Απόστολος Θηβαίος, Casina Rossa

Οι ξεναγοί σταματούν με τα λάβαρά τους έξω απ΄την κλειστή πόρτα. Το πλήθος που τους ακολουθεί ακούει με προσοχή όσες απ΄τις λέξεις γλιτώνουν τον χαμό του ανέμου. Αυτό το πλήθος που παραμένει τόσο ανυποψίαστο για τους φαύνους και τις νύμφες που γεννιούνται κάθε νύχτα στην πόρτα του ποιητή, αυτός ο ξέφρενος κόσμος που συνωστίζεται και φωτογραφίζεται και αναχωρεί και κάπου φθάνει ποτέ δεν θα πονέσει όσο ο ποιητής. Και ίσως να μην νιώσει την οδύνη μιας ζωής που καίγεται σε είκοσι πέντε μονάχα χτύπους. Το πλήθος που διασχίζει την ισπανική συνοικία φαντάζει τόσο αθώο μες στην Ρώμη των χιλιάδων μυστικών και των απαράμιλλων αιώνων, την Ρώμη του Ραφαήλ, την λεηλατημένη πόλη που σφράγισε κάποτε την μοίρα του κόσμου.

Εδώ έζησε κάποτε ο ποιητής Τζον Κιτς. Τ΄όνομά του υπήρξε σημάδι στα νερά και τίποτε. Έζησε και πέθανε στην αγκαλιά των στίχων του. Όταν τραγουδούσε,σας λέω,  τραγικό πουλί μιας νύχτας ρωμαϊκής ανεπανάληπτης, έβαφε κατακόκκινο τον κόσμο. Όταν πέθαινε οι στίχοι του έλεγαν σ΄όλο τον κόσμο το τρομερό μυστικό. Πως εκείνος ο νέος με την ρομαντική καρδιά, την σκληρή μοίρα θα΄ναι για πάντα τ΄αστέρι στην στέγη του.

Άραγε πώς μοιάζει να πεθαίνει κανείς μες στην πρώτη του νιότη; Άραγε πόσες φορές επέστρεφε ο ποιητής απ΄την μοναξιά του για να ζήσει λίγο ακόμη την Ρώμη που συντρίβεται κάτω απ΄τα χρόνια. Κανείς δεν θα μάθει Τζόζεφ και η αγάπη σου μπορεί να απομείνει παντοτινή, ωδή στους ποιητές που αγγίζουν το αίσθημά μας.

Οι ξεναγοί σταματούν και σκύβουν το κεφάλι, υψώνοντας το παράξενο έμβλημά τους. Όσοι γνωρίζουν τις θλιβερές πτυχές τούτης της ιστορίας βγάζουν τα καπέλα τους, λένε δυο στίχους, απ΄τους εξώστες ευφραίνεται η καρδιά του Τζον που κλείνει σχεδόν διακόσια χρόνια ανεπανάληπτος, μια μορφή μυθολογική, η μόνη σημασία της έξαλλης φλυαρίας των πουλιών που κατακλύζει την Ρώμη μες στις νύχτες.

Εδώ κάποτε έζησε και πέθανε ο Τζον Κιτς, ένας Ενδυμίων της μέρας, μισός φεγγάρι, μισός ανθρώπινος. Η ζωή του επιφύλασσε την σκληρότερη μοίρα. Η μούσα , όμως κράτησε για εκείνον μια θέση στο πάνθεον των ποιητών. Καθώς περνούν τα χρόνια και οι αποστάσεις βαθαίνουν, είναι κάποιοι που μπορούν και συγκλονίζονται εμπρός σ΄έναν στίχο, σε μια στροφή που σημαίνει ένα έργο ιερό, για τώρα και για πάντα.

Ο Τζων θ΄απομείνει για πάντα νέος. Η καρδιά του αφοσιωμένη στην Φάνι, η ψυχή του κομμάτια.

Το πλήθος δακρυσμένο αφήνει το κατακόκκινο σπίτι, το σαπιοκάραβο του Μπερνίνι θα διηγείται για αιώνες τούτη την σκληρή μοίρα που περιμένει τις ζωές.

*

©Απόστολος Θηβαίος