στάχτες

Αρχείο 09/03/2015

I
να πλυθώ με νερό και σκοτάδι

έφευγε ήσυχα
αφήνοντας πίσω του μισάνοιχτη την πόρτα
και το πόμολο ζεστό

απ τις ρωγμές των τοίχων
πέτρες ψιθύριζαν προσευχές

ο ενσαρκωμένος χρόνος σε αρπάζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Καλογεροπούλου, ξεχασμένοι από τρυφερότητα»

Αρχείο 8.3.2015 «Της Κυριακής»

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες
γιοφύρι-ν-εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.
Oλημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν.
Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες:
«Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται!»
Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Tου γιοφυριού της Άρτας [2015]»

Αρχείο 07/03/2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12 Σχέση σχεσένια

Όπου ο Μέσκουλας διεκτραγωδεί τη ζωή του και σχολιάζει την επικαιρότητα το τελευταίο δίμηνο του ΄13.

Θυμάμαι  κείνο το ανέκδοτο, με κάποιον τύπο που γυρίζει σπίτι του το βράδυ. Ανοίγει την τηλεόραση, πίνει ένα γάλα, καταπίνει μια ασπιρίνη, τραβάει και μια μαλακία. Και μονολογεί: «Αυτή είναι ζωή: θεάματα, ποτά, ναρκωτικά και γυναίκες». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης -απόσπασμα από το βιβλίο»

Αρχείο 06/03/2015

To κορμί του βαρύ, βρώμικο, με το πουκάμισο κολλημένο επάνω του, έγλυφε παντού ο ιδρώτας. Τα βήματα του μετρούσαν σκιές στα σοκάκια της σκοτωμένης γειτονιάς. Ένας πόνος έσφιγγε το δυνατό του σβέρκο κι άρπαζε σε κάθε κίνηση τη ραχοκοκκαλιά του ως κάτω, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαριλού Νικολαίδου, Η μηχανή»

Αρχείο 05/03/2015

ΠΤΩΣΗ

Ανοιχτά τα παράθυρα,
αφήνουν να περάσει κάθε ακτίνα του ήλιου μολυσμένη.
Χτυπά στο πάτωμα κι αφήνει τρύπες στον παράδεισο.

Μία χθεσινή φωτιά τρώει βλέμματα στο πέρασμα της.
Σ’ ένα δρόμο απόμακρο τα ξερνά.
Η στάχτη χορεύει στο ρυθμό τα’ ανήσυχου βοριά.

Είναι τούτη η μυρωδιά ανάστατη, τρυπάει το σώμα και σκουριάζει τα σωθικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τσαμπίκα Βασιλειάδη, σαν δίχτυ μπλεγμένο με αβάσταχτη οργή -ποίηση»

Αρχείο 4.3.2015

“Πασίγνωστο σχήμα μεταφοράς: ο μυθιστοριογράφος γκρεμίζει το σπίτι της ζωής του για να χτίσει, με τις πέτρες του, το σπίτι του μυθιστορήματός του.” (Μίλαν Κούντερα, Η τέχνη του μυθιστορήματος[*])

Είχα και άλλες ευκαιρίες να αναλογιστώ την παραπάνω ρήση, αλλά συχνότερα παρακολουθώντας αναρτήσεις είτε σε ιστολόγια (blogs) είτε σε χρονολόγια (τοίχους) στο facebook, από τη θέση αυτού που παρατηρεί μία σχεδόν ασύγγνωστη σπατάλη: «μα τι το δημοσιοποιεί τώρα αυτό, τόσο ωραίο κομμάτι», είναι η σκέψη μου συνήθως, «γιατί δεν το κρατάει για τον εαυτό του;». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Τα λιθαράκια του σπιτιού μας [2015]»

Αρχείο 3.3.2015

Τα ορόσημα και τα ποιήματα[1]

Οι ποιητές όταν πεθαίνουν, χάνονται αργά, σαν τα πρότυπα της Αφροδίτης στις ακτές της Κύπρου. Οι ποιητές ζουν μετά το θάνατό τους, στα χείλη των μαθητών, σε συνθήματα, σ΄αφορμές, τραγουδώντας τον έρωτα, τ΄όνειρο, τον πόλεμο και την καπνοδόχο. Αυτά εξομολογήθηκε κάποτε ο ποιητής, σκαρφαλωμένος ψηλά στην ετοιμόρροπη σκάλα που οδηγεί στ΄αστέρια και ύστερα σώπασε για πάντα, κρυμμένος μες στα ισπανικά ιδεογράμματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι πρώτες μέρες της Άνοιξης [2015]»

Αρχείο 2.3.2015

Καμιά φορά, όταν τα πράγματα στενεύουν γύρω μου και ο φόβος, πάει να γίνει σχεδόν πανικός, όπως τώρα στις μέρες μας, με ανεργίες, πλειστηριασμούς  και ειδήσεις για μια Ελλάδα χρεωκοπημένη, με τίποτα να μην αναγνωρίζω πια και τον νέο πρωθυπουργό παρέα με τον σκύλο του να κάνει επίσκεψη στον Μίκη για να του δώσει να καταλάβει ότι ο καλός στρατηγός δεν πέφτει εύκολα σε φάκες με τον υπουργό οικονομίας να ντουμπλάρει τον Μπρους Γουίλης και τον Βενιζέλο σαν ένα χοντρό παιδί που Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μνήσθητί μου Κύριε: Πέτρος Κυρίμης, Το όνειρο [2015]»