The Athens Review of Books τεύχος Σεπτεμβρίου 2019 —κυκλοφορεί

The Athens Review of Books, τεύχος 108, Σεπτέμβριος 2019

Πέτρος Μαρτινίδης, Στον παροξυσμό της αδικίας
Γιώργος Χ. Παπαδόπουλος, Προέλευση και εξέλιξη του σύγχρονου νου
Αλεσάντρο Καναβό (Alessandro Cannavò), Οριάνα και Πιέρ Πάολο, οι ασύμπτωτοι φίλοι
Μιχαήλ Ζουμπουλάκης, Αίμα, δάνεια και ιδρώτας…
Αντώνης Εφραιμίδης, Όραμα επιστημονικής φαντασίας ή μετάβαση στην «Τέταρτη Εποχή»;
Ιακώβ Σιμπή, Η ποίηση του Πρίμο Λέβι Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Σεπτεμβρίου 2019 —κυκλοφορεί»

Ζωή Κατσιαμπούρα, Άσπρα χελιδόνια

Ήρθαν στη γειτονιά μετά το Πάσχα, σε ένα εγκαταλειμμένο από παλινοστήσαντες Βουλγάρους σπίτι. Το νοίκιασαν για να μείνουν τέσσερις, ένα ζευγάρι και τα δυο του παιδιά. Η ηλικιωμένη γειτόνισσα που τους το νοίκιασε, καθότι η ιδιοκτήτρια ξαδέλφη της είναι κάτοικος Μελβούρνης, μου το ανακοίνωσε στο τηλέφωνο με χαρά, να μην είναι έρημο,  βρε παιδί μου, το σπίτι… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Άσπρα χελιδόνια»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο φάρος



Στην τέχνη της υποκριτικής διαπρέπουν όχι μόνον ηθοποιοί αλλά κι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Ορισμένοι απ’ αυτούς μάλιστα επιδίδονται στην τέχνη αυτή με τέτοια μαεστρία που είναι να τους ζηλεύουν κι οι κατά γενική παραδοχή ταλαντούχοι θεατρίνοι. Όσο για τις μάσκες που φορούν, θάλεγα ότι είναι τόσο πειστικές που τελικώς υποχρεώνουν ακόμα και τους πιο υποψιασμένους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο φάρος»

Αντώνης Νικολής, Σε νησί του ασυνειδήτου μου*

(…) Στην Αθήνα έμεινα έως και τον Ιούλιο του 1987, συνεχόμενα τέσσερα χρόνια. Οι μνήμες από τη σχολή δεν είναι οι καλύτερες, τεράστια αμφιθέατρα, εκατοντάδες φοιτητές, αρκετοί περιορισμένης ευφυΐας καθηγητές (προφανώς και μόρφωσης και πολλώ μάλλον καλλιέργειας), ελάχιστοι οι καλοί ή ενδιαφέροντες, δυο-τρεις οι σπουδαίοι, με κορυφαίο τον αείμνηστο Αριστόξενο Σκιαδά, δεν έχασα ούτε μία παράδοση της Μήδειας ή των Αρχαίων Λυρικών: κατάρτιση, εμβρίθεια, καλλιέργεια, μα και χιούμορ και το είδος της εκλεπτυσμένης χάριτος στο έπακρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Σε νησί του ασυνειδήτου μου*»

Γιώργος Μπουγελέκας, Έξι καλοκαιρινά τρίστιχα

Θάμπωσες βράχε
στην κάψα του Αυγούστου.
Άξαφνες στάλες!

Κοκκίνησες και
σάπισες φραγκόσυκο.
Φίλιον άγος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Έξι καλοκαιρινά τρίστιχα»

Θησαυροί της άμμου -ποίηση της Ελληνικής Κρίσης: Παρουσίαση στις 9 Σεπτεμβρίου

Η ποίηση (ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μορφή έκφρασης) μπορεί με τη δύναμη του περιεκτικού της λόγου να αποτυπώσει την πολύμορφη τραυματική εμπειρία της ελληνικής κρίσης. Η δίγλωσση ανθολογία «Θησαυροί της Άμμου-ποίηση της ελληνικής κρίσης (Treasures of the sand-Poetry of the Greek Crisis), με τη συμμετοχή 38 ποιητών, σε αγγλική μετάφραση από τους: Robert Crist και Δέσποινα Λαλά-Crist, μετά την αμερικανική έκδοση από τις εκδόσεις Seaburn, κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΑΩ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θησαυροί της άμμου -ποίηση της Ελληνικής Κρίσης: Παρουσίαση στις 9 Σεπτεμβρίου»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

Μία νέα ενότητα  στις Στάχτες σε συνέχειες

Το θέατρο και η σχέση του με τις άλλες  τέχνες

Μέρος πρώτο

Ο χορός και το Θέατρο

Την πρώτη μου δασκάλα στο χορό δεν  την  θυμάμαι. Ξεκίνησα με ρυθμική  στην προσχολική ηλικία, σε κάποια σχολή στην Αθήνα. Θα πρέπει να ήταν λίγο αδιάφορο όλο αυτό, αν και σημαδιακό, γιατί δεν έχει αναφερθεί  κυρίως από την μητέρα μου, κάτι συγκεκριμένο. Ίσως πάλι γιατί  ο χορός για μένα ήταν σαν τον αέρα που ανάπνεα. Κάτι φυσικό και που δεν του δίναμε ιδιαίτερη προσοχή, αφού ήταν  τόσο φυσικό και αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας. Σε αυτόν το συλλογισμό έχω καταλήξει. Οι δικοί μου  το είχαν αποδεχτεί ό, τι θα γινόμουν χορεύτρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»