στάχτες

Αρχείο 05/11/2016

Ἐλάχιστε δειλέ μου φίλε, ἐσὺ ποὺ εἶδες μὲ ἀπόγνωση τὸ φῶς τοῦ ἄλλου νὰ λιποψυχῇ κι ἕνας κόσμος νὰ σειέται καὶ νὰ βασιλεύῃ, μὲ τί ἡδονὴ θὰ νιώσῃς πώς ἡ σκιὰ τοῦ γυμνωμένου δάσους δὲ θὰ σκεπάσῃ τὸ δικό σου σπίτι γιατὶ τὸ δάσος εἶναι ἀκόμη μακριά.

Τὴν ἑπομένη ἀκολούθαγες πρόσωπα χαλασμένα καὶ κόσμους ἀδιάφορους σὲ μιὰ νεκροπομπὴ ποὺ σοῦ ’δειχνε τοῦ μνήματος τ’ ἀνοιχτὸ στόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Στάθι καί οἴκτιρον . . .»

Αρχείο 04/11/2016

ΑΡΓΑ ΠΟΛΥ…

Aργά πολύ
Το τρένο της επιστροφής ξεκίνησε
από το βλέμμα σου
και χάθηκε στα κενά του
Αργά πολύ
και έχει σκοτεινιάσει
το χαμόγελο που θυμόσουν
και το χέρι που κράταγες
Κοίτα …
Μπορείς να προσπαθήσεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Δεμένεγα, “και δώσε μου δυο μάτια καθαρά”»

Αρχείο 03/11/2016

Συνέχεια από το Α’ Μέρος

Τι θες να μάθεις τώρα; Κλείσε μόνο την κάμερα, δεν γουστάρω να με σημαδεύεις με αυτό το πράγμα, προτιμώ το πιστόλι. Ξέρεις πόσες φορές μου έχουν βάλει την κάννη στο μέτωπο, πόσες φορές με έχουν απειλήσει;

Από τη Μολδαβία έφυγα στα δεκαπέντε, δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Όλα ισοπεδωμένα. Ήρθε βλέπεις ο άνεμος της αλλαγής και τα σάρωσε. Έπρεπε να δουλέψω, να στέλνω λεφτά πίσω. Ένας ξάδελφος μου μου μίλησε για εκείνο το πρακτορείο, δουλειά έντιμη, μεροκάματα καλά, μαλακίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Παράλληλα σύμπαντα (Η εξομολόγηση της Ροδίκα)»

Αρχείο 01/11/2016

✤

Φθάσαμε νύχτα στο παλιό λιμάνι.Έμπαινε το πλοίο και μια πυκνή, μια ομιχλώδης πολιτεία ξεπερνούσε κατά πολύ τον ορίζοντα. Εμείς προσποιούμαστε πως οι καρδιές μας είναι ασφαλείς.Λίγοι λίγοι αφήναμε το κήτος, διασχίζαμε έναν απόκρημνο γκρεμό κάτω απ΄τη γέφυρα και ύστερα χώρες, πολιτείες και εποχές. Μερικές φορές τούτη την πόλη την πιστέψαμε γι΄άδεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νέα απ΄την Πρέβεζα»

Αρχείο 31/10/2016

Φθινόπωρο

Ξεψύχησε
και φέτος το καλοκαίρι
οι αμμουδιές
που δεν περπάτησα
είναι εκεί
και με περιμένουν
η θεά Αφροδίτη έφυγε
ποιος ξέρει αν θα ‘ρθεί
το επόμενο καλοκαίρι
παιδιά της τύχης είμαστε
έτσι ήρθαμε
έτσι πορευόμαστε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, “οι αμμουδιές που δεν περπάτησα”»

μια σχεδόν υπερηρωική ιστορία

της Ρ.Α.

Ο ήλιος θα σβήσει· το σκοτάδι θα αγκαλιάσει τα πάντα
κι η σιωπή θα βασιλέψει.

1.
Εκείνη

Τα μάτια της ήταν κολλημένα στην οθονη του κινητού της απ’ την αρχή του μαθήματος. Τα δάχτυλα χόρευαν πάνω του και με κάποιο τρόπο είχε πείσει τον εαυτό της πως υπήρχαν πολύ περισσότερα να μάθει έτσι παρά ακούγοντας τον να μιλάει. Όχι πως είχε κάτι μαζί του. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 30/10/2016

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 1988 πέθανε ο Τάσος Λειβαδίτης

…Δεν είμαστε πια ποιητές/ παρά μονάχα σύντροφοι/ με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.

..Ω Ποίηση εσύ, ελάχιστε,/ θνητέ σπόρε/ του αιώνιου χρόνου.

…κι η πιο μικρή ρωγμή γίνεται ένα τρυφερό, διψασμένο/ αιδοίο να σε δεχτεί/ για να γεννηθεί το μέλι κι ο έρωτας/ κι η ποίηση κι η αυριανή ευτυχία.

…μεγάλα σαρκοφάγα αισθήματα/ που μου μάσησαν τα πλεμόνια, το συκώτι,/ την καρδιά,/ κι ύστερα φτύσαν πάνω στο χαρτί/ μερικά απομεινάρια/ λέξεων.

…και ποίημα εσύ αυριανό, όχι με λέξεις,/ μα με ανυπόκριτα κι αμάραντα ερωτικά κρεβάτια/ και φεγγερά μεγαλόφωνα μάτια/ μουγκών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Λειβαδίτης: Για την ποίηση, τους ποιητές, το ποίημα»