στάχτες

Υπήρξε και κάτι καλό στον κοροναϊκό εγκλεισμό. Μάθαμε, όσοι τυχεροί δεν μένουμε σε πυκνοκατοικημένα κέντρα, τα ρυάκια της περιοχής μας, τις αλάνες, τα οικόπεδα με τις μαργαρίτες. Μικρο-τοπία. Με τη μάσκα και τον φόβο κάνεις τη βόλτα και βλέπεις την αλλαγή των εποχών στα πλατάνια στο ρέμα και στα λουλούδια των άδειων οικόπεδων. Η διαδρομή είναι σχεδόν δεδομένη, ίδια, ασφαλής αφού επιλέγεται ώστε να παρακάμπτει ουρές μπροστά από καφέ και σουβλατζίδικα και τράπεζες, ξεκούραστη, αφού τριγυρίζει αποφεύγοντας τις ανηφοριές, ευχάριστη, αφού επιλέγονται οι δρόμοι με τα ωραία σπίτια και την αρύτερη κίνηση. Αλλά, κατάντησε κάπως βαρετή… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Από τις σκουριές»

Περιεχόμενα τεύχους 128, Μάιος 2021

Εύα Στάμου, Τώβε Ντίτλεβσεν. Οι αναδιπλώσεις της μνήμης στο έργο της
Πέτρος Μαρτινίδης, Γούντι Άλεν. Όσκαρ Μετριοφροσύνης
Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος, Οι περίοπτες πόλεις.
— Ελληνικές κοινότητες, δημοκρατία και οικονομική ανάπτυξη στην κλασική αρχαιότητα
Αυγή-Άννα Μάγγελ, Η ανάγνωση είναι μοναξιά; Ίταλο Καλβίνο και Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Ρέιτσελ Ντονάντιο (Rachel Donadio), H σπουδαία, μυστηριώδης συγγραφέας της Ιταλίας
— Τα επικά μυθιστορήματα της Έλενας Φερράντε
Ελέιν Μπλερ (Elaine Blair), Βάζοντας σε τάξη την κατάρρευση Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Μαΐου 2021 —κυκλοφορεί»

Καταγγελία

Εκ των Μετεώρων τα βράχη! Δια λόγου παρέμβαση, εξακτίνωση στις φίλιες του σύμπαντος ενέργειες.

Των πεποιθήσεών μου δραττόμενος, ο ανταγωνιστής,
στην σύζυγό του Φωτεινή,
ότι μαζί του ερωτοτρόπησα ισχυρίσθη.
Νικήτρια πλάνη απεχθής,
της δολιότητος η ευτελής επιβολή.
Να εμπνέω προσδοκώ.
Όταν η συγκυρία καρπίζει,
καιροί ευοίωνοι σπεύδουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Καταγγελία»

Παιδί μου σὲ ξανοίγω πιὰ καὶ εἶσαι πιὸ ὡραία
ἀπ’ ὅσα ἀνιστορούσανε ζωγράφοι ἀλλοτινοί·
ἀκίνητη κι ἀτάραχη νὰ μοῦ κρατᾷς παρέα,
μὰ νὰ ῥιζώνῃ μέσα μου τοῦ πόνου ἡ φωνή . . . .

Παιδί μου σὲ ξανοίγω πιὰ μὲς στὶς κορνίζες μόνο,
γιατ’ εἶν’ καιρὸς ποὺ ἄγγελοι στὸ πλάι σου πετᾶνε·
νὰ σὲ προσέχουν ζήτησα μὰ μοῦ ’πανε μὲ πόνο
πὼς τ’ οὐρανοῦ οἱ ἄγγελοι, ἀγγέλους δὲν φυλᾶνε!

*

©Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

❉

Απώλεια – Διηγήματα, Δοκίμια, Βιώματα

Κυκλοφορεί το ανοιξιάτικο τεύχος του περιοδικού (δε)κατα, #65, με θέμα την Απώλεια είναι στα βιβλιοπωλεία. Συνεργάζονται πενήντα τρεις συγγραφείς. Ιδού τα περιεχόμενα του τεύχους: Ι. Ν. Καζάζης, 1821-2021, Η πορεία συγκρότησης της γλώσσας του Νεοελληνικού Κράτους, Αγγελική Κορρέ, Nunc Dimittis, Μαρία Δαλαμήτρου, Μοντερνισμός και αναγκαιότητα της απώλειας, Νικήτας Σινιόσογλου, Για την έχθρα προς τον τόπο που αγάπησες, Λουκάς Γ. Κατσώνης, Η (δήθεν) απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, Δέσποινα Παπαστάθη, Οι Ελεγείες της Κικής Δημουλά, Γεώργιος Δημόπουλος, Η Χώρας μας, ο χώρος μας, καημός ιστορικός, Ρίβα Λάββα, Απώλεια, Χ. Α. Χωμενίδης, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Περιοδικό (δε)κατα, #65, Άνοιξη 2021 ―κυκλοφορεί»

όλα γίνονται για την έξοδο⁽²⁾

Ι.
(κάποτε παλιά)

η Μαριάνθη είχε πιάσει τη ντουλάπα ψηλά, χόρευε
στιγμές σταματούσε, πιες, έλεγε και έδινε στο μικρό κορίτσι κάτι που γλύκαινε στον φάρυγγα σα νέκταρ από αγιόκλημα
μέσα, η θερμοκρασία έπιανε κορυφή· ακίνητη
με βλέφαρα μισά κατεβασμένα, σαν κουρτίνες στο παράθυρο, γινόταν κάτι που το έξω να μένει δροσερό· άρρωστη
πιο έξω, οι κήποι ανθισμένοι
ακόμη πιο έξω, Πασχαλιά κι άνθρωποι στα χωράφια
φάε, είπε η Μαριάνθη και στον ουρανίσκο μπερδεύτηκαν όλοι οι νεκταροφόροι στήμονες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, όλα γίνονται για την έξοδο»

Το ξυπνητήρι, χτύπησε με τον προεπιλεγμένο ήχο. Το κορίτσι ανακάθισε τρίβοντας τα μάτια του. Έριξε μια νυσταγμένη ματιά στο ρολόι. Έγραφε 7:46.  Είχε 1:14 μέχρι να αρχίσει το μάθημα. Πάτησε βαριεστημένα τα πόδια στο πάτωμα. Τα δοκίμασε πριν αφήσει όλο το βάρος της, πάνω τους. Κάθε μέρα τα ένοιωθε πιο αδύναμα. Δεν έπρεπε να χάσει και σήμερα την πρωινή της γυμναστική. Ο πατέρας, ισχυριζόταν πως αν συνέχιζαν έτσι, σε μερικές εκατοντάδες χρόνια, το ανθρώπινο είδος θα γεννιόταν δίχως πόδια, όπως τα πλάσματα που ζούσαν σε πολύ βαθιές, δίχως φως σπηλιές. Το είδος τους, γεννιόταν δίχως μάτια, αφού δεν τα χρειαζόταν για να βλέπει. Είχε αναπτύξει άλλες ικανότητες για να κινείται. Ίσως και το ανθρώπινο είδος, να ανέπτυσσε την ικανότητα της αιώρησης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάουρα Ρομπέσκου, Έτος 2037»