H Πολιτεία δεν παρέχει στους ερευνητές της, πρόσβαση στις διεθνείς επιστημονικές βιβλιοθήκες

arxeio30-9-16

Η βιβλιοθήκη για τον επιστήμονα, τον ερευνητή, τον ακαδημαϊκό δάσκαλο είναι τόσο πολύτιμη όσο το αυτοκίνητο για τον οδηγό ταξί. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του. Στη βιβλιοθήκη θα διαβάσει τι έχουν κάνει οι συνάδελφοί του στον χώρο που ερευνά προκειμένου να χτίσει επάνω στη δουλειά τους. Από τη βιβλιοθήκη θα ενημερωθεί για τις τρέχουσες εξελίξεις στον κλάδο του και θα λάβει τα ερεθίσματα για να δημιουργήσει νέα γνώση. Στη βιβλιοθήκη θα στείλει ο καθηγητής τους φοιτητές του για να βρουν πηγές για τις εργασίες τους.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Στέλλα Δούμου-Γραφάκου, Έρως αρόδο

arxeio30-9-16

fav-3

ΘΑ

Ναι! Στις χαράδρες του λαιμού, στα ρυάκια τους, τα χέλια των χειλιών μου θα ελίσσονται, όταν πια δεν θα λέγεσαι Νέηνταρ Μπόρομιρ ή Αρθούρος, και οι Λόγοι του Οίκου σου θα μου ανήκουν. Θα σου μαγειρεύω σμέουρα και οβριές, και στις λόχμες θα διαβάζω τους παλμούς σου. Θα με λες Λoβ, και θα βγαίνουν μικρές φωτιές απ’ το στόμα σου. Στη λεκάνη μου θα πλένεσαι σπαρτός για ν’ αφαιρέσεις τα σημάδια της θεογονίας. Αμετανόητα γήινος.
Στ’ άγρια βελανίδια θα βρίσκουμε την τύχη μας και ο Χρόνος θα μας παρακαλάει να ψηλώσει. Μα δεν θα γίνεται.
Γιατί θα έχουμε περάσει από πάνω του.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια, Πάντα υπάρχουν ΑΛΛΕΣ

Αρχείο 11/11/2016

Γνωριστήκαμε πριν μερικά χρόνια στην Πάτρα, την παγκόσμια ημέρα ποίησης καλεσμένοι όλοι μας από το φίλο Γιάννη Παππά. Εκείνη ήταν συνοδό μέλος κάποιου ποιητή κι είχαμε ανταλλάξει ελάχιστες κουβέντες μεταξύ μας. Είχε μεγάλα λυπημένα μάτια που τα αισθανόμουνα καρφωμένα πάνω μου, όταν διέτρεχα το οπτικό της πεδίο, διαφορετικά αναζητούσαν να εστιάσουν πάνω μου σαν περισκόπιο υποβρυχίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια, Πάντα υπάρχουν ΑΛΛΕΣ»

Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Πέμπτη ( η θρυλούμενη)

Αρχείο 10/11/2016

fav_separator

Η παρούσα επιστολή βρέθηκε επί του ατόμου της Ηγουμένης του Τάγματος των Μοναχών του Χρυσού Ανθουρίου, μετά θάνατον. Με βάση τα γραφόμενα, πρέπει να είναι η τελευταία επιστολή από δεκαπέντε, από μια μονομερή αλληλογραφία που η Ηγουμένη διατηρούσε με κάποιον που φέρεται να είναι πνευματικός της σύμμαχος, παρ΄ότι είναι ενδεχόμενο η σχέση να είχε, αρχικά, στοιχεία πιο περίπλοκα, τα οποία όμως δε θα είχε υπάρξει εφικτό να αποσαφηνιστούν ιστορικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Πέμπτη ( η θρυλούμενη)»

Πέτρος Πικρός, Σαν παραμύθι

arxeio30-9-16

fav-3
Βρέχει πάλι! Ωχ!Αυτός ο βήχας!
Μα τι μούρθε τώρα και τα ξαναθυμήθηκα; Ξέρετε όμως; Έχουν καμιά φορά το γούστο τους και τα παλιά… τα περασμένα… Μπα όχι· δεν είν΄ αυτό που λέτε. Μαύρα και σκοτεινά ήτανε τα δικά μου. Μα να, τώρα δα, έτσι που τα λέγαμε… Κάτι πράματα! Καλέ, είναι να σκάνει κανείς στα γέλια, σα βάζει με το νου, που πάει καμιά φορά η κουβέντα… Κ΄ ύστερα ξέρετε; Εσάς, δε σας θεωρώ πια ξένο… Αλήθεια! Θέλετε, λοιπόν, να μιλήσουμε σοβαρά; Μα πώς ήρθε έτσι ο λόγος! Θε μου αυτός ο βήχας! Αχ! έτσι έβηχε κ΄ η μάνα μου… Το ξέρω… το ξέρω… απ΄ αυτό θα πάω κι εγώ… έτσι έβηχε και κείνη τις μέρες που… Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

José Hierro, Réquiem -μετάφραση Βασίλης Λαλιώτης

arxeio30-9-16

fav-3

Ο Μανουέλ ντελ Ρίο, καταγωγή
Ισπανία, απεβίωσε το Σάββατο
11 Μαϊου , συνεπεία ενός
δυστυχήματος. Η σορρός του
κείται στο D´Agostino
Funeral Home. Haskell. New Jersey.
Θα γίνει ασματική λειτουργία
στις 9,30, στο St. Francis.

Είναι μια ιστορία που αρχίζει
με ήλιο και πέτρα, και που τελειώνει σ’ ενα τραπέζι, στο D´Agostino,
με λουλούδια και κεριά ηλεκτρικά. Είναι μια ιστορία που αρχίζει
σε μιαν ακτή του Ατλαντικού. Συνεχίζεται σε μια καμπίνα τρίτης, πάνω στα κύματα
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Καίτη Παπαδάκη, “σκόνη του σύντομου καλοκαιριού”

Αρχείο 08/11/2016

fav-3

Τη νύχτα έπλασε γεμάτη όνειρα ο θεός
μορφές μες τους καθρέφτες που μας μοιάζουν
ώστε να αισθανόμαστε πως είμαστε απλώς
μια αντανάκλαση. Γι αυτό και μας τρομάζουν.
Μπόρχες Οι καθρέφτες

Ο άνεμος κόπασε.
Το νερό μια ευθεία ως τον ορίζοντα.
Κοίτα, περπάτησε…
Κινείσαι; κινείται
αυτός που θ’ αντικρίσεις
στο υγρό γυαλί
νέα πολιτεία
πλάι του
δοκιμάζει την τύχη της, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, “σκόνη του σύντομου καλοκαιριού”»

Κωνσταντίνος Μάντης: Κώστας Στεργιόπουλος «Ο άγνωστος»

Αρχείο 07/11/2016

fav_separator

Στα σκοτεινά έγκατά μας
κατοικεί κάποιος που το κλειδί κρατάει της ύπαρξής μας,
χαμένος πάντα, μοναχός κι ανεξιχνίαστος,
με μνήμη πιο παλιά απ’ τον κόσμο, φορτωμένος
με τις πληγές μας όλες και τις τύψεις μας.

Θλιμμένος περιπαιχτικός ή και χαρούμενος,
αόρατος μας κυβερνά·
δέχεται απ’ έξω τον αντίχτυπο
και δίνει την απάντηση.
Τα παρελθόντα μάς θυμίζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Κώστας Στεργιόπουλος «Ο άγνωστος»»