στάχτες

✤

1. Στην πολλαπλή τρέλα των ελληνικών «Γραμμάτων»

Γαμάνε η λογοκλοπή (και να πώς γίνεσαι μεγάλος και τρανός, αφομοιώνοντας τα ξένα τα μυαλά αδήλως)

Κι η μεταφραστική αυθαιρεσία κι αχταρμάς (δυο λέξεις το πρωτότυπο, σαράντα δύο ο «μεταφραστής» απ’ την κοιλιά του, συν άπειρα «αποσιωποιητικά», θαυμαστικά και βάλε)

Κι η ροζ λογοτεχνία (or δόξα απ’ τα κραγμένα συναισθήματα: «Το Ακατέργαστόν μου» και η Στάμου όλα τα είπαν). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Οι παρενθέσεις μου στα Ελληνικά «Γράμματα»»

✤

Ο κήπος

Ένας κήπος είν’ η καρδιά μου από φθινόπωρο κουρασμένος,
Με ντάλιες βαριές και σκοτεινές και «αστέρια» λυγισμένα παραγεμισμένος,
Τον Απρίλη θυμάται ο κήπος, μέσα στη θαμπή λιακάδα,
Των βροχών το μούσκεμα και μια γοργή, ανεμπόδιστη σαν σπίθα, χιονονιφάδα·
Στον κρύο του πρωινού αέρα, τα ασφόδελα βαριά ανάσα φυσούν
Κι οι τουλίπες οι χρυσές, σαν ποτήρια κολονάτα που τη βροχή κρατούν —
Ο κήπος σε σιγή θ’ αναγκαστεί από το χιόνι, λησμονημένος, σύντομα θα ξεχαστεί—
Μετά τη σιωπή, θάρθει άραγε η άνοιξη πάλι απ’ την αρχή; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Sara Teasdale: The Garden – In A Garden [απόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου]»

Διακόσια δύο ποιήματα ερωτικά, από τις εκδόσεις Ρώμη

❇︎

CÉSAR MORO
ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΗ

Να κρατάς ώρες μες στα χέρια σου έναν ίσκιο
Το κεφάλι στραμμένο στον ήλιο
Η θύμησή σου με κυνηγάει ή με ποδοσέρνει δεν έχει αντίδοτο
Δεν έχει συνέχεια δεν έχει φρένο καταφύγιο λέξεις αέρα
Ο χρόνος αλλάζει ρημαγμένο γίνεται σπίτι
Σε κάτι ακμές δέντρων σαν μεσημβρινούς εκεί όπου διαλύεται
καπνός η εικόνα σου
Η γεύση η πιο πικρή που γνώρισε η ανθρώπινη ιστορία
Η λάμψη η επιθανάτια και ο ίσκιος
Το άνοιξε-κλείσε όσων θυρών οδηγούνε στου ονόματός σου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιητικές μεταφράσεις Γιώργου Κεντρωτή, «Μόνο μια παχιά κηλίδα από μέλι» ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

❃

Ένα ντελίριο απροσχημάτιστων φράσεων. Μία ροπή αισθησιακών παραστάσεων με διαρκώς αυξανόμενη προς τα πάνω τάση, με κίνηση όμως κατακόρυφη. Ένα αντικείμενο που βρίσκεται πάντα σε διαδικασία σχηματοποίησης, δίχως να έχει κριθεί ποτέ ούτε η μορφή ούτε η ιδιότητά του. Φωτιά και νερό μαζί: μία αέναη πυρκαγιά, ένα ατέρμονο ποτάμι.

*

Άυλα και μαύρα ταυτόχρονα κορμιά γυναικών με πλαισιώνουν. Δεν μπορώ ούτε να τις αγγίξω, ούτε να τις δω. Ξέρω πως ανήκω στο γένος του Αδάμ, δεν μπορώ όμως να το αποδείξω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Δ.Τυπάλδος, Από τις σκέψεις και τις στιγμές μιας διαταραγμένης προσωπικότητας»

Από τις εκδόσεις Μελάνι

❇︎

ΕΡΩΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ
(Στην Ισιδώρα Ντάνκαν! Στον έρωτα του χορού – στον χορό του
έρωτα)

Το θεώμενο:
Να τεντώνεις τη λεπτή κλωστή της σκέψης
μέχρι να συναντήσεις τον έτερο
διατηρώντας την απόσταση.
Να εμπλέκεις και να απεμπλέκεις
μέλη παραμελημένα
σε αέναη κίνηση.
Να περιφέρεις το «εγώ»
σε σταθερή τροχιά
γύρω από το κέντρο των αισθημάτων
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πατακιά, ‘Περί έρωτος ως μόνου δαιμονίου’ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

 Από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

✾

Ο ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ

Έβγαζε το στυλό απ’ τη μύτη
Και το έγλειφε
Σκούπιζε τις μύξες του
Στο μανίκι
Έχωνε το σβηστήρι του στον κώλο
και το μύριζε
Ευτυχισμένος

Τον δείχναμε: Τέρας, τέρας

Στη γυμναστική καβαλούσε το πεζούλι
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντωνίνη Σμυρίλλη, Κάτω απ’ το πάπλωμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»