στάχτες

Αρχείο 17/10/2016 – Σε νέα έκδοση, το πρώτο μυθιστόρημα (2002) του Δημήτρη Μαμαλούκα από τις Εκδόσεις Κουκουνάρι

Στριμωχτήκαμε ανάμεσα σεγέρους και γριές. «Δεν μπορώ ούτε σε μπαρ να δουλέψω νύχτα», έκανε. «Γιατί;» ρώτησα. «Κάθε μέρα να μπαίνω σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα;» Κούνησε όχι με το κεφάλι. Έγνεψα ότι κατάλαβα. Πρέπει να ’ταν ζόρικη φάση το quartier Sant’ Angelo. Κοίταξα δίπλα μου δυο γριές. Μασουλούσαν κάτι κίτρινο που το ’βγαζαν από μια πλαστική σακούλα. Βρωμούσαν απλυσιά και γατίλα. Μιλούσαν μια διάλεκτο που δεν έπιανα ούτε λέξη. Φορούσαν παντόφλες και τρύπιες κάλτσες. Πρόσεξα ότι ήμασταν οι πιο νέοι στο λεωφορείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαμαλούκας, Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα -α π ό σ π α σ μ α»

Αρχείο 17/10/2016

I.

ρόδι αναφλοίωτο βαθέως κοκκινίζον
το φως πίσω από τη σάρκινη κουρτίνα των βλεφάρων

απέξω ένα καλοκαίρι που μακραίνει στο φθινόπωρο·
σκηνή σε ηχητικό σώμα αόρατο
μόνο στοιχείο η κίνηση στο χρώμα

ό,τι κοιτάμε, με τα μάτια
ό,τι βλέπουμε, με το μυαλό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Φύλλα Φθινοπώρου»

Αρχείο 15/10/2016

Θα ήθελα να συγχαρώ τον κύριο Νίκο Αλκαίο τον εκδότη της εφημερίδας ¨Τα Νέα της Καλλικράτειας ¨ για την προσπάθεια του να κρατήσει στην επικαιρότητα την άλλοτε πολύκροτη υπόθεση της εξαφάνισης των πέντε, καθώς και για την άδεια που μου έδωσε να αναδημοσιεύσω το άρθρο που είχε συντάξει με αφορμή τα τότε νέα στοιχεία που είχαν προκύψει από την επίμονη έρευνα του ιδίου αλλά και των συγγενών των εξαφανισθέντων.

Καθώς σε λίγες μέρες θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τη νύχτα της εξαφάνισης και με την ελπίδα κάποτε να χυθεί άπλετο φώς στη παράξενη αυτή ιστορία σας παραθέτω το άρθρο όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στα Νέα της Καλλικράτειας στις 22/07/2007:

Μηνύματα από το παρελθόν…

Του Νίκου Αλκαίου

Τα ξημερώματα της 18/10/85 και περίπου στις 4:30 π.μ για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία φωτιά ξεσπάει στην οικία του Γεώργιου Αμανατίδη, η οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γειτόνων και των πυροσβεστικών δυνάμεων που έσπευσαν στην περιοχή κατάφερε σε λίγες μόνο ώρες να καταστρέψει ολοσχερώς το κάποτε όμορφο σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρόνης Καλοκαιρίδης, Ο πάπυρος του Δερβενίου και η υπόθεση των πέντε»

Αρχείο 13/10/2016

Λέω να γράψω ένα ποίημα απ’ αυτά που σε σέρνουν ξωπίσω τους
σουφρώνουν τη μύτη με ειρωνεία
λυγίζουν τα βλέφαρα όλο χάρη.

“ Kι εσείς εδώ αξιότιμε ποιητά;
πόσο χαίρομαι που σας βλέπω”
θα λένε οι κυρίες στα σαλόνια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Παραδεισανού, στα αγέλαστα βράχια της θύμησης»