στάχτες

Αρχείο 04/05/2016

ΑΤΙΤΛΟ

2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών,σπιτιών,χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Καλή διάθεση, κακή διάθεση,όλα για τη διάθεση μας.
Καφέδες με φίλους, καφέδες με γνωστούς,καφέδες απ’όλους και με όλους,
καφέδες με γάλα και ζάχαρη.
Γλυκός, ολόγλυκος.
Φωτογραφίες στους τοίχους υπενθυμίζουν, πως ξέρουμε καλά να τρώμε μακαρόνια.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’αυτά.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’εμάς.
Ρούχα πλυμένα στη γωνία και στην άλλη ρούχα τόσο άπλυτα
που η μυρωδιά τους και μόνο προδίδει τι κάναμε, με ποιον το κάναμε ,μέχρι και γιατί, χθές βράδυ.
2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών, σπιτιών, χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Τηλεοράσεις που παίζουν πάντα στο ίδιο κανάλι.
Πρόσωπα που παραμένουν πρώτα στις τελευταίες κλήσεις.
Καταστάσεις που οδήγησαν στην αναπαραγωγή ανθρώπων
με ανθρώπους που σιχαίνονται την αναπαραγωγή.
Ή και πάλι ένα πρωί απλά τη λατρεύουν.
Για να φτάσουν εν τέλει στο σημείο δημιουργίας ανθρώπων, που ένα ηλιόλουστο μεσημέρι,
θα ξεκολλήσουν το σώμα απ’ το κρεβάτι,
θα φορέσουν τα πιο καλά και κομψά τους ρούχα
και με το χαμόγελο ως τα αυτιά θα πηδήξουν απ’το μπαλκόνι.
Και αυτό πάλι στην καλύτερη.
Γιατί στη χειρότερη, ίσως απλά συνεχίσουν να κοιμούνται.

*
©Γωγώ Λιανού
φωτο©Στράτος Φουντούλης

Αρχείο 04/05/2016 -Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή Φούγκα και Παραλλαγή

Θαλασσοπνιγμένοι
χωρίς συκή
χωρίς φύλο
χωρίς φιλί

Ανεμοδαρμένοι
χωρίς πληγές
χωρίς αλπίνια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αμαλία Ρούβαλη, Γιατί οι στίχοι περπατάνε μόνοι τους;»

Αρχείο 03/05/2016

Δέσε τα μαλλιά σου
και φύγε στους αγρούς
Γ. Χρονάς

Εκείνη τη νύχτα όταν πια όλα τα ΄χε κρύψει η ζωή μια Περσεφόνη με μάτια από σπασμένα κρίνα και έρωτα φάνηκε στις αυλές μας. Οι γερόντισσες που όλα τα θυμούνται γονάτισαν εμπρός στην τόση της ομορφιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ω, γλυκύ μου έαρ»

Αρχείο 02/05/2016

Τα κεριά που ξενύχτησα
λιώσαν στο στήθος μου
Πάνω στη ζεστή τους επιφάνεια
Χαράξαμε
τους αυριανούς μας δρόμους
Ό,τι έμεινε μισό τελείωσε
με το μαντήλι στα μάτια
Κι αυτή η φωτιά καθώς ανεβαίνει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παντελής Διαμάντης, Άρλεκιν»

Αρχείο 01/05/2016

(απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα Ο θάνατος του μισθοφόρου)

ΑΡΑΖΕ ΕΝΑ– ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΟΘΥΡΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟΥ, με τη μούρη του αυτοκινήτου στη σκιά της ελιάς σύρριζα στο φράχτη. Ερχόταν καθυστερημένος σήμερα, πρωτύτερα είχε κατεβεί στο Ψαλίδι, στην παραλία κάτω από το ξενοδοχείο Ραμίρα, να κόψει αμάραντους για το μαγιάτικο στεφάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Οι βιολετιές πινελιές»

Αρχείο 30/04/2016

Όπου, ωστόσο, δεν πρόκειται ούτε για λίβελο, ούτε για χρονικό.

Το 2003 – 2004, δηλαδή την επόμενη χρονιά μετά τη Βριζούπολη, ο Κάκκολης έκανε μόνο ένα χρόνο «κράτει», για να βεβαιωθεί ότι δε θ΄ άλλαζε τίποτα με τη νέα πολιτική κατάσταση. Ο Πρασινάκιας αφέθηκε να πάρει ένα πρωτάθλημα (νταμπλ μάλιστα) και νόμιζε πως κάτι έκανε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Βριζούπολη, Μάης του 2003»

Αρχείο 29/04/2016

Ο εχθρός
Ήμουν εκεί πριν ένα μήνα. Ήμουν εκεί πριν ένα χρόνο. Ήμουν πάντα εκεί, σαν να υπήρχα μονάχα εκεί. Το έτος 82 του προηγούμενου αιώνα μας συνέβη κάτι απ’ αυτά που μας συμβαίνουν τώρα. Πολιορκηθήκαμε, σκοτωθήκαμε και αντισταθήκαμε σε ό,τι μας έφερε η κόλαση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαχμούντ Νταρουίς, τέσσερα ποιήματα -μετάφραση Ευαγγελία Μουρτζούκου»

Αρχείο 28/04/2016

Η μνήμη δεν είναι η μυστική θυρίδα της Ιστορίας. Πολύ συχνά γίνεται ο παραμορφωτικός καθρέφτης της. Ή η παρασυμπαθητική μελάνη με την οποία χρωματίζουμε καμιά φορά όσα δεν αντέχουμε να θυμόμαστε έτσι ακριβώς όπως συνέβησαν ή προτιμούμε να αλλοιώνουμε την πραγματική τους εικόνα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Άννα της Τασκένδης»