στάχτες

Αρχείο 05.01.2015

Η Αριστοτέλους άδεια. Πουθενά περαστικοί, περιστέρι κανένα. Το μεγάλο ρολόι κι αυτό σταματημένο. Αν φωνάξω θ’ ακουστώ ως τα κάστρα. Tο δοκιμάζω. Μου απαντάνε. Ξανά. Το ίδιο.

Βγαίνω στο δρόμο, κοντά στο άγαλμα. Ψυχή. Περνώ τα δέντρα. Φύλλα για χώμα. Μετράω πλακάκια. Ένα , δυο, τρία, δεν πατάω τις γραμμές. Τέσσερα, πέντε, έξι. Εφτά και χάνω.

Βαριέμαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Αριστοτέλους λέξις [2015]»

Αρχείο 04.01.2015

Ο αυθεντικός άναγνώστης τού Proust διατρέχεται συνεχώς από μικρούς φόβους. Διαπιστώνει κατά τα άλλα στη μεταφορική το καταστάλαγμα τής ίδιας μιμητικότητας, πού θα έπρεπε να τον καταπλήσσει σάν αγώνας για τήν ύπαρξη τού πνεύματος κάτω από τό φυλλωτό θόλο τής κοινωνίας. Πρέπει νά αναφερθεί καί κάτι, γιά τό πόσο βαθιά καί γόνιμη είναι ή αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο βίτσιων, τής περιέργειας καί τής κολακείας. Συναντάμε σέ ένα αποκαλυπτικό σημείο τού κειμένου τής πριγκίπισσας Clermont – Tonnerre: «Καί δέν μπορούμε τέλος νά αποσιωπήσουμε, τό ότι ό Proust εκστασιαζόταν μέ τή μελέτη τού υπηρετικού προσωπικού.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙII [2015]»

Αρχείο 03.01.2015

[πρόσωπα: φωνές, γυναίκα]
[τοπίο: Σούγια, Απρίλης, σκόνη από την έρημο καλύπτει τον ορίζοντα και το προφανές, άνεμος, δυνατός άνεμος, μοναξιά τοπίου, μοναχικότητα ανθρώπου]

[φωνή]
Δες πόση η αντάρα στα βουνά
από την πικραμένη σκόνη!
Μη και ξεχωρίσουν, λες, στον ορίζοντα

Το άλλο
μάλλον ψάρι ξεβρασμένο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Όπου η θάλασσα της Σούγιας κολπώνεται τη γυναίκα [2015]»

Αρχείο 02.01.2014

Ιανουάριος
Κοντεύει να ενηλικιωθεί ο χειμώνας
δυό νιφάδες χιόνι
σα μυγδαλιάς φιλάκια
σα δοντάκια παιδικά
πεταμένα στα κεραμίδια της απέναντι στέγης.

Φεβρουάριος
Φτωχέ, κουτσέ Φλεβάρη μου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Αναστόπουλος, Μηνολόγιο 2014 [2015]»