Αρχείο 16/06/2016

ΕΓΩ:

Είμαι εγώ
μ’ όλα τα ονόματά μου
στο σκοτεινό δωμάτιο
στις ράγες του τραίνου
στριφογυρνώ
γύρω γύρω γύρω
καρουζέλ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Ταυτότητα ή Έμβρυο σε αποσύνθεση»

Αρχείο 16/06/2016

Όλη τη νύχτα έβρεχε.
“Πάντα βρέχει στο Λονδίνο”, μου είπε και πήρε μια ροζ λίμα από το τραπέζι της.

“Τι την θέλεις τη λίμα”; Τη ρώτησα. “Εσύ δεν κάνεις ποτέ μανικιούρ”.

“Είναι για να μην σε γδέρνω όταν σε χαϊδεύω”, απάντησε και κάθισε σε μια περιστρεφόμενη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο.

Κατάλαβα πως έλεγε ψέματα. Από το σπίτι της περνούσε κατά καιρούς πολύς κόσμος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: London kills me»

Αρχείο 15/06/2016

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, δύο ποιήματα»

Αρχείο 14/06/2016

“Αγαπημένε εν Υψίστοις Πατέρα του Φωτός –
Σήμερα, μέρα των Αγγέλων Σου: έρχονται, καταφθάνουν πέφτοντας στο τζάμι μου, μένουνε μια στιγμούλα ξαφνιασμένοι από τη δύναμη της κρούσης τους, τινάζουν τα φτερά – τότε ο κόσμος πάντοτε μυρίζει λεμονανθούς και τροφαντές γλυστρίδες που ολισθαίνουν. Οι αφηρημένοι, οι πολεμιστές, και το αγοράκι που έγινε ήρωας σπασμένου παρελθόντος, κι εκείνοι οι άγγελοι με το ανισόρροπο χαμόγελο το πράσινο τσουλούφι, κι όλοι αυτοί που μεγαλώνοντας θα γίνουνε Αρχάγγελλοι μα τώρα έχουνε ακόμα στα σγουρά τους τα πιο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Αγγελουργίες [επιστολή Δωδέκατη]»

Αρχείο 14/06/2016

Με κράτησες απ΄το χέρι, παραμερίσαμε το πλήθος. Ανοίξαμε τη μικρή πόρτα που μόνο εσύ και εγώ γνωρίζουμε πως ακόμη υπάρχει και χαθήκαμε στα παιδικά μας δωμάτια. Εσύ ντυμένος Κόρτο Μαλτέζε με κάτι παλιά ρούχα και το ναυτικό καπέλο του πατέρα. Γεμάτα πιάνα ο κόσμος, λησμονημένα θαύματα, το βόρειο σέλας, οι σελίδες της ιστορίας, τα γεμάτα γήπεδα.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ταυτότητα μιας μέρας*»

Αρχείο 13/06/2016

Κατηφόριζα τη Στουρνάρι. Ο ήλιος έπεφτε κάθετος κι ένα χλιαρό αεράκι έφερνε ανάμεικτες μυρουδιές λουλουδιών. Να που ήρθε πάλι η  Άνοιξη, παρ’ όλη την κρίση, τις κακοτυχίες, το άγχος και τη φτώχεια που μαστίζει τόσον καιρό τους Αθηναίους.

Η σκέψη μου πήγε στο μικρό μου νεοκλασικό, Πατησίων 41. Πως να το σώσω απ’ τον κυκεώνα των υποχρεώσεων, τους φόρους, τα έξοδα συντήρησης; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Τι γίνεται στο Πατησίων 42;»