Κανονικά δεν πρέπεινα ‘χουμε παράπονο
Καλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, όλο νιάτα.
Κορίτσια δροσερά — αρτιμελή αγόρια
Γεμάτα πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.
Καλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας
Τόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,
Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ’ άλλην ήπειρο
Για ήρωες που σκοτώθηκαν σ’ άλλα χρόνια, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Μανόλης Αναγνωστάκης «Νέοι της Σιδώνος, 1970»»
Η Εντελέχεια, φόρεσε τα σπορτέξ παπούτσια της, πέρασε στον ώμο το σακίδιο, όπου είχε ρίξει βιαστικά λίγο ψωμάκι με τυρί και ένα πλαστικό μπουκάλι νερό και ξεκίνησε προς αναζήτηση βαθιάς γνώσης και σοφίας. Ένιωθε πολύ πιεσμένη, έπρεπε να πετύχει τον σκοπό της, να φτάσει στο τέλος, στην τελειότητα. Δυστυχώς κάπου είχε κολλήσει, την έζωνε ανησυχία μήπως δεν τα κατάφερνε. Ανησυχία που όταν φούντωνε γινόταν πανικός κι απειλούσε να την καταπιεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Τετραγωνισμός του κύκλου»
Αγαπημένη μου Νούρια, αφού πρώτα βεβαιώθηκα απόλυτα για την συναισθηματική μου απονέκρωση αποφάσισα να αφήσω τα εύκρατα κλίματα σε αναζήτηση πιο ψυχρών. Η απόρριψη σου ήταν η κορυφή του παγόβουνου σε μια σειρά από ερωτικές απογοητεύσεις, διαψεύσεις, ματαιώσεις και προδοσίες που διαμόρφωσαν την ακρωτηριασμένη μου ύπαρξη. Η αλήθεια ήταν πως δεν υπήρξα ποτέ τυχερός στη ζωή μου, από την άλλη βέβαια σκέφτομαι ότι είμαστε αποκλειστικά εμείς υπεύθυνοι για τις τύχες μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Γροιλανδία»
Το σχήμα του σώματος στην Αρχαία τραγωδία Μέρος 4ον
Χωρίς κοθόρνους και μάσκες τι κάνουμε;
Το θέατρο στην Ελλάδα του 5 ου αιώνα π.Χ. ήταν μια μοναδική καλλιτεχνική, πνευματική, φιλοσοφική και κοινωνική προσφορά στην τότε κοινωνία και στην ιστορία του πολιτισμού του ανθρώπου. Ένας θεσμός με κοινωνικό, ηθικοπλαστικό και πολιτικό χαρακτήρα. Μια ολοκληρωμένη πρόταση για ψυχαγωγία, παιδεία και συγχρόνως διαδικασία, ενσωμάτωσης στην κοινωνία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 6ο»
Το σχήμα του σώματος στην Αρχαία τραγωδία Μέρος 4ον
Χωρίς κοθόρνους και μάσκες τι κάνουμε; Το θέατρο στην Ελλάδα του 5 ου αιώνα π.Χ. ήταν μια μοναδική καλλιτεχνική, πνευματική, φιλοσοφική και κοινωνική προσφορά στην τότε κοινωνία και στην ιστορία του πολιτισμού του ανθρώπου. Ένας θεσμός με κοινωνικό, ηθικοπλαστικό και πολιτικό χαρακτήρα. Μια ολοκληρωμένη πρόταση για ψυχαγωγία, παιδεία και συγχρόνως διαδικασία, ενσωμάτωσης στην κοινωνία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 6ο»
Παράδοση εθνική, άνθρωπος αιώνιος και οικουμενικός
Σώζεται σε μια φθαρμένη χαλκογραφία. Ποζάρει πλάι στην αρχέγονη μητέρα του..Πίσω του πρέπει ν΄απλώνονται τα ανδαλουσιανά καλοκαίρια μα ποτέ δεν θα το μάθουμε. Αυτό το παράξενο παιδί έζησε και πέθανε με τον φανταστικό τρόπο που επινοούν οι πιο πιστές ψυχές. Με το σώμα του κατεστραμμένο απ΄τις στερήσεις, με τον ιδεαλισμό του ακέραιο, ανεξάντλητο ο Δον Κιχώτης κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Συγκαταλέγεται στους κατεξοχήν ανθρώπους του άστεως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι Ελεγείες των ιπποτών»
Ψέματα: η δουλειά των μεγάλων συγγραφέων σύμφωνα με τον Χέμινγουεϊ, είναι τα ψέματα. Ο Γιάννης Ρίτσος, στη μεταθανάτια έκδοση των τελευταίων του (;) ποιητικών συλλογών, έρχεται να μας δείξει το “κρυφό του μπάλωμα”, πορφυρό και τετράγωνο στο αριστερό μανίκι, το πορφυρό του ψέμα, που δεν είναι άλλο από το μέγιστο ψέμα που επινόησε ο αιώνας, κερδίζοντας έτσι τη θέση του στον Παράδεισο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνική καταξίωση του ψευδούς και του ψεύδους»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.