Δημήτρης Τρωαδίτης, στιγμές

Αρχείο 28/03/2014

στιγµή πρώτη
ξεσκισµένες ταινίες κνόδαλα της ζωής
σαν να µαζεύεις τα ξέφτια του αποµεσήµερου
στα γυµνά σου πόδια σπουργίτια που κροταλίζουν
τα ψίχουλα της αδράνειας

***

στιγµή δεύτερη
ήχοι διαθλώνται σε παράταξη
µε τύµπανα από τότε σαν φύλλα που πέφτουν
από τον αγέρα χτυπηµένα
σαν παιδιά που ξεκλέβουν τις ώρες

***

στιγµή τρίτη
η πάχνη της νύχτας το µουντό χρώµα
του πρωινού σηµάδι στην επερχόµενη µέρα
µε ρυθµούς από ράµφη πουλιών
και χαλασµένες µηχανές

***

στιγµή τέταρτη
ο ήλιος δεν ανέτειλε
ο τελευταίος υπάλληλος αναχώρησε κι ήµουν αυτός που
έκλεισε την πόρτα πίσω του
για τελευταία φορά.

***

στιγµή πέµπτη
πότε ακίνητοι πότε τρεµάµενοι
σε µέρη που λέγονται χώροι εργασίας
κραυγές αργόσυρτες φωνές τσαλαπατηµένες
έρµαια άνωθεν αποφάσεων σε προκρούστεια κρεβάτια

***

στιγµή έκτη
πότε θα συναθροίσουµε τα δάκρυά µας
πότε θα συσπειρώσουµε τις οιµωγές µας
πότε θα ανασηκωθούµε από τον ανοιχτό µας τάφο
που έχει τη µορφή
σελιλόιντ ακρόασης

***

στιγµή έβδοµη
γωνιά τη γωνιά κόγχη την κόγχη
µας παίρνουν το κατόπι
µε προφυλάξεις βρίσκονται στο διάβα µας
και όλα τα λιοντάρια
βρυχώνται
στις ορθάνοιχτες πόρτες καθώς ακολουθούµε
τα χνάρια µας
απ’ τις ατέλειωτες µνήµες

vintage_under2

© Δημήτρης Τρωαδίτης από την ποιητική του συλλογή «υπολείψεις-απόπειρες»
εικόνα©Στράτος Φουντούλης, “στο πλοίο” 2010.

favicon