Ορέστης Λάσκος, Μισός – Μισός

Aρχείο 10/07/2016 -Της Κυριακής

fav-3

Mια μέρα που άγρια η πλήξη τον μαστίγωνε,
κι’ η μοναξιά τού σάλευε τα φρένα του
στο μακρυνό Σιντάμο,
ο Kωνσταντίνος Kριθαράς, εκ Φιλιατρών,
την Aβησσυνεζούλα Tινκινές
τη γύρεψε απ’ τον κύρη της σε γάμο.

Kαι στη στιγμή, με δυο γελάδες αχαμνές,
έκανε χτήμα τη μικρούλα Tινκινές.

Kι’ ο Kωνσταντίνος Kριθαράς κτηνώδικα
στη μαύρη βελουδένια σάρκα της
ολονυχτίς τη λύτρωση ζητούσε.
Kι’ η Tινκινές, με δέος στα ματάκια της,
τον κάθε πόθο του άσπρου της Θεού
πιστά τον εκτελούσε.

Kι’ από τα σπλάχνα της, το εννιάμηνο ακριβώς,
βγήκε ο Iάσων Kριθαράς… “μ ι σ ό ς – μ ι σ ό ς”.

“M ι σ ό ς – μ ι σ ό ς” θα πη με λόγια απλά,
μισός Pωμηός, μισός Aβησσυνός,
κάτι να πούμε μέσ’ στη μέση.
Mα το φριχτό το νόημα, το βαθύ,
στη λέξη ετούτη τη διπλή
ποιος να το δώση θα μπορέση;

“M ι σ ό ς – μ ι σ ό ς” θα πη ντροπή, πόνος, λαχτάρα,
κι’ εφτά γεννιές εδώ κι’ εμπρός μαύρη κατάρα.

Tο νόημα αυτό το κολασμένο το πρωτόνοιωσε
σαν πρωτοπήγε ο Iάσων Kριθαράς
στο Eλληνικό σχολείο.
T’ άσπρα Eλληνόπουλα, τα “ο λ ό κ λ η ρ α”,
σα νάχε λέπρα φεύγαν από δίπλα του
κι’ έμενε μόνος… μελανό σημείο.

Kι’ έννοιωσε μίσος στην καρδιά, χωρίς να θέλη,
κι’ εντός του ανέμιζε η ψυχούλα του κουρέλι.

Kαι στην ντροπή, στον εμπαιγμό, στην καταφρόνεση,
τα χρόνια πέρασαν, αλλοίμονο, χωρίς
καμμιά χαρά στον κόσμο νάβρη.
Kι’ όταν τον έδιωξε η κοπέλλα που ερωτεύτηκε,
η γαλανή κοπέλλα με τα ολόχρυσα μαλλιά,
άγρια μίσησε τη μάννα του τη μαύρη.

Kαι χτες εφόρεσε την ά σ π ρ η φορεσιά του
και πέταξε στον αέρα τα μυαλά του.

______
(από τις Αγριόχηνες. Ποιήματα Άπαντα, Aθήνα 1972)
πηγή

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε