στάχτες

Αρχείο 24/05/2017

✤

ΕΣΚΙΣΕΣ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ

Έσκισες το γράμμα μου
σε μικρά κομμάτια
που έτρεχαν πίσω σου
πεινασμένα σκυλιά
όπως τις φύσαγε ο αέρας
οι λέξεις.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ

Ακούγεται το Sanctus των Lacrimosa

Αχνίζουν οι ψίθυροι
πάνω στα τζάμια
Τα ρουμπίνια των χειλιών σου
χαράζουν την επώαση μιας ενοχής
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Τόλιας, ‘διδάσκομαι των αγγιγμάτων’»

Αρχείο 17/05/2017

Τότε θα σκεπάσω
πρόσωπα και ονόματα
Ταντέους Ροζέβιτς
“Ποιήματα”

[Στην εφημερίδα του Λίμερικ, λίγες μέρες μόνο μετά το θάνατο του Στηβ, δημοσιεύονται στοιχεία για την δολοφονία. Ο δημοσιογράφος, ολοφάνερα σοκαρισμένος απ΄την απροσμέτρητη απώλεια, επιστρατεύει το είδος του χρονογραφήματος για να πει δυο λόγια. Όχι, κανείς δεν θα μπορούσε να μιλά μ΄ευθύτητα για τόσο επώδυνα πράγματα, όπως ο ξαφνικός θάνατος του Στηβ. Όλα τα φύλλα της εφημερίδας πουλήθηκαν σε μια ώρα απ΄την κυκλοφορία τους. Τα χαμίνια φωνάζουν σ΄όλους τους δρόμους, κανείς να μην απομείνει δίχως να ξέρει. “Ο Στηβ των κοριτσιών και των ωραίων ρόδων δολοφονήθηκε χθες βράδυ κοντά στην προκυμαία. Διαβάστε!”Μονάχα το σπουδαίο πετρελαιοφόρο πλοίο που πρόκειται να δέσει στο λιμάνι και σκεπάζει τις ζωές μας μπορεί να αποσπάσει για λίγο το νου μας από τον βίαιο θάνατο του ωραίου Στήβι.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ακόμα μια μπαλάντα για τον Στηβ»

Αρχείο 16/05/2017

✤

13:11 Πιστεύεις πως σου ήταν για καλό.
Πως η τύχη, το ριζικό, ευνόησαν το διάβα σου,
μπουλντόζα,
οδοστρωτήρας,
που σπέρνει πίσσα και στρώνει το γαρμπίλι,
κάτω πτώματα, στο υπέδαφος, στον τάφο,
νικητής, όμως, εσύ, στα άδεια ανδρείκελα κορμιά που βάτεψες,
τράγος υπό ενοικίαση, πρόσοδος επιστάτη.
Εσύ, μοντέρνος Οδυσσέας, στα ισόγεια καφενεία,
σε παύση από κολιτσίνα,
λες,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Κοκάλινα χέρια, οστέινες πόλεις*»

Αρχείο 15/05/2017

✤

Πρώτος τρόπος:

Θάθελα να μπορώ να γράψω: Στην Ιόλης έβρεχε επίσης, αλλά εκείνη η σαν από αίμα κοιλιά που διαγράφει μια διαδρομή σα ρουμπρίκα στο κομόστεγο γαλανό ικανοποιώντας μιαν αδιάσειστη αιτιότητα της ενέργειας ενός βορινού ανέμου, με απομακρύνει αποφασιστικά από όσους νοιάζομαι αυτήν την ώρα και που, αντίθετα, η πράξη της αυγής, ως καθολική αναφορά για το ένα ημισφαίριο τουλάχιστον, θα μπορούσε να μας περιέχει στο επίρρημα της εισαγωγικής πρότασης όμοια με κάποιο κεφάλαιο από “το βιβλίο του Μαννουέλ”: Στην οδό Κλοβί ξημέρωνε επίσης, όπου εκφράζεται η συμπερίληψη όλων μας στην στιγμή τής ενέργειας, και μας συνδέει όπως η πηχτή ομίχλη συνδέει στην περιοχή του μη ήχου τα δέντρα της πλατείας Χημείου στη Θεσσαλονίκη ή όπως η βελούδινη θάλασσα ασβεστίου ενός κυπέλλου από γιαούρτι περιέχει και συνδέει τα μικρά κομμάτια φρούτου.

✤

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Epiphany»

Αρχείο 11/05/2017

Ήταν ένα συννεφιασμένο χειμωνιάτικο πρωινό.
Στην λεία και λαμπερή επιφάνεια του μικρού ποταμού Μπιστριάνκα, η οποία ήταν σκεπασμένη εδώ κι εκεί με χιόνι, στέκονται δύο μουζίκοι: ο κοντοκαμωμένος Σεριόζα και ο νεωκόρος της εκκλησίας Ματβέι. Ο Σεριόζα, είναι τριάντα περίπου χρονών, φοράει σκισμένα ρούχα, είναι χλωμός και κοιτάζει θυμωμένος τον πάγο. Από το παλιό ημίπαλτό του, θαρρείς κι ήταν σκύλος που άλλαζε το τρίχωμά του, κρέμονται διάφορες τρίχες. Στα χέρια του κρατάει ένα διαβήτη που είναι φτιαγμένος από δύο μακριές βελόνες. Ο Ματβέι είναι ένας γέρος με όμορφο παρουσιαστικό, φοράει νέα κάπα και τσόχινες μπότες, κοιτάζει με τα αγαθά γαλανά του μάτια προς τα πάνω, προς τη μεριά της ψηλής γυμνής όχθης όπου φωλιάζει το χωριό. Κρατάει ένα βαρύ λοστό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Α. Π. Τσέχοφ, Το καλλιτέχνημα -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»