Ζωή Κατσιαμπούρα, Η αφαίρεση


Έγινε 100 χρονών!

Έδειχνε η κατάστασή του, όπως εξελισσόταν, ότι θα γινόταν και αυτό. Στα ενενήντα πέντε του πήγαινε για ψώνια, στα ενενήντα οχτώ του έκανε διακοπές στο νησί του.

Στα ενενήντα εννέα του όμως ράγισε τον γοφό του πέφτοντας και από κει και πέρα καταδικάστηκε, από τους γιατρούς, αλλά και από τη δική του προσεκτική στάση ζωής, στη ρουτίνα  με το πι. Από το κρεβάτι στην τουαλέτα, στο τραπέζι της κουζίνας για πρωινό και από κει στον καναπέ για ξαπλωτή διημέρευση, με διαλείμματα για φαΐ, μέχρι να φτάσει πάλι η ώρα για ύπνο. Για ύπνο στο κρεβάτι του, δηλαδή, γιατί και στον καναπέ κοιμάται συνεχώς με την τηλεόραση στο volume 80, γιατί δεν φτάνουν αλώβητα τα αυτιά των ανθρώπων στα 99. Μερικές φορές τα μπερδεύει, τα τεκταινόμενα στην οθόνη και την πραγματικότητα, αλλά χωρίς συνέπειες, αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχει πλέον καμιά ευθύνη και καμιά υποχρέωση.

Έφτανε όμως η εποχή των γενεθλίων και, κυρίως τα εγγόνια του, αποφάσισαν πως έπρεπε να εορταστούν τα εκατόχρονα. Τι στο καλό, σε πόσα γενέθλια για τα εκατό χρόνια μπορείς να παραστείς;

Γιορτάστηκαν τα εκατόχρονα. Με κρασί, με τούρτα, με σβήσιμο κεριού εκατονταετίας, με την εξ αυτού αμηχανία του εορτάζοντος καθότι, ναι μεν κερνούσε πάντα στα γενέθλιά του την οικογένεια, αλλά τι, αυτά με τις τούρτες ήταν νεωτερισμοί που δεν τους γούσταρε. Τώρα όμως, γούσταρε-δεν γούσταρε, του έβαλαν μπροστά του το κερί να το φυσήξει και χαμογελούσε παγωμένος, δεν ήξερε πώς να το κάνει.

Κι αφού πέρασε η μέρα και η ευφρόσυνη διάθεση ζήτησε από τον γιο του την ταυτότητά του.

-Τι να την κάνεις;

-Τη θέλω.

Του την έδωσε εκείνος και τον άφησε να καταγίνεται με τα άπειρα χαρτάκια και μολυβάκια που σωρεύονται στο τραπεζάκι, δίπλα στον καναπέ.

Κάποια ώρα μετά, ζήτησε βοήθεια αποκαμωμένος.

-Για δες εδώ, βρε παιδί μου. Δεν είναι δυνατόν!

Κοίταξε ο γιος του το προτεινόμενο χαρτάκι. Είχε απάνω μια αφαίρεση, κανονική κατάταξη, με αφαιρέτη και αφαιρετέο και αποτέλεσμα. Αφαιρέτης η τωρινή ημερομηνία, αποτέλεσμα 45! Τον αφαιρετέο, λοιπόν, ήθελε να ελέγξει στην ταυτότητα, να δει την ακριβή ημερομηνία γέννησής του, να καμαρώσει για τα –τεκμηριωμένα- χρόνια του και επίσης να χαρεί την πράξη της αφαίρεσης που δίδασκε για 35 χρόνια στα παιδάκια. Αλλά ξέχασε πού γράφεται αυτή, στην ταυτότητα, και έβαλε ως αφαιρετέο την πρώτη ημερομηνία που έπεσε στην αντίληψή του. Την ημερομηνία έκδοσής της! Ε, δεν πίστεψε πως είναι 45 ετών! Πάντως την αφαίρεση την έκανε σωστά…
Φθείρεται, φθείρεται, αλίμονο, σκορπάει το σώμα και το μυαλό και ας κρατούν οι τύποι…

*

©Ζωή Κατσιαμπούρα