Πάνος Ιωαννίδης, Οι γυναίκες που φορούσαν τα μαύρα ―κυκλοφορεί

από τις εκδόσεις Κέδρος

Ο Πέτρος Ριβέρης δεν διανύει την καλύτερη περίοδο της ζωής του. Η εμπλοκή του στην υπόθεση απαγωγής της Ιφιγένειας Ρούσσου του στοίχισε όχι μόνο έναν βαρύ τραυματισμό στο κεφάλι, αλλά και τον ουσιαστικό αποκλεισμό του από την ανάληψη σοβαρών υποθέσεων στην αγορά ιδιωτικών ερευνών της Θεσσαλονίκης. Επιπλέον ο βοηθός του, Κορμοράνος, αποφάσισε να μεταναστεύσει στη Ρώμη και η συμβία του, Αύρα Συκουτρή, δέχτηκε τη θέση αναπληρώτριας καθηγήτριας στη Σορβόνη, και η σχέση τους ουσιαστικά έχει τελειώσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Ιωαννίδης, Οι γυναίκες που φορούσαν τα μαύρα ―κυκλοφορεί»

Γκυ Ντε Μωπασάν, Η δεσποινίς Κοκότα ―κυκλοφορεί

Δώδεκα ιστορίες για την αθωότητα και την τρυφερότητα των Ζώων
Μετάφραση: Μαρία Βέρρου, Νικολέττα Διαμαντάκου, Ευαγγελία Μουχρίτσα, Μαρτίν Σκλάβου / Εκδόσεις Ερατώ

Η εποχή μας με τις κακοδαιμονίες, τις εντάσεις, τους φόβους και τα πάθη της, έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τη γραφή που θα αμβλύνει τον ζόφο του άκρατου ρεαλισμού της. Αυτό κάνει ο Μωπασάν, με όπλο ακριβώς, τον ρεαλισμό της πέννας του: φωτίζει με μοναδική μαεστρία μέσα στις ψυχές των ηρώων του το μικρό, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γκυ Ντε Μωπασάν, Η δεσποινίς Κοκότα ―κυκλοφορεί»

Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Ρυτίδες στον καφέ ―κυκλοφορεί

Από τις εκδόσεις Κέδρος

Ρυτίδες στον καφέ

Ξυπνώ
Ακούγοντας τον ίδιο ήχο
Κάθε πρωί
Γεμάτος σπασμένα ερωτηματικά

Με τόσες ρυτίδες στον καφέ
Με καρφωμένο το ίδιο ποίημα
Ξανά στο μυαλό μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Ρυτίδες στον καφέ ―κυκλοφορεί»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Σολωμός με μπογιά

Φορτώθηκαν όλα τα πράγματα και πήραν τη θέση τους στον σταθμό. Σε εκείνο το πρακτορείο όλα πέθαιναν. Οι άνθρωποι και τα πράγματα έφεραν ένα λεπτό στρώμα χρόνου και αλόγιστης φθοράς. Στους τοίχους υπήρχαν διαφημιστικές αφίσες για πράγματα που πια δεν πωλούνται. Ω, τι μελαγχολικό που είναι να βλέπεις κανείς όσα κάποτε σήμαιναν την ευτυχία μας. Πάρκαρε τις βαλίτσες του σε μια γωνιά και κοίταξε τριγύρω. Όλοι είχαν μια ανυπομονησία να φύγουν, όλοι ελέγχανε κάτι της τελευταίας στιγμής, το εισιτήριο, τα λιγοστά τους χρήματα, στις τσέπες τους είχαν φυλάξει διάφορα. Μα όλοι, όλοι τους είχαν μες στις φόδρες τους μια πρέζα χώμα, δίχως να το πουν στους άλλους, από φόβο μήπως κατηγορηθούν για την ελαφρότητα της καρδιάς τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Σολωμός με μπογιά»

The Athens Review of Books τεύχος 165 ―κυκλοφορεί

Περιεχόμενα τεύχους 165, Οκτώβριος 2024

Πέτρος Μαρτινίδης, Η γένεση ενός συγγραφέα

Μαρκ Φίσερ (Mark Fisher), Τι θα έλεγε ο Θουκυδίδης;

Χουσεΐν Αμπουμπάκρ Μανσούρ (Hussein Aboubakr Mansour), Πρόοδος και μουσουλμανικά πάθη

― Πώς οι νέες ιδέες αλλάζουν αμετάκλητα τη σκέψη

Ζένια Μπρούνο (Zhenya Bruno), Η ρωσική αξιοπρέπεια

Γιούρι Σλέζκιν (Yuri Slezkine), Η Αγία Γραφή της Αμφιβολίας

Φιλήμων Παιονίδης, Αναζητώντας ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόταγμα για την Αγγλία Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 165 ―κυκλοφορεί»

Άννα Δερέκα, Πάντα κινδύνευα από τις λέξεις ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

Από τις εκδόσεις Κέδρος

Η ελεγεία αλλιώς

Η πολυγραφότατη Άννα Δερέκα, μετά την τελευταία της συλλογή, (Εις εαυτόν κρημνοί, εκδ. Κύμα, 2022), συνεχίζοντας την ποιητική της διαδρομή, επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή, την δέκατη όγδοη στη σειρά. Εκατόν πέντε ποιήματα και μια πρόζα συνιστούν το νέο ποιητικό της σύμπαν, όπου η ποιήτρια διαπραγματεύεται τον έρωτα, τον ανεκπλήρωτο πόθο, την απουσία, τη μοναξιά, τον θάνατο,  προσθέτοντας το στοιχείο της ελεγείας στο υπερρεαλιστικό της σύμπαν, ενώ διατηρεί το στοιχείο της αυτοαναφορικότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Δερέκα, Πάντα κινδύνευα από τις λέξεις ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Λεωνίδας Καζάσης, δίχως ρίγη από φιλήματα ζεστά

Στα κακοτράχαλα, στα σφαλιστά παράθυρα, στα σώματα
τα αθώπευτα υπήρξαν νίκες μου που δεν αντίκρυσα ποτέ;
Λέανδρε, πόσες νύχτες επάνω στις επιστολές μου
αποκοιμήθηκες;
Κι εσύ Αντιγόνη, πόσες φορές ανένηψες,
την καλημέρα μου γυρεύοντας;
Στα μισά του δρόμου έφθασα με τοπία μολυσμένα και
ανθρώπους που δοξάζουν τον χρηματιστή, τον πρωτοσύγκελο, τον φρούραρχο.
Καθήκον ιερό οι αξίες να αναπαραχθούν! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δίχως ρίγη από φιλήματα ζεστά»

Γιώργος Χουλιάρας, Το καμπαρέ

Μες στους καπνούς απ’ τα τσιγάρα των νεκρών φαντάρων
μες στις μεταλλικές κραυγές τους: βγάλτα όλα
καθώς διασταυρώνονται λεπίδες
πλούσιων λάμψεων απ’ τα χοντρά μπριγιάν
στα δάχτυλα του τραπεζίτη που χειροκροτεί,
μέσα στα λαίμαργα βλέμματα ανυπόμονων εφήβων
που δεν αντέχουν πια, βιάζονται να γδυθούν
προτού ξεσπάσει η έκρηξή τους,
πάνω στο παλκοσένικο το κατατρυπημένο
από τα λαμπερά σαγόνια των ψεύτικων σουτιέν
δίνω ρυθμό στο πιο σκληρό στριπτίζ της ιστορίας
παίζοντας ασταμάτητα στα κύμβαλα των Βαλκανίων
ένα παλιό ρεφρέν των Νέγρων του Σικάγου