Δημήτρης Φύσσας, Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος [2014]

Αρχείο 31/03/2014

Tο νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Φύσσα
Στις Εκδόσεις Εστία

Προς το τέλος του 1940, ο νεαρός μετεωρολόγος Χάρης Χωματάς αποφασίζει να μελετήσει συστηματικά το κλίμα της Αθήνας, προσδοκώντας ότι κάποτε, με βάση τα πορίσματά του, η πόλη θα πολεοδομηθεί κατά το δυνατόν εκ νέου. Λίγο αργότερα ο γεωπόνος Αντώνης Αστεριάδης ξεκινάει μια εξίσου εξαντλητική έρευνα για τους λαχανόκηπους της πρωτεύουσας, αναδεικνύοντας τον αποφασιστικό ρόλο τους κατά την πολεμική περίοδο, αλλά και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος [2014]»

“Μνήσθητί μου Κύριε” του Πέτρου Κυρίμη: Αρμενόπετρα

Αρχείο 31/03/2014

Από την μια μεριά τα σπίτια και οι άνθρωποι κι από την άλλη ο γκρεμός και τα ξωτικά. Και στη μέση η θάλασσα. Φάτσα, μέχρι εκεί που φτάνανε τα μάτια μου, καταμεσής του πελάγου, μια πέτρα να αρμενίζει. Η αρμενόπετρα. ΄Έτσι την είχανε ονοματίσει οι παλιοί, έτσι έμαθα να την λέω και εγώ.

Το σπίτι μου ήτανε δίπλα στη θάλασσα, μπροστά στη χαλικιά, αντίκρυ καταντικρύ στην αρμενόπετρα και κάθε πρωί χειμώνα, καλοκαίρι, πότε από το παράθυρο, πότε καθισμένος στην ακρογιαλιά, το πρώτο πράγμα που αντίκριζα ήτανε αυτή η γκρίζα πέτρα, πότε να φαίνεται ακούνητη και πότε να ταξιδεύει καθώς διέκρινα αχνά τους αφρούς από τα κύματα, να σπάνε απάνω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «“Μνήσθητί μου Κύριε” του Πέτρου Κυρίμη: Αρμενόπετρα»

(οικειο)ποίηση [2014]

Από το χαμένο αρχείο 30.3.2014

(είδος) Editorial του Στράτου Φουντούλη

web-portrait2cθυμάμαι φράσεις όπως «τη γιανσενική ωχρότητα, τον ηλιακό μύθο» του Προυστ γραμμένα όπως εδώ· σε εισαγωγικά και· συνεχίζοντας χωρίς αυτά: «κι αυτές όμως οι λέξεις θόλωναν τελικά μπροστά στη σκέψη μου, δε μου μιλούσαν πια, έχαναν το βάρος τους· σιγά-σιγά οι δισταγμοί μου γίνονταν τόσο οδυνηροί ώστε αν τώρα διάλεγα το θέατρο θα ‘ταν μόνο για να πάψω και να λυτρωθώ απ’ αυτούς μια για πάντα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «(οικειο)ποίηση [2014]»

Δημήτρης Μποσκαΐνος, …Το Μπονσάι 盆栽

Αρχείο 08/03/2014

(Ο ιαπωνικός όρος μπονσάι – κατά λέξη σημαίνει «δέντρο σε δοχείο/γλάστρα» –  περιγράφει γενικότερα την τέχνη που αφορά στην καλλιέργεια δέντρων σε γλάστρες. Η τέχνη αυτή έχει τις απαρχές της στις χώρες της ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία) και τα τελευταία χρόνια καθίσταται δημοφιλής και στον δυτικό κόσμο. Οι πρώτες αναφορές για μπονσάι έρχονται από την εποχή της Δυναστείας των Χαν στην Κίνα). – Wikipedia. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μποσκαΐνος, …Το Μπονσάι 盆栽»

Δημήτρης Τρωαδίτης, στιγμές

Αρχείο 28/03/2014

στιγµή πρώτη
ξεσκισµένες ταινίες κνόδαλα της ζωής
σαν να µαζεύεις τα ξέφτια του αποµεσήµερου
στα γυµνά σου πόδια σπουργίτια που κροταλίζουν
τα ψίχουλα της αδράνειας

***

στιγµή δεύτερη
ήχοι διαθλώνται σε παράταξη
µε τύµπανα από τότε σαν φύλλα που πέφτουν
από τον αγέρα χτυπηµένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Τρωαδίτης, στιγμές»

Ιστορίες της Πέμπτης της Μαρίας Πετρίτση: Κοινωνική συνείδηση [2014]

Από το χαμένο αρχείο 27.3.2014

Φρέναρε μαλακά στο πορτοκαλί. Στο κόκκινο ήταν κάτω από το φανάρι. Έβγαλε το χέρι έξω από το παράθυρο και συνέχισε να καπνίζει το Μάρλμπορο χαζεύοντας στα πέριξ. Το γνωστό πακιστανάκι πλησίασε κι άρχισε να του σαπουνίζει το παρμπρίζ. Χωρίς να ρωτήσει. Ξιπόλητο. Ως συνήθως. Για λίγο η σκούπα πηγαινοερχόταν σαν παιχνίδι πάνω στο τζάμι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης της Μαρίας Πετρίτση: Κοινωνική συνείδηση [2014]»

Άννα Αχμάτοβα, «…η γλυκιά της μελάνης μυρωδιά» -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

Αρχείο 25/03/2014

Κάφκα μίμησις

Οι άλλοι παίρνουν μακριά τις αγαπημένες τους –
Και εγώ με φθόνο στο κατόπι τους δεν κοιτάζω.
Μόνη στο εδώλιο των κατηγορουμένων
Σύντομα μισό αιώνα κλείνω καθισμένη.
Γύρω μου καυγάδες και συνωστισμός
Και η γλυκιά της μελάνης μυρωδιά.
Αυτό σκεφτόταν ο Κάφκα
Και απεικόνιζε ο Τσάρλυ.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Αχμάτοβα, «…η γλυκιά της μελάνης μυρωδιά» -μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης»

Της Κυριακής: Δημήτρης Ι. Αντωνίου [2014]

Απο το χαμένο Αρχείο 24.3.2014

1

Eγώ που αγαπώ τις νύχτες ώς την αυγή
βρέθηκα στο ξεδίπλωμα μιας άλλης νύχτας
κι έχω πια την εικόνα της να την κοιτάζω,
τα πουλιά μόνο λείπουν, φαντάσματα,
μα τα θυμάμαι σαν τρόμαξαν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Της Κυριακής: Δημήτρης Ι. Αντωνίου [2014]»