Αρχείο 27/06/2016

~Αντί προλόγου~

Στα κεριά των σαλπισμάτων σφίγγα πορεία
επιχειρώ στο βάθος την προσπέλαση.
Τι δεν καταλαβαίνεις;
Ρε, τράβα τα μπετά να σ’ αγαπήσω. Με όλα τα υγρά μου φωνήεντα.

~Κυρίως θέμα σε ήχο πλάγιο~

Είναι ιστορίες που άρχισαν μεσάνυχτα σε κρεβάτια από σκόνη.

Είναι μέλη από κύματα, δάχτυλα ειδύλλια, χείλη μολότοφ, δρόμοι ψιθύρων σε σπείρα ωτική, είναι η χαμένη τιμή του αμύγδαλου, είναι το χι απ το χώμα που σταυρώνει το υνί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, Τι χλομιάζεις; Στην κηδεία θα απολαύσεις την ώχρα -ποίηση»

Αρχείο 27/06/2016

~Αντί προλόγου~

Στα κεριά των σαλπισμάτων σφίγγα πορεία
επιχειρώ στο βάθος την προσπέλαση.
Τι δεν καταλαβαίνεις;
Ρε, τράβα τα μπετά να σ’ αγαπήσω. Με όλα τα υγρά μου φωνήεντα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, Τι χλομιάζεις; Στην κηδεία θα απολαύσεις την ώχρα -ποίηση»

Αρχείο 25/06/2016

Τι περίεργο!
Γύρισαν εκείνοι οι καιροί που κρυβόμουν κάτω απ’το τραπέζι.
Μη και έρθει ο εαυτός μου – κουρέλι για μια ακόμη φορά- και ξεσπάσει σ’εμένα.
Όλη τη γύρα του σπιτιού έκανα για να μη με βρε.
Μόνο στο μπάνιο δεν πήγαινα ποτέ.
Μήτε και ξέρω πως είναι.
Στο μπάνιο λένε έγιναν οι καλύτεροι φόνοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γωγώ Λιανού, “ανάμεσα σε ρουτίνες” -ποίηση»

Αρχείο 24/06/2016

Δικαίωμα πνοής

Χαράζοντας το χαρτί
και στιγματίζοντας τη σχισμή,
με αδιαπέραστο μελάνι,
για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα δραπετεύσουν τα όνειρα μου.
Ενώ μπορούσα να τα πετάξω,
τα μετέτρεπα σε βότσαλο και τα πετούσα στην θάλασσα.
Όταν πάλι ξεκινούσα από την αρχή,
οι σκέψεις μου είχαν γνωστή πορεία, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Σαγρής, τρία ποιήματα»

Αρχείο 22/06/2016

Οι άνθρωποι πάσχουν (σ)τον εφιάλτη να τους καταπιεί η γλώσσα τους και βρεθούν νεκροί διπλωμένοι στη σάρκα της· ψαλίδισα τις λέξεις μου· τους έδωσα σχήμα στρογγυλό κι οξύ· με το χαρτί τους έφτιαξα λουλούδια· θα τα φύτευα στο χώμα του κήπου· θα γινόμουν η ας πούμε γυναίκα φυτευτής· η φυτεύτρα· όταν θα περνούσα την αυλόπορτα·  όσο θα κρατούσα το κάγκελο του φράχτη θα ήμουν η διεισδυτική ματιά του άντρα· διέσχισα το κατώφλι του κήπου· όρμησαν να με υποδεχτούν οι ένοικοί του· κορμιά τριανταφυλλιάς· διψασμένης· σκύλοι· τα χέρια των δέντρων· φωνές κισσών· ο άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων»

Αρχείο 21/06/2016

Ο ήλιος άπλωσε όπως οφείλει τη μέρα πάνω από το κτήριο.
Χρειάζεται να ταλαιπωρηθείς στον δρόμο ώσπου να ανακαλύψεις την πόρτα.
Και έπειτα να αποκρυπτογραφήσεις τον δρόμο πίσω από την πόρτα.
Να ανέβεις ένα μικρό βουνό από χώμα. Δεμένο και εκείνο με κλαδιά.
Κάπου εκεί ανοίγεται το πλάτωμα. Η είσοδος με τα αγάλματα έχει πια κρυφτεί.
Οι κολόνες χάνονται πίσω από τις σκάλες. Τους λείπει άλλωστε ο στολισμός.
Το κτήριο είναι ένας σκελετός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Τσαγκάρης, Να κάνουμε τον νεκρό να μιλήσει…»

Αρχείο 19/06/2016

Αγαπάω, τα αργόσυρτα καλοκαιρινά βράδια, την ησυxία της κάτω πόλης, και προπάντων την ησυxία που η αντίθεση την κάνει ακόμη εντονότερη στα μέρη που την ημέρα σφύζουν από κίνηση. Η Ρούα ντου Αρσενάλ, η Ρούα ντα Αλφάντεγκα, οι θλιβεροί δρόμοι που εκτείνονται προς τα ανατολικά, μετά το τέρμα της Ρούα ντα Αλφάντεγκα, οι έρημες αποβάθρες σε ευθεία γραμμή, όλα αυτά με ανακουφίζουν από τη μελαγχολία μου, αν κάποιο από εκείνα τα βράδια εισxωρήσω στη μοναξιά των διαδρομών τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Fernando Pessoa, Εκείνες τις αργές και άδειες ώρες…»