Με τα μάτια των ξένων, Περιηγητές στην Έδεσσα και την Πέλλα 1328-1912

Από τον φιλοπρόοδο σύλλογο Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος» και τη Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Έδεσσας

Η περιπέτεια της έκδοσης

Σημειώσεις ανεπίσημης Ιστορίας

[…] η μάγισσα Ιστορία με το αίμα ξεπλένει
πάντοτε τις πομπές της ο Μεσαίωνας διαρκής
κι ας λένε οι πολεμοχαρείς
τα νικητήρια ψέματά τους!
Μάρκος Μέσκος , Άλφα Βήτα, 2015.

Μια μικρή συλλογή περιηγητικών κειμένων, ανθολογημένων αποσπασμάτων, που αναφέρονταν στην Έδεσσα και την περιοχή της ήταν το έρεισμα για την έκδοση του παρόντος βιβλίου.

Η ιδέα -ή καλύτερα το όραμα – ενός τέτοιου εγχειρήματος τελούσε εν υπνώσει, ώσπου, λόγω της «έξωσης» από το ιστορικό κτίριό μας, τα βιβλία και τα αρχεία μεταφέρθηκαν σε άλλον χώρο. Ανάμεσά τους και ο φάκελος με τα κείμενα των περιηγητών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Με τα μάτια των ξένων, Περιηγητές στην Έδεσσα και την Πέλλα 1328-1912»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα

Από την σειρά των έργων
Της Λαϊκής  Σκηνής

Παλιό τζαμωτό που βλέπει στον ακάλυπτο. Αύγουστος και αίσθηση εγκατάλειψης, με μεγάλα πλατύφυλλα φυτά τριγύρω. Τώρα οι ζωές  γκρεμίζονται μα θα είναι για πάντα όμορφες.
Το ένα τζάμι του παραθύρου, μακρόστενο από σκουριασμένο σίδερο συνδυάζει το κίτρινο και το κόκκινο γυαλί και έτσι ο κόσμος ποτέ δεν θα είναι ίδιος. Μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα, ελαφριά ντυμένη.  Κάποιος άλλος που ακόμη δεν φαίνεται καταπιάνεται με κάτι σε απόσταση. Και όμως οι δυο τους μιλούν. Για την ακρίβεια μιλούν εδώ και αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea

Εδώ όπου το στάρι χρυσαφίζει στα λιβάδια
Για να θυμίζει τα μαλλιά της
Με τζιτζικιές ή τριζονίσματα
Τίποτα πια δεν έρχεται κουτί και κούπα•
Και η ζωή που ονειρεύτηκες δεν υπάρχει
Καρφιτσωμένη σε κανένα χάρτη
Και μόνο εκείνα τα τραγούδια
Ακούγονται να φτάνουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea»

Ραφαήλ Αγρόδημος, Τα μάτια

Τα μάτια

Καμιά φορά, σαν κλείνω απότομα τα μάτια μου, βλέπω άξαφνα δυο άλλα μάτια, άγνωστα, να με κοιτούν. Κ’ είναι τόσο ωραία κείνα τα μάτια… Τόσο καθαρά… Κανένας Χρόνος δεν τα σκιάζει, καμμιά βιασύνη. Κοιτούν καρτερικά, όλο προθυμία κ’ υπομονή. Σάμπως να προσμένουν μια νύχτ’ απέραντη, μυστική, που θα τους ανοίξεις την ψυχή σου. Α, …γιατί να μην υπάρχουν και στ’ αλήθεια τούτα τα μάτια;… Γιατί να σαπίζουν μέσα μου όσα έχω να πω και να χαρίσω;..

*

Αναπότρεπτο

Όλα γίναν τόσο παράξενα πια,
που δε μου μένει τίποτ’ άλλο
παρά να κάθομαι δω και να συλλογιέμαι
πόσο τρομερά, πόσο ανυπόφορα
θα σε πληγώσω απόψε…

*
©Ραφαήλ Αγρόδημος

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Tagus, Lisboa

 

DiP Generation, Μια περιοδική έκδοση ανθολογίας σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας

Από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

(Εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης)

Η κρίση της περιοδικής έκδοσης, από τον Κ.Π.Δ.

O τίτλος αυτής της ετήσιας περιοδικής έκδοσης του «Μανδραγόρα», η οποία ξεκίνησε το 2016 έχοντας εκδώσει συνολικά 4 τεύχη, χρησιμοποιεί το πολυσήμαντοι dip με P κεφαλαίο που μπερδεύει τα πράγματα. Λακούβα, βύθιση, πτώση, χορευτική κίνηση, έννοιες που παραπέμπουν σε διακινδύνευση και κινητικότητα, ηχητικά μπορεί και ακούγεται και βαθειά γενιά, ασφαλώς λογοτεχνών, Ελλήνων και ξένων, που προηγήθηκε της σημερινής βάζοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζεται ο σύγχρονος νεοελληνικός λόγος, που είτε το γνωρίζει είτε όχι-έστω και ασυναίσθητα, κουβαλάει την κληρονομιά των παλιότερων και βεβαίως της παγκόσμιας λογοτεχνικής κοινότητας, αυτής τουλάχιστον που έσπασε τα σύνορα και όχι μόνο της ιθαγενούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «DiP Generation, Μια περιοδική έκδοση ανθολογίας σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας»

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, H δίκη

Mάρτυρας ήμουν σε μια δίκη της υπηρεσίας για πλαστογραφία, απάτη, υπεξαίρεση και λοιπά τερπνά, που να μη σου τύχει, από αναβολή σε αναβολή το πήγαιναν. Τραβήχτηκα καιρό σε πρώτο βαθμό στην Κόρινθο, μου βγάλανε το λάδι και μετά στο εφετείο στο Ναύπλιο κάθε έξι μήνες κλητήριο. Όποιος έχει μπλέξει με δικαστήρια ξέρει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, H δίκη»

Αργύρης Κόσκορος, Λάξεμα

Στην αρχή ήταν μονάχα μια άκαμπτη πέτρα, δίχως χαμόγελο και δίχως χτυποκάρδι. Κι ήταν αυτός που καλούνταν να της δώσει ζωή. Τα σάρκινα χέρια του θα έπρεπε να τη σκαλίσουν, να τη λειάνουν, ν’ απελευθερώσουν τη μορφή που φώλιαζε μέσα της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Λάξεμα»