στάχτες

Τα μπαρ της επαρχίας που προσπερνάμε περιμένοντας να τελειώσει ο περιφερειακός δρόμος που θα μας βγάλει στην εθνική, που θα μας βγάλει από τη μελαγχολία των μπαρ της επαρχίας που προσπερνάμε. Όμως εγώ τα αγαπώ, όπως κάθε μέρος που σε βοηθά να ξεχνάς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Δόγια, Τα μπαρ της επαρχίας»

Έκλειψη σελήνης

Το φεγγάρι χάθηκε.
Στις ειδήσεις
μίλησαν για έκλειψη.
Το φεγγάρι εξαφανίστηκε,
όχι για λίγες μέρες,
μα για πολύ καιρό
ίσως για πάντα.
Κάποιοι ποιητές στεναχωρήθηκαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεοχάρης Παπαδόπουλος, τρία ποιήματα»

(μικρές φόρμες)

I

αλλάζεις μάτια
κάτω απ’ άλλο θεό·
θαύμα ανοικτό

II

λευκό χταπόδι
ο ήλιος κατατρώγει
το όρος εμπρός

III

Στερητικά – α –
Πράξεων κυκλωτικών
Εγκολπώσεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κυριακή Βυρίνη, σκίρποι και γιούνκους»

Σήμερα έμαθα πως με λένε θάμνο.
Ήξερα πως ένα φυτό είμαι.
Ένα κοντό, ίσα με μισό μπόι, φουντωτό φυτό.
Ένιωθα πως ήμουν δυνατό.
Μπορούσα να φυτρώνω ακόμα και στα ξερά νησιά.
Νερό δεν χρειαζόμουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Θάμνος»

(Η αναγκαιότητα επαναπροσδιορισμού της εξαγγελίας θανάτου της τέχνης!)

Έχει ήδη ειπωθεί, αλλά χρήζει επανάληψης:
ΣΗΜΑΔΕΥΕΙ ΜΙΑΝ ΕΠΟΧΗ. Τα ωραία πράγματα
που θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε ΤΩΡΑ!
Ζακ Βασέ[1]

Έχοντας μπει αισίως στην τελική ευθεία της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ευδιακρίτως βλέπουμε ότι η τέχνη, (στην κάθε της μορφή), που παράγεται από τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, που εκτίθεται στις μεγάλες γκαλερί των όρθιων κουστουμαρισμένων, (με απαραίτητα αξεσουάρ τους τα ποτήρια με τη σαμπάνια και τις μεγαλοστομίες σε ανιαρές συζητήσεις, εμπλουτισμένες με φιλοσοφικές κορώνες και αναλύσεις επί αναλύσεων, περί των εκθεμάτων στους φρεσκοβαμμένους τοίχους), Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Δ.Τυπάλδος, Ο Επαναστατικός πεσιμισμός στην τέχνη»

Συντροφιά

Τι είναι αυτό
που σου κρατάει συντροφιά
τις νύχτες
όταν καπνίζεις τα τσιγάρα
το ένα πίσω απ΄ τ ΄άλλο
και πίνεις
ότι πιοτό βρίσκεις μπροστά σου
είναι η μοναξιά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, Ζήτημα διαδικαστικό»

αν υπάρχει ένας κοινός τόπος όπου συγκεντρώνονται οι σκέψεις όσο ο χρόνος παγώνει έξω από αυτές, είναι ένα γαλακτώδες νέφος που σηκώνεται από το έδαφος, ανάμεσα στην πόλη και το βουνό που την ορίζει· ας μην είναι ορατά από τη μεριά που τα έχει τοποθετήσει το βλέμμα

φρέσκος σαν πορτοκάλι γλυκό, έχει σαρώσει τους ίσκιους, όλους, των πραγμάτων στην κεντρική λεωφόρο, έτσι πού μοιάζει ακίνητη κάτω από το φως του, μόλις εξήντα μοίρες δυτικά, πάνω από τα κτήρια του Αυγούστου ο ήλιος κι οι σκιές στους παράδρομους, φοβισμένες  κρύβονται πάλι κάτω από τα πέλματα των θαμώνων και τις στενές τέντες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, πάνω από τα κτήρια του Αυγούστου, ένας δάνειος στίχος»