στάχτες

Αρχείο 30/10/2016

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 1988 πέθανε ο Τάσος Λειβαδίτης

…Δεν είμαστε πια ποιητές/ παρά μονάχα σύντροφοι/ με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.

..Ω Ποίηση εσύ, ελάχιστε,/ θνητέ σπόρε/ του αιώνιου χρόνου.

…κι η πιο μικρή ρωγμή γίνεται ένα τρυφερό, διψασμένο/ αιδοίο να σε δεχτεί/ για να γεννηθεί το μέλι κι ο έρωτας/ κι η ποίηση κι η αυριανή ευτυχία.

…μεγάλα σαρκοφάγα αισθήματα/ που μου μάσησαν τα πλεμόνια, το συκώτι,/ την καρδιά,/ κι ύστερα φτύσαν πάνω στο χαρτί/ μερικά απομεινάρια/ λέξεων.

…και ποίημα εσύ αυριανό, όχι με λέξεις,/ μα με ανυπόκριτα κι αμάραντα ερωτικά κρεβάτια/ και φεγγερά μεγαλόφωνα μάτια/ μουγκών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Λειβαδίτης: Για την ποίηση, τους ποιητές, το ποίημα»

Αρχείο 29/10/2016

Όπου μία εκδοχή για το πώς συλλέγεται το υλικό κάποιας δημοσιογραφικής στήλης.

                                                                 Στους συνάδερφους από την «Athens Voice»

Αυτή τη φορά το ραντεβού ήταν μέσα στο νυχτερινό λεωφορείο 500, που κάνει όλη τη νύχτα τη διαδρομή Κηφισιά – Πειραιάς κι αντίστροφα. Η Μαρίκα μού είχε πει να την περιμένω στην πρώτη στάση της οδού Αθηνάς, αφού το λεωφορείο στρίψει από Ερμού. Έτσι και έκανα. Με περίμενε στα πίσω καθίσματα, όπως πάντα. Μου είχε κρατήσει και θέση, σα να ήμασταν στο σινεμά. Κάθισα δίπλα της.

«Καλημέρα» είπε.

«Καλημέρα» απάντησα. «Θέλεις-»

«Δε θέλω τίποτα, παρά μόνο το γνωστό, όπως πάντα. Τίποτα παραπάνω» με διέκοψε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Νυχτερινά δρομολόγια»

Κάτω από ουρανό από δέντρα αγγιγμένο

(φωνή Α)

— στη σκιά κάτω από ουρανό απ’ τα δέντρα αγγιγμένο
άφησε την τούφα από μαλλιά στα μάτια σου η πρόφαση να
γίνει το μέτωπό σου να ταξιδέψω· το βλέμμα σου στα μάτια
μου να σφαλιστεί· τα χείλη σου το σχήμα του φιλιού μου να
χωρέσουν· τη σκιά που το πρόσωπό σου ταξιδεύει ν’ αγγίξει
άφησε το στήθος σου στου πουκαμίσου τ’ άνοιγμα· λίγη απ’
τη ζέστα σου ν’ αχνιστώ· να την λιγοθυμήσω· έλα

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 27/10/2016

Πίνω σταγόνα σταγόνα τον θάνατό σου
λευκό παχύρρευστο υγρό σπέρμα του Άλλου
Κόσμου· συνθλίβω τον χρόνο μ’ άχρονο παρατεταμένο
φιλί- Κασσάνδρα
επάνω απ’ τα τείχη του στέρνου σου·
κι ο ήχος του λεπτοδείκτη
σχισμή με το δρεπάνι- πληγή απ’ τα χείλη- υπόσχεση την στιγμή
της ματαίωσης· άχρονο παρατεταμένο κάθε τικ- τακ· προδοτικό
όσο και το σμίξιμο του σώματός μου με το δικό σου· προδοτικό στο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Το φιλί της Κασσάνδρας»

Αρχείο 26/10/2016

Μόνη κατοικώ, – κατοικώ μόνη, μόνη,
Ενώ φουσκωμένο το ποτάμι μου στη θάλασσα ρέει
Με βάρκες στίλβουσες χρυσωμένο
Αυτό σε μένα, φίλο κανένα δε φέρει
Ω της αγάπης τραγούδι, από εκατοντάδες λάρυγγες βγαλμένο,
Ω, ελευθερώστε με της αγάπης πόνοι.

Δίκαια κατάσταση οι ναυλωμένες βάρκες που, πέτρες και χρυσό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Christina Rossetti, Autumn -μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου»

Αρχείο 26/10/2016

Δωρίδα

Χρυσά έχει ηΔωρίδα μαλλιά και πλουμιστά
χλωμό το πρόσωπό της, τα μάτια γαλανά.
Στο συμπόσιο αφήνοντας τους φίλους χθες αργά
Με την ψυχή μου ανέμελα ήπια στην δική της αγκαλιά∙
Ο οίστρος έδινε στην έκσταση τη θέση του ταχιά
Οι πόθοι σβήναν ξαφνικά, μα φούντωναν ξανά∙
έλιωνα∙ μα στο θαμπό σκοτάδι μέσα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάντρ Πούσκιν, “μα τα χείλη μου έν’ άλλο ψιθύρισαν όνομα” -μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»