Ρογήρος Δέξτερ, σχεδίες

Το Σύνδρομο τού Σκαντζόχοιρου


14.

στη Θεοδώρα Βαγιώτη

Κάτι περίεργα βράδια τού Σαββάτου
Οι νεκροί μπαινοβγαίνουν στα όνειρα
Όπως πάντα σφυρίζοντας αμέριμνα
Λίγο πριν σταθούν να ζητήσουν φωτιά
Για ν’ ανάψουν τσιγάρο
Στα νωχελικά βάθη τού ύπνου
Και ύστερα πέφτει σιγή πολλών λεπτών
Που θα ισοδυναμούσε
– Αν ξέραμε να μετρούμε τον καιρό
Αλλά δεν ξέρουμε –
Με μια παύση στον ακαριαίο χρόνο
Ή άλλες νύχτες αμέτρητες
Που αδέσποτοι σα σκυλιά
Τριγυρνάμε στους μικρούς δρόμους
Τους αδιάφορους για το σύμπαν
Και τις πολύπλοκες συζητήσεις τού μέλλοντος
Χωρίς την παραμικρή έγνοια στο καύκαλο
Και δίχως ξεφτέρια να κλωθογυρίζουν γύρω μας
Για να κάνουν ντου όπου μυριστούν
Χρήμα ή μια ευωδιά οιστρογόνου
(Σα να λέμε τη σχάση τού πυρήνα
Στο βελούδινο ροδάκινο
Ανάμεσα στα πόδια ενός κοριτσιού)
Έχοντας μείνει μόνο με τις λέξεις
Με τα έντομα και τα πουλιά
Να ψέλνουν τον εξάψαλμο
Ότι νά τώρα θα χαθούμε στο δάσος
Νά τώρα θα μας πάρουν τη φωνή οι νεράιδες
Που φοβόμασταν παιδιά
Ενώ από την άλλη γνωρίζουμε πια
Πως το τριζόνι στη χλόη
Και το τζιτζίκι στη φυλλωσιά
Η μέλισσα που τρυγά στα χωνάκια των ανθών
Τη γύρη των άστρων
Και το σπουργίτι που τσιμπολογά
Μια ρόγα από σταφύλι τραγουδώντας
Ζουν μέσα στην ευτυχία που ονειρεύτηκαν
Χωρίς να κάνουν ποτέ μεγάλα όνειρα
Χωρίς να περιμένουν
Σώνει και καλά ν’ αγαπηθούν.

*

©Ρογήρος Δέξτερ

φωτο: Στράτος Φουντούλης