στάχτες

❋

Ή
Ο οξύμωρος στην ερημιά

Να μην ξαναβρεθώ ψηλά στα Τρία Πηγάδια – είπε
Λίγες μέρες πριν πεθάνει ξαφνικά
Ο γέρος που πάντα στάλιζε τα πράματα
Κάτω από ένα πλατάνι μοναχό τα μεσημέρια
Στην καταχνιά τής ράχης και είχε
Σωρό μες στο μυαλό τα συναξάρια του
Από εκείνα που δε θά ‘βρισκες στα διαβαστάρια
Ούτε μια λέξη αντάξιά τους· για νεράιδες
Μιλούσε και χαμοδράκια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: De paradoxis»

✽

Ο καλλιτέχνης έχει ιδιαίτερη σχέση με το χρόνο. Η τέχνη του τον διατηρεί ακμαίο  και εφόσον εξακολουθεί να την εξασκεί κάθε τι που κάνει έχει άμεση σχέση με την μακριά και γόνιμη πορεία του όσο και με το ζωντανό παρόν του. Tο έργο του είναι απόσταγμα της σοφίας που αποθησαύρισε. Ο Χοκουσάι- ο «ο γέρο-τρελός για ζωγραφική»-υπέργηρος ομολογούσε πως κάθε μέρα που περνούσε τον έφερνε πιο κοντά στη γνώση. Ο δε Πικάσο  που μέχρι τέλους δούλευε ασταμάτητα δημιουργώντας καινούργιους κόσμους,  εξηγούσε τη μακροζωία του και την ακμαιότητά του στο γεγονός πως όταν έμπαινε στο ατελιέ του άφηνε το σώμα του στην πόρτα δουλεύοντας αποκλειστικά με το πνεύμα του. Έτσι κι ο Κώστας : η ακατάσχετη ανάγκη του για δημιουργία συμβαδίζει με την ακμαιότητα και την πολυπραγμοσύνη του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Συνάντησα τον Κώστα Τσόκλη»

❋

Του Θανάση Τοτόμη *

Ένα άγνωστο ποίημα με τίτλο «Ραχέλα / Καράβια δίχως θάλασσα που πλέμε στα σβυστά», βλέπει σήμερα το φως της δημοσιότητας, με την ευκαιρία της επετείου γέννησης του μοντερνιστή συγγραφέα της γενιάς του ’30, Γιάννη Σκαρίμπα.

Το ποίημα έχει δημοσιευτεί το Μάρτη του 1936 στην Κύπρο, στο περιοδικό «Κυπριακά Γράμματα».

Δεκάδες είναι οι ερευνητές, μελετητές του έργου του τα τελευταία χρόνια, μεταξύ άλλων οι, Κατερίνα Κωστίου, Αθηνά Βογιατζόγλου, Συμεών Σταμπουλού, Χριστίνα Ντουνιά, Λάμπρος Βαρελάς, Δήμητρα Τζουραμάνη, Ελένη Κόλλια, Μαίρη Μικέ, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Δημήτρης Τζιόβας, Γιώργος Παπαστάμος, Χρυσούλα Παπαγεωργοπούλου – Ιωαννίδη, Άγγελος Μαντάς, Ειρήνη Γιαβάση, Μαρίνα Ναζάρενκο, Μαρίνα Χριστοδούλου, Philéas Lebesgue και Julia Kristeva.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Σκαρίμπας: Η θαλερότητα της γραφής της γενιάς του ’30»

❋

Το λιμανάκι , μια σταλιά κόλπος στο έλεος της Νοτιάς,  μεταμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια σε  θέρετρο σχετικής άνεσης, αν όχι πολυτελείας.  Όλοι οι γιατροί οι μηχανικοί  και λογιστές που κατάγονται από το κοντινό ορεινό αρχοντοχώρι (και, εννοείται, δουλεύουν και ζουν στην Πόλη του νησιού, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη)  χτίζουν ωραιότατα σπίτια, στριμωγμένα βεβαίως στα μίζερα οικόπεδα και πολύ συχνά με τη θέα στη θάλασσα ακυρωμένη από την  πλάτη του μπροστινού αντίστοιχου. Ωραία, όμως.  Μαζί και οι εύποροι αγρότες και τσομπάνηδες της περιοχής, που εξάλλου τους ανήκει ο τέως βοσκότοπος, σπίτια καλοστημένα και καμιά φορά φανταχτερά, αυτά, ωστόσο, χωρίς εμφανές το σχέδιο του ακριβού αρχιτέκτονα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Ο ευτυχισμένος»

Περιεχόμενα

Εύα Στάμου: Κάρεν Μπλίξεν, φωτοσκιάσεις της ζωής και του έργου της
Έφη Φρυδά: «Θα σε αναγνωρίσω από τη μάσκα που φοράς» Κάρεν Μπλίξεν (1885-1962)
Κλεοπάτρα Λυμπέρη: Η γιορτή της Μπαμπέτ: Αναζητώντας το «πνευματικό»
(Κάρεν Μπλίξεν – Γκράμπιελ Άξελ)
Σωτήρης Σουλιώτης: Η διαχρονικότητα της Κάρεν Μπλίξεν
Δημήτρης I. Καραμβάλης: Η περίπτωση Κάρεν Μπλίξεν
Αντώνης Διαμαντής: Κείμενο του Ευγένιο Μπάρμπα
Ανδρέας Λαμπέτης: Αποχαιρετισμός στην Ασπασία Παπαθανασίου
Βασίλης Κοντόπουλος: Εδώ Βερολίνο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οδός Πανός τεύχος 188 -κυκλοφορεί»

Περιεχόμενα

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ – ΔΟΚΙΜΙΟ – ΜΕΛΕΤΗ
Χρήστος Καββαδάς Δέκα ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου δημοσιευμένα στην εφημερίδα Μακεδονία κατά τα έτη 1947 και 1948
Ντίνος Χριστιανόπουλος Τα δύσκολα χρόνια της κατακραυγής (1950-1954). Εξιστόρηση στον Γιώργο Κορδομενίδη
Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής Σατωβριάνδου 3
Αλέξης Πανσέληνος Βήματα
Βασίλης Τσιαμπούσης Φτερουγίσματα
Μόνικα Μπατέτ Δύο ιστορίες. Μετάφραση από τα αγγλικά: Γιάννης Σκαραγκάς
Γιώργος Σκαμπαρδώνης Το ψάρεμα [σειρά: Fragmenta]
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Εντευκτήριο, τ. 120-121 Σεπτεμβρίου — κυκλοφορεί»

✼

«Και καμένος και βούρλο!»

Ήταν το μικρό μας αστειάκι με το φιλαράκι μου για πολλούς και διάφορους που μας περιστοίχιζαν στα ξενυχτάδικα του κέντρου τις μικρές ώρες της νύχτας. Μα μεταξύ μας και’ μεις καμένα βούρλα είμασταν που καταδεχόμασταν να συχνάζουμε σε τέτοια μέρη όπου βασίλευε ο φθόνος, οι λυκοφιλίες και οι πάσης φύσεως κατινιές καταπίνοντας άδεια λόγια και στριμμένα μπάσα σε γενναίες δόσεις αλκοόλ. Μάλλον, ανατρέχοντας σε κείνες τις άχαρες εποχές, από κάτι προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε σα στρουθοκάμηλοι που έβρισκαν τα πιο ακατάλληλα καταφύγια διαλύοντας το συκώτι και κυρίως την έρημη την τσέπη τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Καμένα βούρλα»