http://agrimologos.com http://staxtes2003.com
Aρχείο 10/07/2016 -Της Κυριακής
Mια μέρα που άγρια η πλήξη τον μαστίγωνε,
κι’ η μοναξιά τού σάλευε τα φρένα του
στο μακρυνό Σιντάμο,
ο Kωνσταντίνος Kριθαράς, εκ Φιλιατρών,
την Aβησσυνεζούλα Tινκινές
τη γύρεψε απ’ τον κύρη της σε γάμο.
Kαι στη στιγμή, με δυο γελάδες αχαμνές, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ορέστης Λάσκος, Μισός – Μισός»
Αρχείο 08/07/2016
Η αμαξοστοιχία αργοκυλά πάνω στις ράγες αφήνοντας τη θαλπωρή του σταθμού πίσω της, κινείται παράλληλα σε εγκαταλειμμένα βαγόνια παραδομένα στη βλάστηση και τη σκουριά. Παροπλισμένα σαν συνταξιούχοι δίπλα σε βιοτεχνίες, βιομηχανικές μονάδες και αποθήκες. Υλικό για διεστραμμένους ηδονοβλεψίες που ερεθίζονται με τη φθορά. Η πορνογραφία του αναπόδραστου εντυπωμένη στα μεταλλικά σκέλεθρα τους και το σαρακιασμένο τσιμέντο των παλιών, ρημαγμένων εργοστασίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Σκουριασμένα τρένα (Το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Αθήνα)»
Αρχείο 07/07/2016 Από τις εκδόσεις The Athens Review of Books
«Θα πρέπει να επισημανθεί ιδιαιτέρως η παρουσίαση από τον συγγραφέα της ελκυστικής πρότασης για την καθιέρωση “εκπαιδευτικής επιταγής”. Η υιοθέτηση του μέτρου θα απάλλασσε την εκπαίδευση από τον κρατισμό και τη γραφειοκρατία αλλά δεν θα την στερούσε από την κρατική χρηματοδότηση.
Επίσης, ορθότατα ο συγγραφέας δίνει έμφαση στην ελληνική μοναδικότητα του κρατικού μονοπωλίου της ανώτατης εκπαίδευσης, το οποίο όχι μόνο δεν επιτρέπει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά συγχρόνως αναπαράγει ένα αποτυχημένο συγκεντρωτικό και γραφειοκρατικό πρότυπο που με τη σειρά του επηρεάζει αρνητικά ολόκληρη την κοινωνία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Ι. Αβραντίνης, Εκπαίδευση: Ελεύθερη επιλογή ή μια γάτα που γαβγίζει»
Αρχείο 07/07/2016
Όταν ήμουν μικρή είχα κάτι ρομαντικές τάσεις φυγής. Γύρω στα δέκα είχα και ένα φανταστικό άλογο που το έλεγαν Ντεπίνο. Το σώμα του ήταν ένα κοντάρι σκούπας και το κεφάλι του μια ομπρελίτσα από αυτές τις πολύχρωμες που βάζουν στα παγωτά. Τον καβάλαγα και καλπάζαμε μαζί στην αυλή του σπιτιού μου, κάτω από τις λεμονιές. Η σχέση μας ήταν αρμονική και επαρκής για μένα. Εκείνος δεν μιλούσε και πολύ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Η μακρινή χώρα του Μάκη»
Αρχείο 04/07/2016
Όταν αγγίζω
τη χειρότερη σιγή
που δεν μπορώ με τίποτα
να τη συνδέσω
καθώς απλώνει γύρω η αβεβαιότητα
σαν το νερό στο πάτωμα
τρέχοντας απ’ τη ραγισμένη στάμνα
σκέφτομαι πόσο αδικήσαμε
τους ήχους όλων των πρωτογόνων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Νίκος Καρούζος «Οι άνθρωποι των επιρρημάτων»»
Αρχείο 29/06/2016
Μια ιστορία ενός συμβάντος
Η σύμπτωση
Αναζητώντας τη στιγμή
Κατέβασε πρώτα το πόδι το δεξί, για λίγο και μετά τ’ αριστερό, που όμως δεν άγγιξε όλως διόπου την άσφαλτο. Η μύτη του παπουτσιού του έμεινε μετέωρη, Το πέλμα στραμμένο ψηλά, μετά από . δισταγμό, πατάει την γη. Ο άνθρωπος όρθιος πια έξω από το ταξί. Κλείνει την ‘πόρτα χωρίς βία.
Το αυτοκίνητο απομακρύνεται προς τα δεξιά ενώ ο ίδιος κοιτάει προς τ αριστερά σαν να θέλει να διακρίνει κάτι.
Η κίνηση στους δρόμους της πόλης την ώρα αυτή της μέρας, μεγάλη. Είναι μεσημέρι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Το ταξί»
Αρχείο 28/06/2016
Τώρα που ξέρω
τι σήμαινε πάντα
εκείνη η
πομπηιανή λάμψη σου
Το Αϊντάχο αφορά έναν τόπο μυστικό. Ένα μέρος της καρδιάς που φθάνεις πάντα κυματίζοντας. Μεγάλες εκτάσεις, σπασμένες καρδιές και σειρές ολόκληρες σε στράτζες. Δικά σου πράγματα παλιά, παλιά φεγγάρια. Οι φίλοι φευγάτοι πια. Τίποτε δεν άφησε γι΄αυτούς ζωντανό το μεγάλο απρόοπτο της ζωής. Παιδιά μιας ευκαιρίας που ποτέ δεν θα υπάρξει ξανά. Ωραία, φιλήδονα και μέτρια παιδιά που όμως αγάπησαν παράφορα τη ζωή και μυστικά μάθαμε να τους εκτιμούμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, River, ωδή στο Αϊντάχο»
Αρχείο 27/06/2016
~Αντί προλόγου~
Στα κεριά των σαλπισμάτων σφίγγα πορεία
επιχειρώ στο βάθος την προσπέλαση.
Τι δεν καταλαβαίνεις;
Ρε, τράβα τα μπετά να σ’ αγαπήσω. Με όλα τα υγρά μου φωνήεντα.
~Κυρίως θέμα σε ήχο πλάγιο~
Είναι ιστορίες που άρχισαν μεσάνυχτα σε κρεβάτια από σκόνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, Τι χλομιάζεις; Στην κηδεία θα απολαύσεις την ώχρα»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.