Γιώργος Γκανέλης, Ωδίνες της Ποίησης [αποσπάσματα] -κυκλοφορεί

Εκδόσεις Στίξις

ΜΗ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΑ

Αλλά γιατί να ανησυχούμε;
Που δεν καταφέραμε να πιάσουμε
την ομορφιά απ’ τα κέρατα
και τον στίχο απ’ τα φωνήεντα;

Μα εσύ δεν έλεγες πάντα
πως κανένα ποίημα δε φτιάχνεται
χωρίς σκουριασμένα καρφιά
Παπαδιαμάντη και Ηράκλειτο;

Μη με παρεξηγείτε που ρωτάω
το ζω το σκοτάδι τις νύχτες
συνήθισα να κοουτσάρω τον θάνατο
κι αυτός να μου ξεριζώνει τις ρίμες

*

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ

Θα αρχίσω να αναπνέω
όπως οι στίχοι που έγραψα
ψήγματα καθαρού οξυγόνου
κυρίως όμως σταγόνες
αναπάντεχου φθινοπώρου

Η αλήθεια είναι πως μετά
την πρώτη ψυχρολουσία
ξαναβρήκα τη φωνή μου
να ορθώσω στο τίποτα
έσπασα κάτι παγόβουνα
κι έπιασα πάλι το στυλό

Φταίει λίγο κι η μοναξιά
που τρυπιέται με βελόνες
αλλιώς θα κατασκήνωνα
για πάντα στη Σιβηρία

Συνεχίζω λοιπόν και πάλι
να κινητοποιώ τις λέξεις

*
ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΦΩΝΗ

Κατά τ’ άλλα, καλά
παιδιά, γατιά, σκυλιά
στο χείλος του γκρεμού
κι εγώ από κάτω
να περιμένω να πέσουν
στις 23:59 ακριβώς
– ένα λεπτό περιθώριο
μέχρι να ξεψυχήσουν –

Κι ο Μπετόβεν τυφλός
να χτυπάει τα πλήκτρα
στον τάφο του Κάλβου
(μετακομιδή των οστών)

Τουλάχιστον να ξέραμε
γιατί η ροή του ποταμού
συνεχώς αλλάζει φορά
και ζητά ποινικό μητρώο
απ’ όλους τους νεκρούς

Μα όσοι χτίζουν στίχους
πάνω σε ηφαίστεια
με πυρακτωμένες πρόκες
καρφώνουν τις λέξεις

Μέσα σε ένα λεπτό
τι ποίημα να γράψεις;

*
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Επιτέλους, η αλήθεια σε α΄ ενικό:
«Τι άλλο θέλετε να σας πω;
έχω χάσει δυο δάχτυλα
τα χνώτα μου μυρίζουν φαρμάκι»

Μετά πήγε ν’ αναπνεύσει χαρτί
ποτισμένο μ’ αλκοολικούς στίχους
κι έγραψε αυτό το λειψό ποίημα

*

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ
Είναι πραγματικά πολύ εξοργιστικό
να διεκδικείς την πατρότητα της Τέχνης
χωρίς να έχεις γράψει ούτε ένα βιβλίο.
Κι άμα συνεχίσεις και τους αφορισμούς
σε βλέπω σε καμιά επιτροπή βραβείων.

Ωστόσο είναι δικαίωμα του συγγραφέα
να μην εκτίθεται χωρίς αιτία δημοσίως
παρά μόνο όταν θέλει να αυτολογοκριθεί.

Τέχνη είναι το μεταλλικό νερό της λήθης
κι ο υπερβάλλων ζήλος του ωρολογοποιού.
Βέβαια ο χρόνος είναι υπεράνω των έργων
κι εύκολα θρυμματίζει τα δημιουργήματα
μετά ξαναπιάνεις δουλειά από την αρχή.

Γι’ αυτό δεν είχα ποτέ καμιά αμφιβολία
ότι η γραφή χρειάζεται διά βίου μάθηση.

*
©Γιώργος Γκανέλης