Περιεχόμενα τεύχους 166, Νοέμβριος 2024

Έφη Παπαδόδημα, Η θριαμβευτική ήττα του Έρασμου

Πέτρος Μαρτινίδης, Ένας συγγραφέας διπλωμάτης – Ίβο Άντριτς

Τσάρλι Σάβατζ (Charlie Savage), Ένα τρομερό λάθος

Κρίστοφερ Ρ. Μπράουνινγκ (Christopher R. Browning), Εύθραυστη, ανθεκτική Βαϊμάρη

Χουσεΐν Αμπουμπάκρ Μανσούρ (Hussein Aboubakr Mansour), Μπορεί να υπάρξει ένα Παλαιστινιακό Όραμα 2048;

— Να φανταστούμε το αδιανόητο: Ένας νέος Παλαιστινιακός εθνικισμός Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 166 ―κυκλοφορεί»

Απολογισμός ζωής

Ένα βράδυ
εκεί που κάθεσαι αναπαυτικά
στην πολυθρόνα
σκέψεις σε κατακλύζουν
κι αρχίζεις
να κάνεις απολογισμό
της μέχρι τώρα ζωής σου
ξεπερνάς γρήγορα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, Απολογισμός»

L’ ame des quartiers morts et de tristes enclos.
G. RODENBACH

―Kαίει το βερνίκι· ωσάν από κοντύλι
ψιλή, αφρίζει ακόμα η πινελιά.
Mα εσύ έχεις πάλι πυρετό στα χείλη,
που σέρπουν να ζητούν τα πιο παλιά!

Γιά πες μου: έτσι δεν θέλησες; Πηγαίνω
το δρόμο που με αρμήνευες: Aρμό
πού ναύρης να βυζάξης το χαμένο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τέλλος Άγρας, Mιλεί η Ψυχή μιανής Mικρής Φυσαρμόνικας»

Εκλογή-Εισαγωγή-Μετάφραση Στέλιος Χουρμουζιάδης / Πρόλογος Φραντσέσκο Νέρι
Είκοσι ιστορίες ―Από τις εκδόσεις Περισπωμένη

ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ επιλογή από το Δεκαήμερο, το κλασικό αριστούργημα του Βοκακίου και πρώτο πεζογράφημα της νεότερης δυτικής λογοτεχνίας, που δίνει τον λόγο στις γυναίκες του έργου. Είκοσι διηγήματα, δύο από κάθε ημέρα, όπου οι γυναίκες είναι αφηγήτριες και πρωταγωνίστριες. Ο Βοκάκιος ήταν μάλιστα ο πρώτος, στους μακρινούς μεσαιωνικούς χρόνους, που τους απευθύνθηκε με αληθινά συναισθήματα αγάπης — στις ερωτευμένες γυναίκες άλλωστε αφιέρωσε το Δεκαήμερο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βοκάκιος, Δεκαήμερο -Οι γυναίκες αφηγούνται [κυκλοφορεί]»

Ανταμώνουν πάλι στο γνωστό Καφέ

-Καλημέρα! Πόσος καιρός…

-Καλώς ανταμωθήκαμε λοιπόν

-Χαθήκαμε

-Χάθηκα…

-Τώρα όμως είσαι εδώ. Σαν λίγο αδύνατος, σαν τεφρός μου φαίνεσαι…

Τον παρατηρεί αμφιβάλλοντας. Αν κι έπιασαν  ψύχρες, φορά ακόμα τη βερμούδα  και τις σαγιονάρες του. Φορά όμως και το καφέ δερμάτινο σουέτ μπουφάν. Το παρατηρεί εξεταστικά.

-Ήταν της μάνας μου…

Ο τόνος της φωνής του χαμηλός και μελαγχολικός. Τον ενθαρρύνει.

– Είναι καλό, καινούριο ακόμα. Έχω ένα παρόμοιο μαύρο σουέτ. Είναι καλά αυτά, αντέχουνε στο χρόνο. Το φορώ κι εγώ κάποιες φορές, όταν με πιάνει η νοσταλγία. Θαρρώ πως φορώ τον αδερφό μου, νιώθω την ανάσα του, είμαστε πάλι μαζί.

 

Εμφανίζεται ο σερβιτόρος σοβαρός περιμένοντας  την παραγγελία της.

-Ένα διπλό καπουτσίνο χωρίς ζάχαρη και με πολύ γάλα, κυρίως γάλα…

Παραγγέλνει αφηρημένα.

-Όπως τον έπινε εκείνος, παρατηρεί ο σερβιτόρος  και κουνά το χέρι του να διώξει την πεταλούδα απ’ το ποτήρι με το νερό που μόλις ακούμπησε στο τραπέζι.

-Μηηη!

Τον αποτρέπει εκείνη, αλλά ήδη η πεταλούδα πέταξε αφήνοντας πίσω της ένα χνούδι σαν στάχτη στον αέρα.

-Εις το επανιδείν… της φάνηκε πως άκουσε.

*

©Καίτη Παυλή

φωτο: Στράτος Φουντούλης

❀