στάχτες

Αρχείο 22/06/2016

Οι άνθρωποι πάσχουν (σ)τον εφιάλτη να τους καταπιεί η γλώσσα τους και βρεθούν νεκροί διπλωμένοι στη σάρκα της· ψαλίδισα τις λέξεις μου· τους έδωσα σχήμα στρογγυλό κι οξύ· με το χαρτί τους έφτιαξα λουλούδια· θα τα φύτευα στο χώμα του κήπου· θα γινόμουν η ας πούμε γυναίκα φυτευτής· η φυτεύτρα· όταν θα περνούσα την αυλόπορτα·  όσο θα κρατούσα το κάγκελο του φράχτη θα ήμουν η διεισδυτική ματιά του άντρα· διέσχισα το κατώφλι του κήπου· όρμησαν να με υποδεχτούν οι ένοικοί του· κορμιά τριανταφυλλιάς· διψασμένης· σκύλοι· τα χέρια των δέντρων· φωνές κισσών· ο άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων»

Αρχείο 21/06/2016

Ο ήλιος άπλωσε όπως οφείλει τη μέρα πάνω από το κτήριο.
Χρειάζεται να ταλαιπωρηθείς στον δρόμο ώσπου να ανακαλύψεις την πόρτα.
Και έπειτα να αποκρυπτογραφήσεις τον δρόμο πίσω από την πόρτα.
Να ανέβεις ένα μικρό βουνό από χώμα. Δεμένο και εκείνο με κλαδιά.
Κάπου εκεί ανοίγεται το πλάτωμα. Η είσοδος με τα αγάλματα έχει πια κρυφτεί.
Οι κολόνες χάνονται πίσω από τις σκάλες. Τους λείπει άλλωστε ο στολισμός.
Το κτήριο είναι ένας σκελετός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Τσαγκάρης, Να κάνουμε τον νεκρό να μιλήσει…»

Αρχείο 19/06/2016

Αγαπάω, τα αργόσυρτα καλοκαιρινά βράδια, την ησυxία της κάτω πόλης, και προπάντων την ησυxία που η αντίθεση την κάνει ακόμη εντονότερη στα μέρη που την ημέρα σφύζουν από κίνηση. Η Ρούα ντου Αρσενάλ, η Ρούα ντα Αλφάντεγκα, οι θλιβεροί δρόμοι που εκτείνονται προς τα ανατολικά, μετά το τέρμα της Ρούα ντα Αλφάντεγκα, οι έρημες αποβάθρες σε ευθεία γραμμή, όλα αυτά με ανακουφίζουν από τη μελαγχολία μου, αν κάποιο από εκείνα τα βράδια εισxωρήσω στη μοναξιά των διαδρομών τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Fernando Pessoa, Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες…»

Αρχείο 16/06/2016

ΕΓΩ:

Είμαι εγώ
μ’ όλα τα ονόματά μου
στο σκοτεινό δωμάτιο
στις ράγες του τραίνου
στριφογυρνώ
γύρω γύρω γύρω
καρουζέλ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Ταυτότητα ή Έμβρυο σε αποσύνθεση»

Αρχείο 16/06/2016

Όλη τη νύχτα έβρεχε.
“Πάντα βρέχει στο Λονδίνο”, μου είπε και πήρε μια ροζ λίμα από το τραπέζι της.

“Τι την θέλεις τη λίμα”; Τη ρώτησα. “Εσύ δεν κάνεις ποτέ μανικιούρ”.

“Είναι για να μην σε γδέρνω όταν σε χαϊδεύω”, απάντησε και κάθισε σε μια περιστρεφόμενη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο.

Κατάλαβα πως έλεγε ψέματα. Από το σπίτι της περνούσε κατά καιρούς πολύς κόσμος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: London kills me»

Αρχείο 15/06/2016

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, δύο ποιήματα»