« Καλώ για την διαδοχή,
όποιον είναι άξιος·
κι ευθύς τον χρίζω ποιητή.»
Σε κάτεργο, πολεμικό·πειρατικό καράβι
με δυό και τρεις σειρές κουπιά,
ο σημαιοφόρος της φυλής
και αρχηγός μας βρίζει,
πως είμαστε μαύρα, λυσσάρικα, σκυλιά·
έτοιμα για σεφέρια,
με τον σιρόκο, τον αέρα· στο πηδάλιο,
στη σπάλα μας, στο κόκαλό μας
βαστάμε μερτικό
Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι συγγραφέας και μάλιστα δόκιμος λογοτέχνης, που δε σημαίνει βέβαια και πολλά για μια εκδοτική πιάτσα σαν την τρέχουσα νεοελληνική. 55 χρόνων, μεσαίου ύψους, μεσαίου βάρους, έχει εκδώσει ήδη τρία βιβλία, μία νουβέλα και δύο μυθιστορήματα. Τα δύο τελευταία στον ίδιο μικρό εκδοτικό οίκο, με τον οποίο όμως εσχάτως ήταν στα μαχαίρια, κάτι που οσμίστηκε φέρελπις υπεύθυνη ανερχόμενου άλλου οίκου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Ηρόδοτος και η κομμώτρια*»
Ένα όνειρο
ένα χαμόγελο
ένα ποτήρι
αυτή τη φορά θα τα καταφέρω
πίσω από φωτογραφίες κι αναμνήσεις
έκρυβα τη θλίψη, το φόβο, μισή ελπίδα
σε δάση πορφυρά από κλαμένα μάτια
σε κύκνεια άσματα της στιγμής
σε δρόμους από καιρό έρημους
Γίνεται να είσαιυπάκουος αλλά και σβούρας; Αυτός όμως, έτσι ακριβώς ήταν. Τα αλλεπάλληλα πήγαινε έλα του δεν είχαν σταματημό. Yπάκουος αλλά και πραγματικός μπελάς. Αεικίνητος, σωστός διαβολάκος θα έλεγες, μέχρι τα πέντε χρόνια του σπανίως να τον δεις σε καρέκλα. Κι όταν καθόταν ήταν τέτοια η ένταση και το στριφογύρισμα που σου θύμιζε εκκρεμές. Το κορμί του, ανίκανο να αποδράσει εξ αιτίας κάποιας «άνωθεν» απαγόρευσης (ή επειδή οι ίδιες οι περιστάσεις ήταν αφ’ εαυτού τους αποτρεπτικές, όπως π.χ. αναγκαστική παραμονή σε σινεμά, θέατρο, αυτοκίνητο, τρένο, εκκλησία) ακατάπαυστα περιδινούταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρύσα Φάντη, Το αγόρι»
Φιλήθηκαν.
Άφησε να της φύγει ένα: «Ναι, καλέ μου. Να είσαι, παρόλα αυτά, τρυφερός».
και τεντώθηκε χαύνα στα κλινοσκεπάσματα.
Το φως, στο νεύμα της, χαμήλωσε μόνο του,
κι έφαγε τον εαυτό του το φυτίλι, αφήνοντας κάπνα στο ταβάνι.
Μετά έκλεισε τα μάτια.
έσφιξε τα βλέφαρα μέχρι που βγήκαν από τους θόλους της οχιές.
Του τυλίχτηκαν στον λαιμό, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Madame Bovary»
‘There is only one actor – may one man who has the soul of the dramatic poet, and who has ever served as the true and loyal interpreter of the poet, and “this is the marionette‘
Edward Gordon Craig
Αυτή η σύντομη προσέγγιση στην ανάγκη του ηθοποιού –καλλιτέχνη, να απομακρυνθεί όσο του είναι δυνατόν, από το κοινωνικό σώμα, με στόχο μια φωτεινή διαδικασία προς τα μονοπάτια της τέχνης, την αφιερώνω σε έναν όχι και τόσο γνωστό δάσκαλο που δεν γνώρισα προσωπικά αλλά διάβασα με στοχασμό και σεβασμό μέρος του έργου του και που δεν ζει πια, τον Ουαλό καθηγητή γερμανικής λογοτεχνίας, τον Idris Parry* που ασχολήθηκε με τέσσερεις από τους πιο σημαντικούς για μένα ανθρώπους του πνεύματος. Τους F. Κafka, HeinrichvonKleist , CharlesBaudelaire, R.MRilke, που εκτίμησαν την τέχνη του θεάτρου, όσο λίγοι.Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο»
Το κορίτσι με τα μαύρα υπήρξε η πρώτη έκπληξη πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου, όπως τη διδαχτήκαμε στην Ελλάδα. Κόντρα στη συνήθη ελαφριά ηθογραφία της εποχής, ο Μ. Κακογιάννης αφήνει ελεύθερο και άγριο τ΄αφήγημα της απλής ζωής. Με φόντο έναν τόπο οραματικό, που υπάρχει μονάχα γι΄αυτήν την πικρή ιστορία, μια άλλη αισθητική της ιδέας του θανάτου προβάλλει. Είναι τόσο λίγα, τόσο μετρημένα όσα κατέχουν την αληθή σημασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.