Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μαρία [2014]

Αρχείο 5.8.14

Τον συναντήσαμε στις ακτές, βράδια ολόκληρα να εκφωνεί τα ποιήματα του κόσμου. Ήταν απόκοσμος. Έμοιαζε μ΄εκείνα τα τεράστια, τα μαύρα πουλιά που ανιχνεύουν το πέλαγο στο μέσον του χειμώνα. Καθισμένα στην ακτή, κάποτε τινάζονται στίχοι στον αέρα, νερό θαλασσινό και φως αβάσταχτο. Πάντα μακριά, σ΄αυτές τις αποστάσεις που τίποτε δεν κατορθώνεται, να εκφωνεί έναν έναν τους στίχους του ήλιου. Έμοιαζε μ΄έρωτα, μ΄άπιαστο πρόσωπο στο βάθος μικρών ιστοριών.

Υπήρξε ένα ποίημα όμως. Δεν το τραγούδησε ποτέ. Έσβησε τη φωνή του ακαριαία, σαν τελευταίο σφυγμό έπαψε τη φωνή του, έτσι που να προκύψει βασιλική η συντριβή του κύματος. Σαν σκιές χόρευαν πλάι του μορφές αμμολίθινες, δίχως χέρια, στο ύψος  του ανθρώπου. Πώς ανέμιζε εξαπλώνοντας τη νύχτα σ΄όλες τις διαδρομές μας, πώς.

Αυτός ήταν ένα ποίημα, σκόρπιες λέξεις που εισέβαλαν στα στόματά μας, το επώδυνο φαινόμενο της αμμοβολής ήταν. Κανείς μας δεν λύγισε. Κοιτάξαμε τον καιρό που έλιωνε εμπρός μας. Κάποιοι χίμηξαν στα νερά και δεν τους αντικρίσαμε ποτέ ξανά. Οι βαπτιζομένοι πλήθυναν, έτσι που ν΄απομείνουμε για πάντα μόνοι Μαρία. Με σφιγμένα τα χέρια μας, με την καταγωγή τη μυστική απ΄τα πυκνά δάση, τις ειρηνικές εκτάσεις, μια προσωπογραφία πίσω απ΄τους υδατοφράχτες Μαρία.

Αλλάζαμε τα πρόσωπά μας, καθώς εκείνος δακρυσμένος προσευχόταν στ΄ ανείπωτο ποίημα. Αποκτούσαμε αλλόκοτες, αρχαίες ηλικίες Μαρία, με σπασμένους ώμους, όπως τ΄αρκαδικά αγάλματα.Τίποτε δεν είχε απομείνει απ΄τα χέρια μας. Έκρυψε το φεγγάρι μες στις σημαίες, το΄ κρυψε στη θέση της παλιάς καρδιάς του. Εμείς κάθε λεπτό τον ίδιο πόνο, να τελειώνουν δηλαδή οι ζωές μας και ότι μας συγκρατούσε συντριμένο στα πόδια μας. Από σήμερα και στο εξής οι νύχτες μας θα κρύβουν τρόμο και βαριές ανάσες. Σαν τρελοί θα γυρεύουμε εκείνο το ποίημα που δεν γράφτηκε. Πάντα ερωτικοί, με τον κόπο των σωμάτων μας, εμείς οι παλιοί εραστές Μαρία, οι παλιοί φίλοι με τη χαμένη έμπνευση.

Όταν οι θεοί του υδραργύρου, με τα ζωδιακά σύμβολα χαραγμένα στο μέσα των χεριών, σκοτώνουν την Αλίκη,τότε το θαύμα τελειώνει, εσύ Μαρία αναχωρείς δίχως τύψεις για την φλεγόμενη Σπάρτη. Θ΄ακολουθήσεις τη διαδρομή των αρχαίων ναών, περνώντας μέσα απ΄το καλοκαίρι, ανάμεσα σ΄όψεις κατεδαφισμένες, όψεις αιώνων και χαμένα χρώματα.

©Απόστολος Θηβαίος
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Κάλυμνος 2007