στάχτες

Απώλεια – Διηγήματα, Δοκίμια, Βιώματα

Κυκλοφορεί το ανοιξιάτικο τεύχος του περιοδικού (δε)κατα, #65, με θέμα την Απώλεια είναι στα βιβλιοπωλεία. Συνεργάζονται πενήντα τρεις συγγραφείς. Ιδού τα περιεχόμενα του τεύχους: Ι. Ν. Καζάζης, 1821-2021, Η πορεία συγκρότησης της γλώσσας του Νεοελληνικού Κράτους, Αγγελική Κορρέ, Nunc Dimittis, Μαρία Δαλαμήτρου, Μοντερνισμός και αναγκαιότητα της απώλειας, Νικήτας Σινιόσογλου, Για την έχθρα προς τον τόπο που αγάπησες, Λουκάς Γ. Κατσώνης, Η (δήθεν) απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, Δέσποινα Παπαστάθη, Οι Ελεγείες της Κικής Δημουλά, Γεώργιος Δημόπουλος, Η Χώρας μας, ο χώρος μας, καημός ιστορικός, Ρίβα Λάββα, Απώλεια, Χ. Α. Χωμενίδης, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Περιοδικό (δε)κατα, #65, Άνοιξη 2021 ―κυκλοφορεί»

όλα γίνονται για την έξοδο⁽²⁾

Ι.
(κάποτε παλιά)

η Μαριάνθη είχε πιάσει τη ντουλάπα ψηλά, χόρευε
στιγμές σταματούσε, πιες, έλεγε και έδινε στο μικρό κορίτσι κάτι που γλύκαινε στον φάρυγγα σα νέκταρ από αγιόκλημα
μέσα, η θερμοκρασία έπιανε κορυφή· ακίνητη
με βλέφαρα μισά κατεβασμένα, σαν κουρτίνες στο παράθυρο, γινόταν κάτι που το έξω να μένει δροσερό· άρρωστη
πιο έξω, οι κήποι ανθισμένοι
ακόμη πιο έξω, Πασχαλιά κι άνθρωποι στα χωράφια
φάε, είπε η Μαριάνθη και στον ουρανίσκο μπερδεύτηκαν όλοι οι νεκταροφόροι στήμονες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, όλα γίνονται για την έξοδο»

Το ξυπνητήρι, χτύπησε με τον προεπιλεγμένο ήχο. Το κορίτσι ανακάθισε τρίβοντας τα μάτια του. Έριξε μια νυσταγμένη ματιά στο ρολόι. Έγραφε 7:46.  Είχε 1:14 μέχρι να αρχίσει το μάθημα. Πάτησε βαριεστημένα τα πόδια στο πάτωμα. Τα δοκίμασε πριν αφήσει όλο το βάρος της, πάνω τους. Κάθε μέρα τα ένοιωθε πιο αδύναμα. Δεν έπρεπε να χάσει και σήμερα την πρωινή της γυμναστική. Ο πατέρας, ισχυριζόταν πως αν συνέχιζαν έτσι, σε μερικές εκατοντάδες χρόνια, το ανθρώπινο είδος θα γεννιόταν δίχως πόδια, όπως τα πλάσματα που ζούσαν σε πολύ βαθιές, δίχως φως σπηλιές. Το είδος τους, γεννιόταν δίχως μάτια, αφού δεν τα χρειαζόταν για να βλέπει. Είχε αναπτύξει άλλες ικανότητες για να κινείται. Ίσως και το ανθρώπινο είδος, να ανέπτυσσε την ικανότητα της αιώρησης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάουρα Ρομπέσκου, Έτος 2037»

Το νέο τεύχος της «Ιστορίας Εικονογραφημένης» (635), που κυκλοφορεί από την 1η Μαΐου, έχει ως κεντρικό θέμα τις «Εξορίες και του Εξόριστους στην Ελλάδα».

Ο συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής Λευτέρης Καντζίνος αναφέρεται στις εξορίες της αρχαιότητας, ενώ η φιλόλογος Χριστίνα Μαυροκεφάλου καταγίνεται με τους τόπους εξορίας στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας.

Ο αναπληρωτής καθηγητής του ΕΚΠΑ Μάνος Στεφανίδης παρουσιάζει ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος πίνακα με άγνωστες απεικονίσεις Ελλήνων ζωγράφων της Σχολής του Μονάχου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορία Εικονογραφημένη, Τεύχος 635 ―Μάιος 2021 [κυκλοφορεί]»

Οι χρωματιστοί κόκκοι άμμου κυλούσαν αργά και ήρεμα στην κλεψύδρα, όπως και οι μέρες του τον τελευταίο καιρό. Μόλις είχε μπει ο Μάρτης ο πεντάγνωμος, ο μήνας που πότε κλαίει και πότε γελά, όπως κι ο Διονύσης.

Ξύπνησε από αιχμηρούς πόνους στην πλάτη, προσπαθώντας να αλλάξει θέση. Δεν μπορούσε μόνος του. Τη φώναξε, για να νιώσει μια παρουσία δίπλα του. Ζήτησε λίγο καφέ ζεστό. Δεν ένιωσε γεύση. Αρνήθηκε να βάλει λίγη φρυγανιά, λίγο τυράκι στο στόμα του. Τον είχε πεισμώσει η συμπεριφορά της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Κόκκοι άμμου»