στάχτες

Αρχείο 31/12/2014

Πταρνίζομαι καὶ φεύγουν τὰ πουλιὰ ἀπ’ τὰ δένδρα

Ὁ οὐρανὸς εἶναι γεμάτος ματωμένα δόντια
Ἀναμασᾶ ὁ Θεὸς τὶς σάρκες μας,
Καὶ φτύνει νέα σώματα.

Στοὺς τοίχους τῆς αἴθουσας γλυστροῦν χταπόδια
Τὸ δάπεδο εἶναι καλυμμένο μὲ καθρέπτες
Στὸ ἀνάκλινδρο ψυχορραγεῖ ὁ μέγας τραπεζίτης
Δεκάδες χέρια βγαίνουν ἀπὸ μέσα του
Γυρεύουν ἀπὸ κάπου νὰ πιαστοῦν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Larry Cool, “Ξημερώνει ἀνοίγοντας τὸ φερμουὰρ τοῦ οὐρανοῦ” κ.α. -ποίηση»

Αρχείο 30.12.2014

Κακά τα ψέματα δεν υπήρχαν ούτε λεφτά, ούτε χρήματα. Έλα όμως που όταν αγαπάς, βρίσκεις. Οι απανταχού ανασφαλείς ερωτευμένοι θέλουν να δηλώνουν παρουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με αντικείμενα που στέκονται συνένοχα και σιωπηλά, σαν στρατιωτάκια πάνω σε ράφια, κρυμμένα σε συρτάρια και ντουλάπες, γύρω από λεπτούς λαιμούς που φίλησες, σε βραχιολάκια φορεμένα από χέρια που σε αγκάλιασαν σε ανύποπτο χρόνο, σε χάιδεψαν και σε έγδυσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Δαλαμάγκα,Το καφέ ημερολόγιο [2014]»

Αρχείο 29.12.2014

Ίσως γιατί εκείνη τη νύχτα είχε πανσέληνο και η θάλασσα λαμπίριζε  μέσα από τα ανοιχτά φινιστρίνια, φτιάχνοντας μιαν ατμόσφαιρα σχεδόν μαγική, ο καπετάνιος δεν άφησε ακόμα να ανάψουν τους κρυστάλλινους πολυελέους της μεγάλης σάλας. Από την ορχήστρα κάποιος άρχισε να παίζει απαλά με την φυσαρμόνικα την «Παλόμα», ήταν επιθυμία του καπετάνιου… «αν τύχη και πεθάνω εκεί στα ξένα… περιστεράκι θα σου το πει εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα «Εγώ ο Χρόνος» [2014]»

Αρχείο 27/12/2014

μνημόσυνο Μίλτου Σαχτούρη

πέρα μακριά στο φεγγάρι
είναι ένα χλωμό καταφύγιο
η είσοδος περιορισμένη
ακριβή
το χαζεύεις τις νύχτες
α! πόσο θα ‘θελες

όμως μην ξεχαστείς
όταν αρπάξουν φωτιά τα μαλλιά σου
ή το χέρι σου ή όταν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Ζησάκη, “ενώ θα ‘ψαχνα επίμονα να βρω ορίζοντα” -ποίηση»

Αρχείο 26.12.2014

Οφθαλμοί σε ανάκληση 

Η μνήμη
πριν σε κατασπαράξει θηρίο Ντύνεται
το πρόσωπό σου
Τινάζει από πάνω σου εικόνες
σα να ´ναι σκόνη
Για να σε πλύνει Σκαρφίζεται
δέκα Νιαγάρες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Καραγιαννίδου, “Είναι σκληρά όμορφο Το ξαφνικό” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 25.12.2014

Ίδιος με μια φωτογραφία

Κι έτσι θα μοιάζεις, το λοιπόν, σαν τα χαρτιά
ενός συνταξιούχου
με εξοφλημένα γραμμάτια, τακτικές αποδείξεις,
με υπογραφές παραλαβής και παραδόσεως,
παλαιά εισιτήρια θεάτρων, πλοίων και σιδηροδρόμων –
τόσων πραγμάτων, τόσων πραγμάτων μιας ζωής.

Γι’ αυτό, πέρα από το σώμα μου υπάρχει το άλλο
σώμα μου, —- ίδιο με απόμερο παλαιικό ξενοδοχείο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάνος Ελευθερίου, “κι ακόμη εκείνοι που έμειναν κλεισμένοι έξω από τη δική τους πόρτα”… [2014]»

Αρχείο 23.12.2014

Τσέζαρε

Δεν πρόκειται για την έμφυτη μελαγχολία του. Αυτή είναι μόνον η συνέπεια ενός πορτραίτου, η φυσική ακτινοβολία που δεν διαψεύδεται και δεν αμφισβητείται ποτέ. Ο Τσέζαρε Παβέζε δεν γοητεύει απόψε για τη βιωματική του γραφή, τα οδοιπορικά στην Ιταλία της βιομηχανίας, τις σκληρές συνθήκες, την καθημερινή αγωνία της επιβίωσης που γίνεται θρησκεία. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε εδώ και χρόνια αποσαφηνίσει αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα, κρατώντας για πάντα τον ειδικό, ψυχολογικό σφυγμό της στην ησυχία της Όστια.

Αυτή όμως η ρεαλιστική εξομολόγηση είναι δευτερευούσης σημασίας για τον Ιταλό που απελπίζεται, φτιαγμένος για μια άλλη εποχή. Τέτοιοι άνθρωποι ορόσημα μοιάζουν με τ΄απόφωνα των ορεινών, οδικών δικτύων, όταν επαναφέρουν μες στην ξαφνική ησυχία τ΄απόφωνα μιας αδάμαστης και σαν όλα τα απόλυτα, ωραίας και φυσικής ιστορίας. Ο Τσέζαρε ανήκει σ΄αυτά όταν ονειρεύεται μυστικά, πίσω από φαινομενικά, βροχερές ιστορίες, αισθανόμενος ολόκληρη τη ζωή μέσα του, την ακέραιη ομορφιά ενός αινίγματος.

Απόψε που συναντώ ξανά τον Τσέζαρε να λάμπει σαν την αρχαία ομορφιά της Ρώμης, της Αθήνας, της Καρχηδόνας, όσων πραγμάτων μυθικών διατηρούν ακέραιο το σφυγμό τους, απόψε που επιβεβαιώνονται και πάλι τ΄αναρίθμητα στρώματα της ανθρωπιάς που σημαίνει η γραφή, διαβάζω δυνατά εκείνο το ποίημα. Και όλα όσα διασώθηκαν απ΄τα μάτια του, υποθέσεις από πριν χαμένες αναβιώνουν σ΄ένα καθεστώς απελπισίας που γυρεύει τη μορφή του. Για όλα αυτά και ακόμη για έναν ρυθμό φυσικό, για την υποβλητικότητα και το δέος που κρύβει η ίδια η ζωή και τα μυστήριά της,

ο θάνατος θα΄ρθει και θα΄χει τα μάτια σου,

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θά ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

*

©Απόστολος Θηβαίος