνο μου να πάψουν να χαλούν οι σπαραγμοί του;

*
©Γρηγόρης Λεβεντόπουλος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε